Ρε κοριτσια να ειστε καλα! Εχω ριξει πολυ γέλιο! Πάντως η αληθεια ειναι οτι η εγκυμοσυνη ειναι αθλημα για γερα νευρα και ας λενε όλοι "αχ καλε, αυτή θα είναι η πιο ηρεμη περιοδος της ζωης σου!". Ναι κυρα μου, κι εγω ετσι το ειχα φανταστει αλλα ελα που απο τη μια πονανε τα πλευρα μου λες και με σφαζουν, απο την αλλη λιγουρεύομαι οτι κυκλοφορει σε junk food και δεν μπορω να το φαω, το βραδυ δεν κοιμαμαι γιατι εκτος του οτι ο μπεμπης ειναι μαλλον νυχτοβιος, δεν ξερω και που να βαλω την κοιλια μου και τα ποδια μου, που περεπιμπτωντως εχουν αναπτυξει δικη τους τελειως προσωπικοτητα και αποφασιζουν οτι τωρα που βραδιασε και ξαπλωσαμε, τωρα θα μας πιασει το συνδρομο των ανυσυχων ποδιων (ω ναι, υπαρχει και αυτό στην εγκυμοσυνη, το εχω καρατσεκαρει) και θα κουνιομαστε ανελεητα, και last but not least, το κλαμα το εχω στο τσεπακι!
Αυτα για τωρα που εχουμε το σπορακι στην κοιλιτσα... Μετά, όπως μουελεγε η κολλητη μου που γεννησε πριν 1 εβδομαδα, οσο εισαι στο μαιευτηριο μαζευονται ολοι απο πανω σου και λενε το μακρυ και το κοντο τους, και σου ερχεται να παρεις φορα και να τρεχεις στους διαδρομους του μαιευτηριου (με ρεσιταλ ερμηνειας βεβαια τις πεθερες...). Γυρνας επιτελους στο σπιτακι σου με το μπεμπακι και τον αντρουλη σου και το ρεσιταλ συνεχιζεται με συμβουλες παντως τυπου: το τάισες; γιατί το τάισες; το κοιμησες; που το κοιμησες; (στην απλωστρα) το σκεπασες; (οχι το εχω βγαλει στο μπαλκονι να παρει αερα...)... Αυτά τα εμαθα απο πρωτο χερι φρεσκομανουλας σαλταρισμενης...
Γι' αυτό κοριτσια μια ειναι η λυση: ΩΤΟΑΣΠΙΔΕΣ! Σε μικρο και μεγαλο μεγεθος. Ενα ζευγαρι για εμας και ενα για το μπεμπακι μας...