Συμπαράσταση στις δύσκολες στιγμές

[Foxplace]

Αυτή η ενότητα είναι για τα δύσκολα, γιαυτό γράφω εδώ.

Είμαι καινούργια σε αυτό το φόρουμ και ανοίγω αυτό το θέμα για να βοηθηθω αλλά και να βοηθήσω. Είμαι 34 χρονών και τον τελευταίο χρόνο έχω κάνει δύο διακοπές κύησης , η πρώτη για σύνδρομο (όπου μετά από αυτό έγιναν κάποιες εξετάσεις τύπου καριοτυπος κλπ, πήραμε και βιταμίνες) και η δεύτερη για περίπλοκη καρδιοπαθεια. Ο πόνος αβάσταχτος και οι τύψεις ατελείωτες. Θα ήθελα να επικοινωνήσουν άτομα μαζί μου που να έχουν οποιαδήποτε σχετική εμπειρία ή γνώση από τέτοιες καταστάσεις, δηλαδή πως ξεπερνιέται κάτι τέτοιο, όσο γίνεται τουλάχιστον, αν υπάρχουν γυναίκες που μετά από δυο απανωτά περιστατικά σαν αυτά, μετά να είχαν υγιή κύηση. Επίσης μπορούμε να δώσουμε παρηγοριά η μια στην άλλη και δεν εννοώ σε καμία περίπτωση να καθόμαστε και να μιζεριαζουμε μαζί, απλά κατανόηση, συμπαράσταση και κουράγιο η μια στην άλλη. Γιατί σίγουρα όλες έχουμε τις οικογένειες μας, τον άντρα μας, τους φίλους μας, όμως κανένας από αυτούς δεν ξέρει πως το βιώνει η γυναίκα που κυοφορουσε αυτές τις ψυχουλες. 

Τέλος, και παρακαλώ πολύ για αυτό, δεν θέλω συμβουλές του τύπου πήγαινε σε ψυχολόγο, γιατί προφανώς και είναι το πρώτο που έκανα και επίσης δεν θέλω ούτε μηνύματα του τύπου αν δεν το αντέχες γιατί το έκανες, εδώ η απάντηση είναι πολύ απλή, ότι έξω από τον χορό όλοι πολλά τραγούδια λένε.

[Αγγέλα 29]

Αστα κορίτσι μου και εγώ είχα παλινδρόμηση στη 6 βδομάδα πήγαμε να ακούσουμε την καρδιά του και δεν... έκανε παλινδρόμηση ψυχολογία στα πατώματα 🥺🥺😢😢 φοβάμαι να ξανά κάνω απόπειρα ξανά οι φίλοι? άφαντοι μόνο ο άντρας μου η μάνα μου η αδερφή μου και ο πατέρας μου 

[Foxplace]

Λυπάμαι πολύ για την απώλεια σου. Μια παλινδρομη κύηση πονάει, γενικά ότι άσχημο προκύψει με μια επιθυμητή εγκυμοσύνη πονάει, και δυστυχώς αυτός ο πόνος έχει κλίμακα, ο καθένας αναγνωρίζει τον δικό του πόνο. 

Αν το username συμβαδίζει με την ηλικία σου τότε δεν θα πρέπει να αγχώνεσαι πραγματικά. Είσαι ακόμη νέα. 

Κάτι που σίγουρα θα σου το είπε και ο γιατρός σου, είναι ότι τα εμβρυα που παλινδρομουν συνήθως υπάρχει λόγος που γίνεται αυτό, κάποια χρωμοσωμια πχ και άλλα. Οπότε από τη μια είναι προτιμότερο να χαθεί μόνο του ένα εμβρυο που μπορεί να μην είχε και πολύ καλές προοπτικές για τη ζωή ή να χρειαζόταν μετά να πάρεις εσύ την απόφαση. 

Προσωπική μου άποψη για όσες κοπέλες χάνουν έμβρυα ή τους τυχαινουν καταστάσεις σαν την δική μου, προτείνω το ψάξιμο από την αρχη, πχ σαν την δική σου περίπτωση θα έκανα έναν έλεγχο για θρομβωφιλια, εγώ εννοείται θα τα ψάξω όλα πια μετά από αυτά που μου έτυχαν. Οι γιατροί περιμένουν να χαθούν δυο και τρία έμβρυα μέχρι να σε βάλουν να ψαχτείς. 

