giorgos 83

Μέλη
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    18
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Όλα όσα δημοσίευσε η/ο giorgos 83

  1. Δεν ξέρω πραγματικά αν μπορώ να συνεχίσω αυτή την σχέση. Όλα που είπες παραπάνω είναι σωστά και εγώ τα έχω σκεφτει ..Αυτό προσπαθώ να κάνω με την μητέρα της βρισκόμαστε και προσπαθούμε να δούμε πως μπορεί να την βοηθήσει...Αλλά μόνο αυτή γιατί από εμένα δεν δέχεται καμία βοήθεια....κι εγώ τα καταλαβαίνω όλα αυτά που είπες και τα έχω σκεφτει...Αλλά δεν ξέρω πως μπορούμε να την κάνουμε τουλάχιστον να προσπαθήσει να συνεχίσει τα όνειρα της.. Δεν καταλαβαίνουμε γιατί αρνείστε να προσπαθήσει...Όχι μ αζι μου..αλλα να συνεχίσει να ζει..να μην κλείνεται..
  2. Φίλε μου το έχω σκεφτει και αυτά...Δεν έχει ψυχικό νόσημα σχιζοφρένειας...πιθανών να έχει κατάθλιψη...που νομικά μπορεί να εξηγηθεί λόγω της ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης...Αλλά και με κατάθλιψη να διαγνωστεί...πάλι δικαστικώς η επιμέλεια θα πάει στην μητέρα...Και από εκεί και πέρα είναι στο χέρι της όπως ανέφερα παραπάνω πως θα το διαχειριστεί.. το πρόβλημα εκ αι να μην φτάσουμε εκεί...Γιατί εκεί εί αι πραγματικά δύσκολα από μεριά μου για την συνέχεια...
  3. Το έχω σκεφτει κι αυτό...Αλλά αν φύγω τωρα φοβάμαι ότι θα νομίζει ότι την εγκαταλείπω και θα με μισει ακόμα περισσότερο... Πως;;;
  4. Το ξέρω...Αυτό προσπαθώ...να είμαι εκεί για το παιδί ... πίστεψε με μπορώ να τους καταστρέψω...Αλλά είναι λύση αυτη;;η βία φέρνει βία...το μίσος μίσος...θα μεγαλώσει το παιδί μέσα στο μίσος για τον έναν ή τον αλλον;;;Θα το ποτίζω νε μίσος ο καθένας...για αυτό προσπαθώ να συνεννοηθώ..
  5. Μακάρι...Αλλά καμία δεν είχε μια τέτοια εμπειρία σαν της κοπέλας μου μήπως και μπορούσε να με βοηθήσει να καταλάβω πως να την βοηθήσω...να την κάνω υπομονή μήπως και βρει τον εαυτό της πάλι η να συγκρουστούμε με συνέπεια αν υπάρξει μεγάλη σύγκρουση να γίνουν τα παραπανω;;;;
  6. Δεν ισχύει αυτό...Και είναι σίγουρος.. κα ένας δικηγόρος κα ένα δικαστήριο δεν μπορεί να μου λύσει το πρόβλημα...Και θα σου πω γιατί...Εγώ είμαι αστυνομικός...Έχω μπει σε χιλιάδες οικογένεια...προβληματικές...Έχω κάνει χιλιάδες υποδείξεις για δικαστικές αποφάσεις.. Έχω δει εκατοντάδες πατεράδες που δεν βλέπουν τα παιδιά τους γιατί απλά δεν θέλει να δώσει η μητέρα τους...με δικαστική απόφαση για το πότε θα τα βλέπει...χτυπάνε το κουδούνι και απλά δεν τους ανοίγουν.. για το Έτσι θέλουν...Γιατί είναι στο χέρι της μητέρας πως θα το χειριστεί...αν θέλει δεν το βλέπεις και ποτέ.. Και το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι μήνυση χωρίς νόημα.. Γιατί τα δικαστήρια δίνουν πάντα την επιμέλεια στην μητέρα...Και μετά είναι όλα στο χέρι της...καταλαβες;;;Δεν είναι λύση αυτή...Και τα ξέρω από πρώτο χέρι...έξω από το πρόβλημα...
  7. Συμφωνώ.. μίλησα με ψυχολόγο για να δω πως μπορώ να την βοηθήσω.. Αλλά μου είπε ότι πρέπει να καταλαβεί ότι χρειάζεται βοήθεια μόνη της...Γιατί τώρα βρίσκεται σε άρνηση... Δεν δέχεται να μιλήσει σε κάποιον ειδικό...
