banner?webspace=19581&auto=1&rnd=[timest

advertorial_notice_172.gif 
 @@@@@@@   Νέo Advertorial   @@@@@@@
Inglesina:  Zippy Light
To πανάλαφρο καρότσι, από 0+, που στέκεται όρθιο όταν είναι κλειστό και ανοιγοκλείνει με ένα χέρι!
Διαστάσεις Zippy Light: Ανοιχτό 49 x 101,5 x 80 cm, Κλειστό 31 x 96 x 32 cm, Βάρος 6,9 kg.  Πατήστε εδώ για περισσότερες πληροφορίες ! 
 
e-mama

θαθελα να παρωτη ζωη στα χεριαμου

20 δημοσιεύσεις σε αυτό το θέμα

Καλημερα. βρηκα επιτελους ενα φορουμ οικογενειακων προβληματωνι! Με λιγα λογια(;) κλωνιστηκα ψυχολογικα απο τα 22 μου και σχεδον μια 15ετια κανω πραγματα που κανουν τους δικους μου ευτυχισμενους μονο και μονο γιανα μην παλευω η ιδια για τη ζωη μου.Δηλαδη βρισκω ετοιμες συμβουλες και απλα τις ακολουθω. Ειμαι στον αυτοματα πιλοτο ολα αυτα τα χρονια, αλλα μεσα μου η ψυχη μου απο τα 22 ουρλιαζει απο στεναχωρια και θελει να ξεφυγει απο αυτο που κανει ο εαυτος μου στον εαυτο μου, αλλα δε μπορει. Ξαφνικα φοβηθηκα, αλλαξα χαρακτηρα και δεν ειχα το τσαμπουκα να παρω τη ζωη στα χερια μου και ημουν σιγουρη πως αν χαροποιω τους γονεις μου θα γιατρευτω και εγω. τωρα που διαβαζω αυτα που γραφω σκεφτομαι πως επρεπε να τα γραψω πολλα χρονια πριν. ομως ειμαι μεγαλη γιανα παρωτη ζωη στα χερια μου και να επαναστατησω.το θελω αλλα δε τολμω γιατι αργα ξυπνησα και εχω ενα καρο ψυχιατρικα "στιγματα" που πρεπει να διωξω. ξεπερασα τη διαθεση για τερματισμο με τη βοηθεια ψυχολογου και τωρα απλα παλευω να θεραπευτω μονη μου. θα επανελθω με λεπτομερειες γιατη μαμα τονμπαμπα τονσυζυγο και τα παιδια.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Ημουν ενα παιδι που ειχε πολυ ανεξαρτητο χαρακτηρα, εκανα οτι πιστευα εγω καλο για μενα,παντα ομως εκανα περηφανους τους δικουςμου και ποτε δεν εκανα κατι να ντρεπονται ή εξω απο την ηθικη της κοινωνιας. Ωσπου προδωθηκα απο την κολλητη μου που την ειχα θεοποιησει και πριν ειχα πληγωθειαπο τον συντροφο μου που ημουν τερμα ερωτευμενη. Εφυγα απο ολους,ολοι στραφηκαν εναντιον μου και ενω ημουν το καλο παιδι , δε με ηθελε κανεις. Προλαβαν ολοι αυτοι "οι δικοι μου" να λενε ασχημα ψεματα πολυ σοβαρα και εγω προσπαθουσα καθε μερα να αποδεικνυω οτι δεν ειμαι ελεφαντας. Ωσπου κουραστηκα αφησα τη ψυχη μου να αρρωστησει επαθα αγοραφοβια καταθληψη και κατι αλλα που αν δεν ειχα γιατρους δε θα προχωρουσα. οι γονεις μου τοτε δε τα πηραν στα σοβαρα ολααυτα. εγω που ημουν πολυδυναμικη , εν τελει λιγυσα. Τοτε κλωνιστηκαν και οι δικοι μου και τοτε αρχισε πρωτη φορα να στηριζομαι σαυτους100%.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Να μη τα πολυλογω, παντρευτικα γιατι ΠΙΣΤΕΥΕ ο πατερας μου οτι θα ειμαι καλυτερα παντρεμενη και εκανα παιδια γιατι ηθελαν εγγονια (να ξεκαθαρισω πως πλεον τα παιδια μου ειναι η ζωη μου και δεν εχουν σχεση με το θεμα που ανοιξα). Με τον αντρα μου αραιωσαμε το σεξ σε 1φ το μηνα και ηδη απο το 2014 κ επειτα σε 4φ το χρονο. για το 2016 δε καναμε ακομα. απο τις συζυτησεις που ειχαμε καταληξαμε πως κουραστηκαμε απο τα ξενυχτια και τη ταλαιπωρια στα νοσοκομεια και γιαυτο αραιωσε.. Να προσθεσω πως αυτος ικανοποιειται που και που με αλλους τροπους, αλλα και η δικη του χειρονακτικη ειναι σπανια μιας που μου ελεγε οτι οταν ηταν ελευθερος εκανε καθε μερα μετα τη δουλεια!:-D! Τελος παντων το θ,εμα ειναι οτι απο οταν εγινα μανα κ επειτα εχουμε μηδαμινα ερωτικα αισθηματα γιαυτο μπορω και μιλω ανετα για τα δικα του "σπιτικα" παραστρατηματα. Εγω απο την αλλη ντρεπομαι που το λεω αλλα πλεον δε θελω καν να με ακουμπα. ειναιι βαρετος οτι καν κανει, δυστυχως. Εχουμε συζητησει για χωρισμο αλλα προσπαθει να το ριξει πανω μου και φοβαμαι οτι θα το παιξει υπουλα στο τελος. αρχισα να ενωνω κ καποια κομματια και βλεπω οτι εχει επικοινωνια με την πρωην του που δεν εχει ξεπερασει ποτε και χρησιμοποιει τα παιδια να πηγαινει σπιτι της και να παιζουν. μια φορα ο 6χρονος γιος της πρωην, με ρωτησε τη σχεση εχουν μεταξυ τους και παγωσα (ειναι γειτονοπουλα και γνωριζονται απο τη νηπιακη τους ηλικια και συναντιωμαστε συχνα στα πεθερικα μου και στους συγγενεις μας.).