Πάρε τον χρόνο σου μέχρι να συνέλθεις, πάρε και καμιά βιταμινουλα σε συνεννόηση με τον γιατρό σου, κάνε και έλεγχο για θρομβωφιλια εάν θέλεις και ελπίζω να πάνε καλά τα πράγματα την επόμενη φορά. 

[MK2012]

On 11/1/2026 at 5:53 ΜΜ, Foxplace είπε:

Αυτή η ενότητα είναι για τα δύσκολα, γιαυτό γράφω εδώ.

Είμαι καινούργια σε αυτό το φόρουμ και ανοίγω αυτό το θέμα για να βοηθηθω αλλά και να βοηθήσω. Είμαι 34 χρονών και τον τελευταίο χρόνο έχω κάνει δύο διακοπές κύησης , η πρώτη για σύνδρομο (όπου μετά από αυτό έγιναν κάποιες εξετάσεις τύπου καριοτυπος κλπ, πήραμε και βιταμίνες) και η δεύτερη για περίπλοκη καρδιοπαθεια. Ο πόνος αβάσταχτος και οι τύψεις ατελείωτες. Θα ήθελα να επικοινωνήσουν άτομα μαζί μου που να έχουν οποιαδήποτε σχετική εμπειρία ή γνώση από τέτοιες καταστάσεις, δηλαδή πως ξεπερνιέται κάτι τέτοιο, όσο γίνεται τουλάχιστον, αν υπάρχουν γυναίκες που μετά από δυο απανωτά περιστατικά σαν αυτά, μετά να είχαν υγιή κύηση. Επίσης μπορούμε να δώσουμε παρηγοριά η μια στην άλλη και δεν εννοώ σε καμία περίπτωση να καθόμαστε και να μιζεριαζουμε μαζί, απλά κατανόηση, συμπαράσταση και κουράγιο η μια στην άλλη. Γιατί σίγουρα όλες έχουμε τις οικογένειες μας, τον άντρα μας, τους φίλους μας, όμως κανένας από αυτούς δεν ξέρει πως το βιώνει η γυναίκα που κυοφορουσε αυτές τις ψυχουλες. 

Τέλος, και παρακαλώ πολύ για αυτό, δεν θέλω συμβουλές του τύπου πήγαινε σε ψυχολόγο, γιατί προφανώς και είναι το πρώτο που έκανα και επίσης δεν θέλω ούτε μηνύματα του τύπου αν δεν το αντέχες γιατί το έκανες, εδώ η απάντηση είναι πολύ απλή, ότι έξω από τον χορό όλοι πολλά τραγούδια λένε.

Θέλω μέρες να σου γράψω απλά «κόλλησα» γιατί κανεις ξεκάθαρο στο μήνυμα σου πως θες απάντηση από ίδιες περιπτώσεις και εγώ δεν είμαι ίδια περίπτωση. Παρόλα αυτά θα σου γράψω γιατί συναισθάνομαι το πως νιώθεις κ λυπάμαι πραγματικά. Είμαστε συνομήλικες, δεν έχω καταλάβει αν είσαι από εξωσωματική ή φυσική σύλληψη. Είμαι 2 χρόνια με φυσικούς κύκλους κάθε μήνα, λόγω ανύπαρκτης ΑΜΗ. Ηταν τα χειρότερα 2 χρόνια της ζωής μου, 20 ωοληψιες κάθε μήνα και από μια. Αυτό που παρατήρησα λοιπόν ψάχνοντας να βρω τι φταίει που στα 31-32 μου είχα ΑΜΗ σχεδόν 50αρας,  κατάλαβα πως πραγματικά οι γιατροί δίνουν μια κατεύθυνση οκ αλλά τα περισσότερα τα έψαξα μετά μόνη μου για να δω τι πάει λάθος και αν μπορώ κάτι να κάνω. Προφανώς δεν είμαστε γιατροί κ ούτε θα γίνουμε, σαφώς ξέρουν περισσότερα από εμάς! Πχ αιματολόγο, ενδοκρινολόγο , διατροφολόγο πήγα μόνη μου. Δε με παρέπεμψε κανενας γιατρός. Για εμένα πάρε κάποιες παραπάνω γνώμες , ίσως και από γενετιστή. Πιστεύω πως απλά ήταν τυχαίες κακές συγκυρίες, είμαι σίγουρη πως θα τα καταφέρεις. Υπομονή και επιμονή. ❤️