  8. Δίκιο έχεις...Η μητέρα της προσπαθεί να κρατήσει μια ισορροπία...το ξέρω ότι κάποια στιγμή σε λίγες μέρες θα πρέπει να κουβεντιάσουμε...έστω και με το ζόρι...Αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι θα μπορέσω να βρω την άκρη... Οι οικογένεια της ξέρει ότι εί.αι εκεί....Όλοι. Αλλά φοβούνται να την πιέζουν για την ψυχολογία της..φοβούνται μην γίνει χειρότερα...αντί να καλυτερευουμε γινόμαστε χειρότερα...
  9. Στις 20 του μήνα θα μπει στον πέμπτο...περνάει ο καιρός.. Αυτό εί αι το άγχος μου...Ότι παγιώνεται μια κατάσταση...το έχω κουβεντιασει με την μητε3α της....αν θα είμαι στην γέννηση του παιδιού...Αυτή προσπαθεί να με ηρεμήσει...Και όλα καλά θα πάνε και να σκέφτομαι θετικά.. Και θα είμαι πατέρας του παιδιού και τέτοια.. Αλλά αυτές οι κουβέντες γίνονται με την μητέρα της...καταλάβαινεις;;;Όχι με την μάνα του παιδιού... γιατί δεν δέχεται να κουβεντιασει...Η μητέρα της μου λέει ότι δεν την αναγνωρίζει...Ούτε υπάρχει λόγος που δεν με καλεί στον γιατρό...Μια φορά το έχω δει αυτό το μωρό.. Μόνο μια.. .Και όταν της λένε για μενα παθαίνει κρίση και πλέι εται στον εαυτό της και δεν μιλάει....
  10. Αυτό με συμβουλεύει και η μητέρα της...Μήπως όταν αρχίσει να το νοιώθει να αλλάξει τα συναισθήματα της για αυτό το μωρό..Και ότι πρέπει να κάνω και άλλο υπομονή.. Αλλά εγώ δεν είμαι πλέον αισιόδοξος για αυτή την εξέλιξη.. Δεν ξέρω τι να κάνω...Μήπως θα πρέπει να την κουβέντιασω με το ζόρι.. Και ας μην θελει;;;Μήπως Έτσι μπορέσω να βγάλω κατι;;Αλλά από την άλλη μήπως αυτό είναι χειροτερο;;;γιατι δεν θα δέχεται καμία κουβέντα και το μ8νο που θα καταφέρω θα είναι να την νευριάσω περισσότερο μ αζι μου;;
  11. Όχι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση να σωθεί το μωρο...Δεν είναι τέτοια περίπτωση και είναι απόλυτα σίγουρος...Εγώ πει στην μητέρα της ότι τώρα είμαστε οικογένεια...το παιδί μου είναι εγγονή της...Και θέλω να συνυπάρχουμε όλοι.. Όπως της έχω πει ότι μπορώ εγώ να αναλάβω την καθημερινότητα αυτού του μωρού...με όλη μου την καρδιά και η πόρτα μου θα είναι ανοιχτή για άλλους...Αλλά μου απάντησε μην προτείνεις κάτι τέτοιο στην κοπέλα μου για το 6α θυμώσει...Εγώ νομίζω ότι νοιώθει μίσος για εμένα για όλο αυτό που της συμβαίνει που με εκδηκειτε με το μωρο...Αυτό νομίζω ότι κάνει τώρα...Αυτό δεν θέλω να συμβεί στο μέλλον...για μένα είμαστε οικογένεια.. χωρισμένη οικογένεια.. Αλλά δεν έχουμε κάτι ουσιαστικό να μας χωρίζει...εννοώ δεν είχαμε προβλήματα απιστίας,δεν είχαμε χωριστεί ποτέ,δεν είχαμε χτυπηθεί ποτέ...Δεν είχαμε ακραία σχέση...καταλαβαονεται;;;Όλα άλλαξαν σε μια μέρα...
  12. Εννοείτε ότι θα αναγνωρίσω το παιδί.. Δεν υπάρχει τέτοιο θέμα.. Όχι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση...να δώσει το μωρο...Ούτε καν.. σε αυτό είμαι απόλυτα σίγουρος...το πρόβλημα μου πιστεύω ότι εί αι ότι νοιώθει μίσος για μενα που ειναι εγκυος και λόγω τον πεποιθήσεων της δεν μπορούσε να ρίξει το μωρο...Αλλάεξακολουθει να πιστεύει ότι υπεύθυνος για αυτό είμαι εγώ...μου το έχει πει και η μητέρα της...Αλλά δεν μπορεί να το ξεπεράσει...κι ας της λέει η μητέρα της ότι φταίμε και δύο πάνω σε αυτό...