Share this post


Link to post
Share on other sites

Τι αλλα να πω γιατον αντραμου. δε τον θελω και ηταν ενα λαθος που ενω δεν ημουν καλα στα μυαλα με αναγκασαν εμμεσα,οχι ευθεως, να φυγω απο το σπιτι οι δικοι μου γιατι φανταζομαι οτι πιστευαν οτι η κουρελιασμενη προσωπικοτητα που εγινα, ηταν αποτελεσμα που δεν ημουν παντρεμενη,οπως το παλιο καιρο οι γεροντοκορες ενα πραμα.:?. δεν ημουν ετοιμη να κανω οικογενεια,επρεπε πρωτα να θεραπευτω απο τη ψυχικη κατρακυλα μου. τελος παντων οταν εκανα τα παιδια δεν ημουν καλα στα μυαλο σε τοσο εντονο βαθμο, που οταν τα ετοιμαζανε γιανα τα παρουμε στο σπιτι τρομαξα γιατι δεν ημουν ετοιμη. η σκεψεις μου σταματησαν στο μεευτηριο. ελεγα μεσα μου να κανω παιδι να χαρουν οι δικοι μου και μετα το τιποτα. θα ξεμπερδευω και θα τους κανω χαρουμενους επιτελους. και θυμωνα οταν επρεπε να τα παρω σπιτι, δεν ηθελα κανενα βαρος και καμια υποχρεωση μαζι μου.!!!:cry::cry::cry:. ελεγα να τα παρουν αυτοι που τα ηθελαν τοσο πολυ.:shock:. τοσο χαμενη ημουν!!! οταν τα επιανα ηταν σαν ναμαι σε ονειρο και καποια στιγμη θα ξυπνουσα και παλι θαμουν μονη σε εργενικο κρεβατι και ελευθερη και θα ειχα κανει περηφανους τους γονεις μου αλλα εγω θα συνεχιζα τη ζωη σα να μη συνεβει τιποτα..:cry::cry::shock::shock:.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Συγγνώμη αλλά οι γονείς σου είναι επικίνδυνα χειριστικοί κι εσύ επικίνδυνα εξαρτώμενη κάνε κάτι ώρες δουλειά δική σου να βγάζεις δικά σου λεφτά και να συντηρείς μόνη σου τον εαυτό σου και φυσικά πρότεινε στους γονείς σου να δουν κάποιον ειδικό γιατί μάλλον σε έχουν καταστρέψει...