[Foxplace]

πρίν από 5 λεπτά , MK2012 είπε:

Θέλω μέρες να σου γράψω απλά «κόλλησα» γιατί κανείς ξεκάθαρο πως θες απάντηση από ίδιες περιπτώσεις και εγώ δεν είμαι ίδια περίπτωση. Παρόλα αυτά θα σου γράψω γιατί συναισθάνομαι το πως νιώθεις κ λυπάμαι πραγματικά. Είμαστε συνομήλικες, δεν έχω καταλάβει αν είσαι από εξωσωματική ή φυσική σύλληψη. Είμαι 2 χρόνια με φυσικούς κύκλους κάθε μήνα, λόγω ανύπαρκτης ΑΜΗ. Ηταν τα χειρότερα 2 χρόνια της ζωής μου, 20 ωοληψιες κάθε μήνα και από μια. Αυτό που παρατήρησα λοιπόν ψάχνοντας να βρω τι φταίει που στα 31-32 μου είχα ΑΜΗ σχεδόν 50αρας,  κατάλαβα πως πραγματικά οι γιατροί δίνουν μια κατεύθυνση οκ αλλά τα περισσότερα τα έψαξα μετά μόνη μου για να δω τι πάει λάθος και αν μπορώ κάτι να κάνω. Προφανώς δεν είμαστε γιατροί κ ούτε θα γίνουμε, σαφώς ξέρουν περισσότερα από εμάς! Πχ αιματολόγο, ενδοκρινολόγο , διατροφολόγο πήγα μόνη μου. Δε με παρέπεμψε κανενας γιατρός. Για εμένα πάρε κάποιες παραπάνω γνώμες , ίσως και από γενετιστή. Πιστεύω πως απλά ήταν τυχαίες κακές συγκυρίες, είμαι σίγουρη πως θα τα καταφέρεις. Υπομονή και επιμονή. ❤️

Σε ευχαριστώ πολύ και για την απάντηση και για τον χρόνο σου. 

Ήδη από την πρώτη κύηση με το σύνδρομο, εμείς θέλαμε να το ψάξουμε και όλοι οι γιατροί μας είπαν είναι τυχαίο, παρόλα αυτά εμείς κάναμε καρυοτυπο και ο άντρας μου πλήρη έλεγχο στο σπέρμα λόγω του ότι είναι πιο εύκολες αυτές οι εξετάσεις. Μετά την δεύτερη εγκυμοσύνη όμως και με αυτά που έγιναν θα τα ψάξουμε όλα.  

Και πολύ καλά κάνεις και αναφέρεις για αιματολογο, σήμερα το διάβασα πρώτη φορά ότι υπάρχει αιματολογος που ασχολείται με θέματα γονιμότητας και μετά από λίγες ώρες το έγραψες και εσύ. Σίγουρα και πολλές άλλες σαν εμένα δε θα έχουν ιδέα ότι υπάρχει αυτό. 

Εύχομαι  να πιάσεις μωράκι στην αγκαλιά σου και να το χαρείς. 

[MK2012]

πρίν από 5 λεπτά , Foxplace είπε:

Σε ευχαριστώ πολύ και για την απάντηση και για τον χρόνο σου. 

Ήδη από την πρώτη κύηση με το σύνδρομο, εμείς θέλαμε να το ψάξουμε και όλοι οι γιατροί μας είπαν είναι τυχαίο, παρόλα αυτά εμείς κάναμε καρυοτυπο και ο άντρας μου πλήρη έλεγχο στο σπέρμα λόγω του ότι είναι πιο εύκολες αυτές οι εξετάσεις. Μετά την δεύτερη εγκυμοσύνη όμως και με αυτά που έγιναν θα τα ψάξουμε όλα.  

Και πολύ καλά κάνεις και αναφέρεις για αιματολογο, σήμερα το διάβασα πρώτη φορά ότι υπάρχει αιματολογος που ασχολείται με θέματα γονιμότητας και μετά από λίγες ώρες το έγραψες και εσύ. Σίγουρα και πολλές άλλες σαν εμένα δε θα έχουν ιδέα ότι υπάρχει αυτό. 

