Rob_09

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    4
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

About Rob_09

    1. Το'χω δοκιμάσει 1-2 φορές. Μου λέει ότι βρίσκεται σε μια φάση όπου είναι τόσο πολύ το άγχος και το στρες λόγω της αβεβαιότητας της κατάστασης που δε μπορεί να "λειτουργήσει" με τίποτα. Δε λέω ότι έχει άδικο, το να μην ξέρεις τι σου ξημερώνει αύριο επαγγελματικά, ειδικά όταν έχεις κι ένα παιδί, είναι ψυχοφθόρο. Αλλά στο τέλος θα διαλυθούμε εντελώς...
    2. Σας καλησπερίζω. Καιρό έχω να γράψω, ή έστω να μπω στην παρέα σας για να διαβάσω. Στα δύσκολα όμως πάλι εδώ τρέχω. Το τελευταίο διάστημα έχουμε κάποια προβλήματα με το σύζυγο μου. Ο ίδιος φυσικά δεν ξέρω αν έχει καταλάβει ότι υπάρχει πρόβλημα Αντιμετωπίζουμε κατά καιρούς οικονομικές δυσκολίες (και ποιός δεν αντιμετωπίζει θα μου πείτε τώρα) οπότε το τελευταίο διάστημα έχει πέσει με τα μούτρα στη δουλειά και προσπαθεί συνεχώς να βρει νέους τρόπους για να βγάζει επιπλέον χρήματα. Εγώ κάνω το διδακτορικό μου και σε συνδιασμό με μια κοριτσάρα ενός έτους και ένα νοικοκυριό, λίγο πολύ καταλαβαίνετε τι παίζει. Μέχρι να μαζευτούμε το βράδυ, να κάνουμε μπάνιο, να τσιμπίσουμε κάτι, να βάλουμε τη μικρή για ύπνο κλπ είμαστε και οι δύο λιώμα στην κούραση. Τον περασμένο μήνα "βρεθήκαμε" 2 φορές κι εκείνες στα κλεφτά γιατί κοιμόταν η μικρή. Είχαμε προσπαθήσει να δραπετεύσουμε για κανένα διήμερο οι 3 μας, έτσι για να αλλάξουμε λίγο καταστάσεις, να χαλαρώσουμε και να περάσουμε περισσότερο χρόνο μαζί αλλά μόλις το αποφασίσαμε έσκασε η βόμβα με τα κουρέματα και τις λοιπές φασαρίες στην Κύπρο (απο Κύπρο είμαστε) και τα πλάνα μας ακυρώθηκαν επ'αόριστον. Κάποιες φορές συνειδητοποιώ ότι μπορεί να περάσουν μέρες χωρίς να φιληθούμε. Ίσως ένα φιλί στα πεταχτά το πρωί πριν φύγει για τη δουλειά. Σήμερα το μεσημέρι τον αγκάλιασα και προσπάθησα να τον φιλήσω έτσι όπως φιλιούνται τα ζευγάρια τελοσπάντων και άρχισε να γελάει νευρικά. Το πως ένιωσα, ας μην τα λέμε καλύτερα.... Για πείτε βρε παιδιά, τι να κάνω να χαλαρώσει λίγο η ατμόσφαιρα να έρθουμε λιγάκι πιο κοντά; Νιώθω πολύ άσχημα που γίναμε έτσι.
    3. Ευχαριστώ πολύ κορίτσια, με βοηθάνε πολύ αυτά που διαβάζω...
    4. Απολογούμαι εκ των προτέρων για την πολυλογία που θα ακολουθήσει. Χρειάζομαι όμως κάπου να τα πω να ξεσπάσω και δεν ξέρω αν θα με καταλάβει κανείς άλλος... Ένας Θεός ξέρει πόσο πολύ θέλαμε να γίνουμε γονείς. Η προετοιμασία που έριξα πριν έρθει στον κόσμο η μικρή μου, δεν περιγράφεται. Τόμοι βιβλίων, ατελείωτες ώρες ψάξιμο στο διαδίκτυο, σεμινάρια. Όταν όμως γέννησα διαπίστωσα ότι η θεωρία από την πράξη έχουν ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορά. Είχα υποσχεθεί ότι θα αξιοποιώ το κάθε λεπτό που έχω μαζί της και ότι θα περνάμε το χρόνο μας όσο πιο ποιοτικά γίνεται. Είχα υποσχεθεί ότι θα είμαι μια ψύχραιμη μανούλα, ότι δε θα υψώνω τον τόνο της φωνής μου και δε θα έχω έντονα συναισθηματικά ξεσπάσματα μπροστά στο μωρό. Κι όμως, μέχρι τώρα, εννιά μηνών, μ'έχει δει να κλαίω κάποιες φορές και πάντα με κοιτάει μ'ένα βλέμμα όλο απορία... Προχθές της φώναξα για πρώτη φορά. Τις τελευταίες 2-3 μέρες κάτι της συμβαίνει και κλαίει σχεδόν όλη μέρα, δεν κοιμάται το μεσημέρι, δεν ευχαριστιέται με τίποτα και δε δέχεται να κατέβει από πάνω μου. Επί βράδια ξυπνάει κάθε μισή ώρα κλαίγοντας. Όπως είναι φυσικό, μετά από τόση ιδιοτροπία και τόσα ξενύχτια δεν έχω δυνάμεις ούτε ψυχικά ούτε και σωματικά. Την έβαλα στο αυτοκίνητο να πάμε βόλτα και ούρλιαζε. Μέχρι που χωρίς να το καταλάβω φώναξα δυνατά το όνομά της. Σταμάτησε αμέσως να κλαίει και με κοιτούσε παράξενα, δε μ'έχει ξανακούσει να μιλάω έτσι. Το μετάνιωσα αμέσως και με πήραν τα κλάματα. Κάποιες φορές από την κούραση δεν έχω υπομονή και δύναμη να της δώσω την προσοχή που χρειάζεται, να παίξουμε και να περάσουμε χρόνο μαζί. Είναι μέρες μάλιστα που ξυπνώ το πρωί και νιώθω τρομοκρατημένη στην ιδέα ότι θα είμαι μαζί της όλη μέρα οι δυό μας μέχρι τις 6:30 το βράδυ που θα σχολάσει ο μπαμπάς μας. Είμαι απαίσια μάνα, μόνο μια απαίσια μάνα δε θα χαιρόταν να ξέρει ότι έχει όλη τη μέρα για να την περάσει με την κόρη της. Όταν εργάζομαι (από τις 8 μέχρι τις 2) μου λείπει τόσο πολύ που όσο κουρασμένη κι αν είμαι της τα δίνω όλα. Τώρα που έχω πάρει άδεια για 5 βδομάδες νιώθω ότι πνίγομαι, ότι κουράζομαι περισσότερο. Ο άντρας μου τα βράδια κοιμάται βαριά και δεν ξυπνάει με τίποτα για να βοηθήσει. Εγώ νιώθω ότι τελειώνει η άδειά μου και δεν έχω καταφέρει να ξεκουραστώ, ούτε έχω καταφέρει να αφιερώσω σε μένα ούτε μία ώρα... Δώστε μου τις συμβουλές σας μανούλες. Πώς να χαλαρώσω; Πώς να είμαι πιο ήρεμη; Και πάνω απ'όλα πώς να κρατάω τη μικρή μου απασχολημένη και χαρούμενη κατά τη διάρκεια της ημέρας; Βοηθήστε με να γίνω καλύτερη μαμά γιατί θα τρελαθώ απ'τις τύψεις...