J8ejp3.png

xoM3p3.png

526437xvildghyb3.gif

Share this post


Link to post
Share on other sites

Οσες δουλειες ειχα ευκαιρια να δουλεψω μικρη σαν χατζιλικι με φωναζαν να τις αφησω επειδη "δεν ειναι για μενα αυτα" και " εσυ εισαι για αλλα". Με αποτελεσμα να μην εχω θαρρος να δουλεψω σε δουλεια που "ηταν για μενα" οταν ηρθε ο καιρος. Ετσι καθε φορα που πηγαινα για δουλεια εκλαιγα απο πιεση γιατι ηθελα το αντικειμενο εργασιας ναναι κατι με λιγοτερη ευθυνη και οχι το υπευθυνο ποστο "που ειναι για μενα". Δεν ειχα θαρρος στους ανθρωπους γιαυτο ηθελα να ανοιχτω απο μικρη γιανα συνηθισω επειτα μεγαλη. με αποτοτελεσμα καθε φορα εφευγα, γιατι δεν αντεχα την επαφη με ανθρωπους. Στα προσφατα χρονια και τυχαια, βρηκα δουλεια σε παιδοτοπο. το φανταστικο ειναι πως με πλησιασε η ιδιοκτητρια :-D και μου ειπε οτι χρειαζεται κοπελα καλη με τα παιδια και της αρεσε ο τροπος που μιλουσα σαν μανα. με ηξερε απο το σουπερμαρκετ που σχεδον καθε μερα συναντιωμαστε. Επειδη ηξερα οτι οι υπαλληλοι της ειναι επι το πλειστον κοπελες πιτσιρικες, σκεφτηκα πως εγω οντας μανα θα ειμαι καλα εκει λογω πειρας. τι το θελα και τοπα στους δικους μου απο χαρα? μου μιλησαν αυστηρα πως θα βρω το μπελα μου εκει και να το αφησω γιατι τα π α ι δ ι α δ ε ν ε ι ν α ι ε υ κ ο λ η υ π ο θ ε σ η!!!!:-D ..... (ημουν ηδη μανα). ελεος. δεν πηγα,φοβηθηκα. Οταν δουλευα για χατζιλικι τα καλοκαιρια που ερχομουν απο τις σπουδες μου,κοντα μου δουλευε καποιος που μου αρεσε πολυ και τα φτιαξαμε για 2 μερες μονο, γιατι παρενεβει ο πατερας μου να τα βρω με τον πρωην μου! και οταν ο πρωην με εδωσε σφαλιαρα αφου μας χωρισε, ο πατερας ειπε "καλα την εκανες". αυτο δε θα το ξεχασω οσα χρονια κ αν περασουν. απο τη μια ειναι υπερπροστατευτικοι κ απο την αλλη με διωχνουν. Μου το ξεκαθαρισαν αυτο. αν γινει κατι και χωρισεις δε θαχεις καμια βοηθεια απο εμας σε τιποτα και οτι πρεπει ναμαι με αυτον που παντρευτικα.

Share this post


Link to post
Share on other sites

Eχω χαλασει πλεον την εμφανιση μου γιατι δε ζω με καποιον που με ελκυει. Δε με νοιαζει τι φοραω. καμια φορα δανειζομαι ρουχα απο τη ντουλαπα του χωρις να το ξερει. Ειμαι αδυνατη αλλα σε σχεση με το μοντελο που ημουν :tongue::tongue::tongue::tongue: εχω παρει πανω απο 5 κιλα και δε φοραω m ή s. Εχω αφησει τα παντα. βαριεμαι ακομα και να ξυριζομαι. Λειτουργω σα γεροντοκορη. Ελπιζω και ευχομαι να ερθει καποιος αντρας στη ζωη μου που να με κανει να ερωτευτω και να θελω να γινω ελκυστικη και παλι. δεν εχει σημασια αν δε θα ξερω ουτε τονομα του. δε με ενδιαφερει τοσο αυτο,οσο να νιωσω και παλι οτι κυλα αιμα στις φλεβες μου, αν με πιανετε!