Εύχομαι  να πιάσεις μωράκι στην αγκαλιά σου και να το χαρείς. 

Και εγώ από το φόρουμ το έμαθα για τον αιματολόγο όπως και χίλια δυο άλλα πράγματα που δεν ήξερα και θα είχα μαύρα μεσάνυχτα. Απλά πρέπει η πληροφορία προφανώς να φιλτράρεται όπως ο,τι διαβάζουμε γενικά για να δούμε αν ευσταθεί, παρόλα αυτά σου δίνει τροφή για σκέψη. Στο λέω ολόψυχα πως θα χαρώ πολύ να βοηθήσω αν έχεις κάποια απορία και είναι κάτι που τυχαίνει να γνωρίζω. 
Σε ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου, σου εύχομαι τα καλυτερα❤️

[Αγγέλα 29]

2 ώρες πρίν, Foxplace είπε:

Λυπάμαι πολύ για την απώλεια σου. Μια παλινδρομη κύηση πονάει, γενικά ότι άσχημο προκύψει με μια επιθυμητή εγκυμοσύνη πονάει, και δυστυχώς αυτός ο πόνος έχει κλίμακα, ο καθένας αναγνωρίζει τον δικό του πόνο. 

Αν το username συμβαδίζει με την ηλικία σου τότε δεν θα πρέπει να αγχώνεσαι πραγματικά. Είσαι ακόμη νέα. 

Κάτι που σίγουρα θα σου το είπε και ο γιατρός σου, είναι ότι τα εμβρυα που παλινδρομουν συνήθως υπάρχει λόγος που γίνεται αυτό, κάποια χρωμοσωμια πχ και άλλα. Οπότε από τη μια είναι προτιμότερο να χαθεί μόνο του ένα εμβρυο που μπορεί να μην είχε και πολύ καλές προοπτικές για τη ζωή ή να χρειαζόταν μετά να πάρεις εσύ την απόφαση. 

Προσωπική μου άποψη για όσες κοπέλες χάνουν έμβρυα ή τους τυχαινουν καταστάσεις σαν την δική μου, προτείνω το ψάξιμο από την αρχη, πχ σαν την δική σου περίπτωση θα έκανα έναν έλεγχο για θρομβωφιλια, εγώ εννοείται θα τα ψάξω όλα πια μετά από αυτά που μου έτυχαν. Οι γιατροί περιμένουν να χαθούν δυο και τρία έμβρυα μέχρι να σε βάλουν να ψαχτείς. 

Πάρε τον χρόνο σου μέχρι να συνέλθεις, πάρε και καμιά βιταμινουλα σε συνεννόηση με τον γιατρό σου, κάνε και έλεγχο για θρομβωφιλια εάν θέλεις και ελπίζω να πάνε καλά τα πράγματα την επόμενη φορά. 

 

Υστεροσκοπηση μου είπαν να κάνω είναι το ίδιο? όχι η ηλικία μου καμμία σχέση εικονική είναι είμαι πολύ μεγαλύτερη 40 χρόνων 

[Foxplace]

πρίν από 2 λεπτά , Αγγέλα 29 είπε:

 

Υστεροσκοπηση μου είπαν να κάνω είναι το ίδιο? όχι η ηλικία μου καμμία σχέση εικονική είναι είμαι πολύ μεγαλύτερη 40 χρόνων 

Δεν είναι το ίδιο οι δυο εξετάσεις μεταξύ τους, ωστόσο και οι δύο πολύ χρήσιμες, κάθε μια γίνεται για διαφορετικό λόγο. Αφού σου το πρότεινε ο γιατρός σου κάτι θα ξέρει, με αυτή την εξέταση από ότι διάβασα κάνουν έλεγχο στο ενδομητριο. Εγώ στη θέση σου θα έκανα και έναν έλεγχο για θρομβωφιλια, αιματολογικες είναι. 

Το 10% των γεννήσεων στην Ελλάδα είναι από γυναίκες ηλικίας 40 ετών, και έχει γεννήσεις και από 40+++. Από ότι φαίνεται για εμάς των άνω των 30 η μητρότητα πλέον έχει γίνει δύσκολη υπόθεση, ωστόσο εμείς έχουμε τη δύναμη και την θέληση να το προσπαθήσουμε, γιατί είναι πολύ όμορφο πράγμα η μητρότητα. 