  13. Σε αυτό χρειάζομαι βοήθεια. Πώς μπορώ να την βοηθήσω να μιλήσει κάπου...Προς το παρών εκτός της οικογένεια της το κρύβει ότι είναι έγκυος.. πραγματικά δεν ξέρω τι φοβάται...Μόνο ότι δεν θέλει αυτό το παιδί...γιατι ομ ως δεν ξέρω.. κι εγώ νομίζω ότι την κάνω χειρότερα τον με θυμάται.. Γιατί πριν δύο βδομάδες μου είπε η μητέρα της να την πάρω τηλέφωνο να δούμε πως θα αντιδράσει.. Και μετά το τηλέφωνο που ήταν σε όλα Όχι ότι και να της έλεγα είχε κρίση και έκλαιγε μου η μητέρα της..
  14. Στο συμβαίνει τώρα τρεις μήνες.. σε λίγες μέρες θα μπούμε στον πέμπτο μήνα.. Εγώ αρχίζω και χάνω τον εαυτό μου...Δεν ξέρω τι να κάνω.. Και δεν την πιέζω καθόλου...είχα να την δω και να μιλήσω μ αζι της πάνω από μήνα γιατί με απέφευγε και στα μνμ μου μου έλεγε μην της ξαναστείλω . ..οπότε της έδωσα τον χρόνο της..Δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο.αλλα χτες μου φάνηκε χαζό να προσπαθούμε ότι δεν την είδα.. της έχω πει όταν νοιώσει έτοιμη να μιλήσουμε...Αλλά δεν βλέπω να αλλάζει κάτι.. Δεν σπούδαζε.. Δεν δούλευε κάπου εκτός οικογένεια σας...Γιατί τα σκέφτηκα αυτά...Αλλά δεν άλλαξε καθόλου η ζωή της με αυτήν την εγκυμοσύνη...Αλλά ομ ως δεν ηταν και ποτέ το κοριτσάκι που ονειρεύεται μωρά και να γίνει μητέρα..
  15. Κάναμε ελεύθερα έρωτα εδώ και κάτι μήνες...Στην ουσία δεν κουβεντιάζαμε ποτέ την πιθανότητα της εγκυμοσύνης...μου ρίχνει την ευθύνη γιατί εγώ της είπα ότι προτιμώ να μην κάνουμε χρήση προφυλακτικού και εκείνη συμφώνησε.. Αυτή η κουβέντα εγινε πριν 9 μήνες περίπου...έπειτα κάναμε έρωτα ελεύθερα με όση προσοχή μπορούσαμε....άλλος άνδρας δεν υπάρχει στην ζωή της..Ούτε υπήρχε.. Όσο μπορώ να γνωρίζω.. Δεν μου έδωσε κάποιο λόγο να πιστεύω κάτι τέτοιο...Και δεν είχαμε μεταξύ μας τέτοια θέματα.. Εγώ στην προσπάθεια μου να την βοηθήσω απευθύνθηκα σε έναν ειδικό...Και μου είπε αυτά που ήδη γνώριζα.. ότι είναι συναισθηματικά ανώριμη να διαχειριστεί όλο αυτό το βάρος και για αυτό ρίχνει την ευθύνη αλλού...αλλά με πληγώνει που είναι έτσι...Η μητέρα της με συμβουλεύει να κάνω κι άλλο υπομονή .ότι όταν αρχίσει να το νοιώθει θα το αγαπήσει...Αλλά εγώ δεν βλέπω καμία θετική εξέλιξη...Δεν επιμένω να είμαστε ζευγάρι αν δεν θέλει...Αλλά δεν θέλω να μεγαλώσει το παιδί χωρίς πατέρα..Και νομίζω ότι το πρόβλημα είναι ότι δεν θέλει αυτό το παιδί...Και δεν ξέρω πως να την βοηθήσω...κι αν δεν το θελήσει ποτέ...Και είναι πάντα έξω από την ζωή τους ;;; Η οικογένεια της την στηρίζει.. ιδίως η μητέρα της..Δεν την πιέζουν...προσπαθούν κι αυτοί να την βοηθήσουν.. Αλλά είναι κάθετη σε όλα...πως μπορούμε να την πείσουμε να μιλήσει κάπου...; Δεν μπορώ να καταλάβω...Ούτε εγώ ούτε με όποιον το έχω κουβεντιασει...Ούτε η μητέρα της που έχουμε επικοινωνία...Αλλά νομίζω ότι έχει κολλήσει εκεί το μυαλό της και κατηγορεί εμένα γιατί δεν θέλει αυτό το παιδί...Αλλά μπορεί να αλλάξει αυτή η ψυχολογία που έχει τωρα;;είναι πιθανό να το αγαπήσει αυτό το παιδι;;;