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εγω λεω να τους αφησεις ολους και να φυγεις..,παρε τα παιδακια σου ,βρες μια δουλεια ,νοικιασε σπιτι και φυγε απο το τρελαδικο.

Αλλιως θα σου προτεινα να αρχισεις να φερεσαι σαν να εισαι μονο εσυ και τα παιδια...ντυσου φτιαξου να σε βλεπουν ομορφη την μαμα τους και χεστους!κ ετσι θα σου φτιαξει κ η διαθεση και θα ερωτευθεις κ ολας που το θες!κανε αλλαγη μαλλιων...ρουχων...το δικαιουσαι!και δ χρειαζεται να πηγαινεις καθολου σε αυτους που δε σε εκτιμανε....βαλε μουσικουλα ,βρες μια δουλιτσα κ παρατα τους στον κοσμο τους!μην δινεις σημασια...απο οτι λες εισαι καλη μαμα ,,διδαξε στα παιδακια σου πως ποτε δεν τα παραταμε κ παντα πολεμαμε για να ειμαστε εμεις καλα!καντα να χαμογελανε να χαιροντε την ζωη μαζι με εσενα...τι λες?

Share this post


Link to post
Share on other sites

''Ελπιζω και ευχομαι να ερθει καποιος αντρας στη ζωη μου που να με κανει να ερωτευτω και να θελω να γινω ελκυστικη και παλι.''

αν δεν τα βρεις εσύ με τον εαυτό σου μην περιμένεις να σε βοηθήσει κάποιος σε αυτό..

τί ελκυστική να νιώσεις??δεν βλέπεις πως η ψυχολογία σου έχει πέσει στα πατώματα..

και αν ερωτευτείς δηλ τί έχεις σκοπό να κάνεις?

Share this post


Link to post
Share on other sites

Σωστα!καλυτερα να επανελθεις εσυ πρωτα στον πραγματικο εαυτο σου να παρεις τα πανω σου, και μετα να αποφασισεις τι θελεις κ τι οχι!

Γιατι αντρας δεν μπαινει στην ζωη σου για να ερωτευθεος στην κατασταση που μας περιγραφεις.να εισαι καλα κ μην τα παρατας!η ζωη ειναι μια!

Share this post


Link to post
Share on other sites

e-mama διαβάζοντας την ιστορία σου μου έχεις αφήσει πολλά αναπάντητα ερωτήματα.

Να αρχίσω από την ερώτηση, τι έκανες εσύ κάθε φορά που οι γονείς σου σε ''κατευθύνανε''? Τι είχες πάθει ακριβώς στα 22? από ότι καταλαβαίνω τώρα είσαι 37 χρονών. Τα παιδιά σου τι ηλικία έχουν?

Αυτό που βλέπω είναι ότι οι γονείς σου με το μυαλό που είχαν όταν δε είδαν καταρρακωμένη στα 22 προσπάθησαν να δημιουργήσουν γύρω σου έναν προστατευτικό κλοιό και να σε κατευθύνουν εκεί που πίστευαν ότι θα είσαι ευτυχισμένη. Κι εσύ ίσως έπεισες τον εαυτό σου ότι κάνεις πράγματα γι'αυτούς. Γιατί στην πραγματικότητα, αυτοί πρότειναν λύσεις κι εσύ τελικά αποφάσιζες να τις ακολουθήσεις. Ίσως να πίστευες ότι μπορεί να είχαν δίκιο, ότι μπορεί να ξέρουν καλύτερα. Πάντως, αν δεν αναλάβεις την προσωπική σου ευθύνη για τις πράξεις σου, δύσκολα θα βγεις από την ψυχολογική κατάσταση που είσαι τώρα. Δεν νομίζω να υπογράψανε οι γονείς σου για να παντρευτείς. Εσύ το έκανες. Πόσο χρονών ήσουν? Και σε τι ηλικία έκανες τα παιδιά σου?