Δεν θα το βάλουμε κάτω, θα προσπαθήσουμε ξανα και ξανά, ψάχνοντας, διορθώνοντας και προσπαθώντας. 

Και σου το λέω εγώ μετά από αυτά που πέρασα, και το ίδιο θα σου πουν και τόσα άλλα κορίτσια εδώ μέσα που παλεύουν χρόνια με τις εξωσωματικες και τα καταφέρνουν τελικά. 

Καλό είναι να πάρεις βιταμινουλες για την επόμενη προσπάθεια γιατί βοηθούν πολύ στην ποιότητα των ωαρίων (πάντα σε συνεννόηση με τον γιατρό) , να έχεις καλά ρυθμισμένο τον θυρεοειδή σου και χαρά μέσα σου για την επόμενη προσπάθεια. 

[Αγγέλα 29]

Εύχομαι κορίτσι μου να αποκτήσεις και εσύ το μωράκι σου ξέρω πως είναι να προσπαθείς να έχεις φτάσει πάτο πιο πάτος δεν υπάρχει να έχεις φτάσει πραγματικά στην κόλαση αυτό που κατάλαβα είναι ότι μόνο ο Θεός μπορεί να μας βοηθήσει 

[Γωγώ κτ.]

Καλησπέρα κοπέλα μου! Λυπάμαι πολύ για τις απώλειες σου, έχω κάνει μια φορά διακοπή κύησης λόγω χρωμοσωμικής ανωμαλίας και σοβαρού καρδιολογικού προβλήματος (πολλές φορές αυτά πάνε μαζί), η θλίψη και ο πόνος είναι απερίγραπτος. Δεν μπορώ να το φανταστώ πώς είναι να το ζεις δεύτερη φορά... Σε εμένα συνέβη το καλοκαίρι του 2024 κι ακόμη νιώθω θλίψη... όμως, με τον καιρό μαθαίνεις να ζεις με αυτό και έτσι γίνεται πιο υποφερτό... Η περίπτωση της διακοπής κύησης είναι μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία, διότι εκτός από την απώλεια, έχεις να διαχειριστείς και τις τύψεις σου, φορτίο για μένα προσωπικά ίσως το πιο βαρύ από όλα. Πέρασα διάφορες φάσεις, για μια περίοδο μετά την διακοπή (περίπου 4-5 μήνες μετά) ταλανιζόμουν από τύψεις. Με θεωρούσα δειλή που δεν κατάφερα να προσφέρω στο κοριτσάκι μου την υποστήριξη που χρειαζόταν στην δύσκολη ζωή του... Με τον καιρό, όμως, όσο κι αν αυτό με πονάει, άρχισα να αποδέχομαι ότι αυτό ήταν η καλύτερη λύση, όχι μόνο για εμάς, αλλά και για το μωρό... Συγχαρητήρια στις μαμάδες που μεγαλώνουν παιδιά με αναπηρίες, όμως η συντριπτική πλειοψηγία των γυναικών δεν έχει δύναμη, όταν του δίνεται αυτή (η έστω πολύ επώδυνη) "επιλογή" να αποφασίσει να φέρει ένα παιδί στον κόσμο με το πιό πιθανόν να έχει μια πολύ χαμηλή ποιότητα ζωής, που οι περισσότεροι δεν θα ήθελαν να έχουν για τον εαυτό τους. Ύστερα, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι θα ήταν μια απόφαση που θα επηρέαζε ολόκληρη την οικογένεια μου και κυρίως το μεγαλύτερο παιδί μου, το οποίο δεν χρώσταγε τίποτα. Ναι, σίγουρα θα υπήρχε αγάπη μεταξύ των παιδιών μου, αλλά η έλλειψη χρόνου και οι δύκολες