  16. Καλησπέρα...Πρώτη φορά γράφω σε φόρουμ αλλά είμαι μπερδεμένος και δεν ξέρω τι να κάνω.. Εγώ είμαι 35 χρονών και η κοπελα μου είναι 23..Είμαστε μ αζι έναν χρόνο και σε γενικές γραμμές ήταν όλα καλά...μονο δύο μικρό παρεξηγήσεις που τις είχαμε ξεπεράσει...κοιμόμασταν κάθε μέρα αγκαλιά...Κάθε μέρα.. Η κοπέλα μου είναι το τελευταίο κορίτσι ύστερα από 5 αγόρια...Δεν δούλευε ποτέ μόνη της..μονο στην οικογενειακή επιχείρηση...Δεν έχει μείνει ποτέ μόνη της...Αλλά παρόλα αυτά έδειχνε πολύ ανεξάρτητη και δυναμικη...Όλα αυτά μέχρι την στιγμή που συνειδητοποίησε ότι ειναι έγκυος...Από εκείνη την στιγμή,εδώ και τρεις μήνες,όλα άλλαξαν..Την πρώτη φορά που μου το είπε ήταν άλλος άνθρωπος...ενοιωσα οτι με μισουσε..με κατηγορούσε ότι εγώ φταίω που έμεινε έγκυος..προσπαθούσα να την στηρίξω.. να μην φοβάται αλλά δεν άκουγε τίποτα...προσπαθούσα να το κουβέντιασω και μου έλεγε δικό μου πρόβλημα...Την καταλάβαινα γιατί ήταν ξαφνικό και προσπαθούσα να είμαι κοντά της χωρίς να την πιέζω.. Από εκείνη την μέρα σταμάτησε να κοιμόμαστε μ αζι...Δεν άντεχε ούτε να την ακουμπάω...προσπαθούσα να την αγκαλιάσω και ένοιωθα ότι αγκάλιαζα έναν τοίχο.. της ζητουσα να το κουβεντιασουμε και μου ελεγε δικο μου προβλημα...το κουβεντιασαμε σε εναν μηνα μονο δυο φορες...τις εξήγησα ότι θα την στηρίξω σε ότι και να αποφασίσει...Γιατί σκεφτόταν την έκτρωση.. αν και εγώ δεν την επιθυμούσα αυτήν την λύση...Αλλά θα την στήριζα και σε αυτό.. Από την μέρα που κατάλαβε ότι είναι έγκυος δεν την αναγνωρίζω.. εν τέλει αποφάσισε να κρατήσει αυτό το παιδί αν και στον γιατρό που πήγαμε το είδα στα μάτια της ότι δεν το θέλει αυτό το παιδί...Η απόφαση της στηρίχτηκε σε θρησκευτικούς και ηθικούς λόγους...Αλλά το παιδί αυτό κρατήθηκε.. Αλλά από εκείνη την μέρα και μετά έπαψε να μου μιλάει...Δεν θέλει ούτε να με δει...Δεν με παίρνει ούτε στον γιατρό να πάμε μαζί...Εγώ επικοινωνώ με την μητέρα της τρεις τέσσερις φορές την εβδομάδα για να δω πως ειναι αυτή και το μωρο...κι αυτό Αφού πρώτα στείλουμε μνμ για να μην είναι μπροστά η κοπελα μου και να μπορεί να μιλήσει η μητέρα της... προσπαθώ να επικοινωνήσω μαζί της αλλά δεν δέχεται.. της έχω στείλει γράμμα και της έχω εξηγήσει ότι ότι και να γίνει θα είμαι δίπλα σε αυτήν και το παιδί...Αλλά από ότι μαθαίνω από την μητέρα της ακόμα μπιστεύει ότι εγώ φταίω για την εγκυμοσύνη και είναι θυμωμένη μ αζι μου...χτες την είδα τυχαία στον δρόμο και ένοιωσα ότι συνεχίζει να νε μισει...προσπάθησα να της πω ένα Γεια αλλά απαξίωσε να μου μιλήσει...Η μητέρα κι εγώ πιστεύουμε ότι έχει πάθει κατάθλιψη αλλά δεν δέχεται να μιλήσει σε έναν ειδικό...Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τόσο μίσος.. Γιατί με έβγαλε από την ζωή της...τι μπορώ να κάνω...το μόνο που κάνω ως τώρα είναι υπομονή...για το δεν δέχεται καμία κουβέντα...Δεν ξέρω πως θα συνεχιστεί...Και με τρομάζει...τι μπορώ να κανω;;