Όσον αφορά το παρόν τώρα. Είσαι 37 χρονών. Η ζωή δεν έχει τελειώσει, ίσα ίσα είσαι στην καλύτερη φάση σου ηλικιακά. Γιατί δεν πας να δουλέψεις στον παιδότοπο? Δηλαδή κι αν οι γονείς σου δεν το εγκρίνουν τι σημαίνει αυτό? Και αφού έχεις καταλάβει ότι σε ''ελέγχουν'', γιατί συνεχίζεις να τους λες τα προσωπικά σου?

Ψυχανεμίζομαι ότι έχεις πολλές φοβίες που πρέπει να αποβάλλεις αν θέλεις να σταθείς στα πόδια σου και πιθανότατα θα χρειαστείς τη βοήθεια κάποιου ψυχολόγου. Γιατί σταμάτησες να πηγαίνεις?


uBFSp3.png

Share this post


Link to post
Share on other sites

Να προσθέσω ότι αν οι γονείς σου και ο άντρας σου δουν ότι έχεις ισορροπήσει εσωτερικά, μπορείς να εργαστείς και είσαι σίγουρη ότι θέλεις να ανεξαρτητοποιηθείς δεν θα έχουν περιθώρια παρά να το αποδεχτούν. Τα περιθώρια τα αφήνουμε εμείς στους άλλους ανθρώπους, και για να ανακατευτούν και για να μας επηρεάσουν. Ξέρω ότι είναι πολύ δύσκολο να βάλλει κανείς όρια, αλλά αξίζει να παλέψεις για τον εαυτό σου και τη ζωή σου. Η ηλικία δεν έχει να κάνει. Και 40 και 50 και 60 να ήσουν, από τη στιγμή που θέλεις να ζήσεις ανεξάρτητη δεν μπορεί κανείς να σε εμποδίσει.

ίσως όμως να είχες βολευτεί κι εσύ σε μια κατάσταση όπου κάθε επιλογή ήταν από άλλον οπότε και οι συνέπειες βάρεναν εκείνον κι όχι εσένα. Όπου πάντα είχες ένα στήριγμα, μια πατερίτσα, ή μάλλον περισσότερες από μία.


uBFSp3.png

Share this post


Link to post
Share on other sites
Eχω χαλασει πλεον την εμφανιση μου γιατι δε ζω με καποιον που με ελκυει. Δε με νοιαζει τι φοραω. καμια φορα δανειζομαι ρουχα απο τη ντουλαπα του χωρις να το ξερει. Ειμαι αδυνατη αλλα σε σχεση με το μοντελο που ημουν :tongue::tongue::tongue::tongue: εχω παρει πανω απο 5 κιλα και δε φοραω m ή s. Εχω αφησει τα παντα. βαριεμαι ακομα και να ξυριζομαι. Λειτουργω σα γεροντοκορη. Ελπιζω και ευχομαι να ερθει καποιος αντρας στη ζωη μου που να με κανει να ερωτευτω και να θελω να γινω ελκυστικη και παλι. δεν εχει σημασια αν δε θα ξερω ουτε τονομα του. δε με ενδιαφερει τοσο αυτο,οσο να νιωσω και παλι οτι κυλα αιμα στις φλεβες μου, αν με πιανετε!

Συμφωνω απολυτα με την elenakith.κ το συγκεκριμενο μηνυμα μου φαινεται πολυ περιεργο.τα παιδια σου κ το οτι ακομη εισαι μια νεα γυναικα ειναι αρκετα για να σε κανουν νανιωσεις οτι κυλαει μεσα σου αιμα.πρωτα πρεπει να ισορροπησεις μεσα σου.τι θα γινει δηλαδη αν ερωτευτεις καποιον αυτη τη στιγμη;


z05y1ebwohf5jra3.png

schmi7jqwi3udfpn.png

Share this post


Link to post
Share on other sites

Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

Δημιουργήστε νέα εγγραφή

Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!


Δημιουργήστε νέα εγγραφή

Σύνδεση

Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.


Συνδεθείτε τώρα