καταστάσεις που θα βίωνε το μεγαλύτερο παιδί μου, μέχρι να προσαρμοστούμε στη νέα κατάσταση, εμένα προσωπικά μου έκοβαν τα πόδια. Θα ακούσεις διάφορα, όμως μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να το βάλει κάτι, η πράξη μας δεν ήταν εγωιστική, πλέον το πιστεύω αυτό. Εγωιστικό ίσως θα ήταν να κρατήσεις ένα παιδί που ξέρεις ότι θα υποφέρει γιατί δεν θέλεις να φανείς αναντίστοιχος στις αρχές σου (θρησκευτικές, ηθικές κοκ). Υπάρχει, βέβαια και η κατηγορία των γονέων που συνειδητά και γνωρίζοντας τις δυσκολίες αποφασίζουν να κρατήσουν το παιδί και είναι αξιοθαύμαστοι. Καλό είναι να απέχουμε από την κριτική, να αφήνουμε τα λόγια που μπορεί να πληγώνουν και νά κάνουμε πράξεις που μπορεί να λυτρώνουν. Θέλω να πω, αντί να κατακρίνουμε μια μητέρα που με πόνο ψυχής (ελπίζω ΄άνθρωπος να μην το ζήσει αυτό) αναγκάζεται να κάνει διακοπή για ιατρικούς λόγους, να προσφέρουμε βοήθεια σε αυτήν κι αν εν τέλει αποφασίσει, από την άλλη να κρατήσει το παιδί να την βοηθήσουμε έμπρακτα και ουσιαστικά να σντιμετωπίσει την δύσκολη κατάστση που εισέρχεται. όλο αυτό που συνέβη με ωρίμασε, ήταν, βεέβαια, μια μορφή "βιαιης ενηλικίωσης". Έχω κάνει κι εγώ εξετάσεις, καρυόυπο και έχω πάει σε κορυφαίο εξωσωματικό και εμβρυολόγο, που συνέκλιναν στο γεγονός ότι στην συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων ήταν κακή τύχη. Εγώ δεν έχω ξαναπροσπαθήσει, ίσως γιατί έχω ήδη ένα παιδάκι. Εσύ, όμως, επειδή καταλαβαίνω πως το θες, να προσπαθήσεις, μην φοβάσαι! Πόσες φορές να σε ρει η ατυχία; Το θεωρώ πια απίθανο! Οι περισσότερες κοπέλες είχαν θετική έκβαση, ειδικά μετά από δεύτερη διακοπή δεν ε΄χω διαβάσει κάποια που να είχε και τρίτη ! Ανέφερες ότι δεν θέλεις οδηγίες για ψυχολογική βοήθεια, αλλά εγώ θα σου πω για εέναν οργανισμό που ανακάλυψα το ark.uk, είναι βρετανικός οργανισμός αποκλειστικά για τα tfmr. Κάνοντας κάποια μικρή δωρεά, σε προσθέτουν στο φορουμ τους, όπου θα δεις ότι πολλές α΄λλες γυναίκες έχουν βρεθεί στην θέση μας. Μην πιέζεις τον ευατό σου, ασ΄ τον να πανθήσει, προσπάθησε όμως, όσο περναέι ο καιρός να σημειώνει κάποια πρόοδο ως προς την ψυχολογική σου κατάσταση. Κάνε πράγματ που σου αποσπούν την προσοχή, εγώ πχ έβλεπα ταινίες ή διάβαζα βιβλία ή ψώνιζα βλακείες στο shein, ο καθένας με τα ενδιαφέορντα΄του. Εύχομαι ολόψυχα καλή τύχη από εδώ και έρα και γρήγορα ένα ουράνιο τόξο που θα απαλύνει τον πόνο σου!

[Foxplace]

πρίν από 14 λεπτά , Γωγώ κτ. είπε:

Καλησπέρα κοπέλα μου! Λυπάμαι πολύ για τις απώλειες σου, έχω κάνει μια φορά διακοπή κύησης λόγω χρωμοσωμικής ανωμαλίας και σοβαρού καρδιολογικού προβλήματος (πολλές φορές αυτά πάνε μαζί), η θλίψη και ο πόνος είναι απερίγραπτος. Δεν μπορώ να το φανταστώ πώς είναι να το ζεις δεύτερη φορά... Σε εμένα συνέβη το καλοκαίρι του 2024 κι ακόμη νιώθω θλίψη... όμως, με τον καιρό μαθαίνεις να ζεις με αυτό και έτσι γίνεται πιο υποφερτό... Η περίπτωση της διακοπής κύησης είναι μια πολύ ιδιαίτερη κατηγορία, διότι εκτός από την απώλεια, έχεις να διαχειριστείς και τις τύψεις σου, φορτίο για μένα προσωπικά ίσως το πιο βαρύ από όλα. Πέρασα διάφορες φάσεις, για μια περίοδο μετά την διακοπή (περίπου 4-5 μήνες μετά) ταλανιζόμουν από τύψεις. Με θεωρούσα δειλή που δεν κατάφερα να προσφέρω στο κοριτσάκι μου την υποστήριξη που χρειαζόταν στην δύσκολη ζωή του... Με τον καιρό, όμως, όσο κι αν αυτό με πονάει, άρχισα να αποδέχομαι ότι αυτό ήταν η καλύτερη λύση, όχι μόνο για εμάς, αλλά και για το μωρό... Συγχαρητήρια στις μαμάδες που μεγαλώνουν παιδιά με αναπηρίες, όμως η συντριπτική πλειοψηγία των γυναικών δεν έχει δύναμη, όταν του δίνεται αυτή (η έστω πολύ επώδυνη) "επιλογή" να αποφασίσει να φέρει ένα παιδί στον κόσμο με το πιό πιθανόν να έχει μια πολύ χαμηλή ποιότητα ζωής, που οι περισσότεροι δεν θα ήθελαν να έχουν για τον εαυτό τους. Ύστερα, άρχισα να αντιλαμβάνομαι ότι θα ήταν μια απόφαση που θα επηρέαζε ολόκληρη την οικογένεια μου και κυρίως το μεγαλύτερο παιδί μου, το οποίο δεν χρώσταγε τίποτα. Ναι, σίγουρα θα υπήρχε αγάπη μεταξύ των παιδιών μου, αλλά η έλλειψη χρόνου και οι δύκολες καταστάσεις που θα βίωνε το μεγαλύτερο παιδί μου, μέχρι να προσαρμοστούμε στη νέα κατάσταση, εμένα προσωπικά μου έκοβαν τα πόδια. Θα ακούσεις διάφορα, όμως μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να το βάλει κάτι, η πράξη μας δεν ήταν εγωιστική, πλέον το πιστεύω αυτό. Εγωιστικό ίσως θα ήταν να κρατήσεις ένα παιδί που ξέρεις ότι θα υποφέρει γιατί δεν θέλεις να φανείς αναντίστοιχος στις αρχές σου (θρησκευτικές, ηθικές κοκ). Υπάρχει, βέβαια και η κατηγορία των γονέων που συνειδητά και γνωρίζοντας τις δυσκολίες αποφασίζουν να κρατήσουν το παιδί και είναι αξιοθαύμαστοι. Καλό είναι να απέχουμε από την κριτική, να αφήνουμε τα λόγια που μπορεί να πληγώνουν και νά κάνουμε πράξεις που μπορεί να λυτρώνουν. Θέλω να πω, αντί να κατακρίνουμε μια μητέρα που με πόνο ψυχής (ελπίζω ΄άνθρωπος να μην το ζήσει αυτό) αναγκάζεται να κάνει διακοπή για ιατρικούς λόγους, να προσφέρουμε βοήθεια σε αυτήν κι αν εν τέλει αποφασίσει, από την άλλη να κρατήσει το παιδί να την βοηθήσουμε έμπρακτα και ουσιαστικά να σντιμετωπίσει την δύσκολη κατάστση που εισέρχεται. όλο αυτό που συνέβη με ωρίμασε, ήταν, βεέβαια, μια μορφή "βιαιης ενηλικίωσης". Έχω κάνει κι εγώ εξετάσεις, καρυόυπο και έχω πάει σε κορυφαίο εξωσωματικό και εμβρυολόγο, που συνέκλιναν στο γεγονός ότι στην συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων ήταν κακή τύχη. Εγώ δεν έχω ξαναπροσπαθήσει, ίσως γιατί έχω ήδη ένα παιδάκι. Εσύ, όμως, επειδή καταλαβαίνω πως το θες, να προσπαθήσεις, μην φοβάσαι! Πόσες φορές να σε ρει η ατυχία; Το θεωρώ πια απίθανο! Οι περισσότερες κοπέλες είχαν θετική έκβαση, ειδικά μετά από δεύτερη διακοπή δεν ε΄χω διαβάσει κάποια που να είχε και τρίτη ! Ανέφερες ότι δεν θέλεις οδηγίες για ψυχολογική βοήθεια, αλλά εγώ θα σου πω για εέναν οργανισμό που ανακάλυψα το ark.uk, είναι βρετανικός οργανισμός αποκλειστικά για τα tfmr. Κάνοντας κάποια μικρή δωρεά, σε προσθέτουν στο φορουμ τους, όπου θα δεις ότι πολλές α΄λλες γυναίκες έχουν βρεθεί στην θέση μας. Μην πιέζεις τον ευατό σου, ασ΄ τον να πανθήσει, προσπάθησε όμως, όσο περναέι ο καιρός να σημειώνει κάποια πρόοδο ως προς την ψυχολογική σου κατάσταση. Κάνε πράγματ που σου αποσπούν την προσοχή, εγώ πχ έβλεπα ταινίες ή διάβαζα βιβλία ή ψώνιζα βλακείες στο shein, ο καθένας με τα ενδιαφέορντα΄του. Εύχομαι ολόψυχα καλή τύχη από εδώ και έρα και γρήγορα ένα ουράνιο τόξο που θα απαλύνει τον πόνο σου!

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την απάντηση σου. Όλες όσες είχαμε την ατυχία να περάσουμε κάτι τέτοιο, έτσι νιώθουμε, πόνο, στεναχώρια, τύψεις και ένα σωρό άλλα άσχημα συναισθήματα. Και τις δύο φορές τα έβαλα με τον εαυτό μου που δεν είχα την δύναμη να πω θα το κρατήσω και θα το παλέψω, δεν είχα στήριξη από κανέναν, όλοι το πήγαιναν με βάση την λογική (οικογένεια, γιατροί) ενώ εγώ με το συναίσθημα, δεν άντεχα να τα χάσω τα παιδιά μου, στη σκέψη και μόνο ότι θα μπορούσε να είναι μια "ελαφριά" μορφή του συνδρόμου, ή αν τελικά θα ήταν κάπως διαχειρισιμη η καρδιοπαθεια, αυτές οι σκέψεις με τρελαίνουν, οι πιθανότητες ήταν εναντίον μας ξεκάθαρα , αλλά έστω και αυτό το μικρό ποσοστό του να πήγαιναν κάπως καλά τα πράγματα εμένα με πονάει, με κάνει να έχω τύψεις και να υποφέρω που δεν τους έδωσα την ευκαιρία για την ζωή .

Θέλω να αναρρώσω και να ξανά προσπαθήσουμε γιατί δεν έχουμε παιδάκια και θέλουμε πολύ με τον άντρα μου να αποκτήσουμε. Εάν θα είχα ήδη έστω ένα παιδί δεν νομίζω να ξανά προσπαθούσα. Τώρα το θέμα είναι ότι αν δεν νιώσω καλά μέσα μου (όσο γίνεται τουλάχιστον) δεν θέλω να ξανά προσπαθήσω με κακή ψυχολογία γιατί δεν νομίζω να πάει αυτό καλά, όπως και την δεύτερη φορά που έμεινα έγκυος, ακόμη έκλαιγα για το πρώτο. 

Δυστυχώς εμένα η ψυχοθεραπεία δεν με έχει βοηθήσει ιδιαίτερα ακόμη, θα το κοιτάξω και αυτό που μου είπες. 

Σε ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου και τον χρόνο που αφιερωσες, να χαίρεσαι το παιδάκι σου. 

[Γωγώ κτ.]

Το στάδιο των τύψεων το έχουμε περάσει και το περνάμε όλες... Εμένα προσωπικά  το κοριτσάκι μου είχε τρισωμία 21, μια βιώσιμη (εν πολλοίς και όχι πάντα) μορφή, που στις μέρες μας αποτελεί μια γκρίζα διάγνωση, οπότε και οι τύψεις ήταν ακόμη πιο έντονες, ιδίως τους πρώτους μήνες. Σε αυτό συνετέλεσε ότι παρακολουθούσα εικόνες και βίντεο προσώπων με αναπηρία ή τρισωμία 21 ειδικότερα και εισέπραττα μια θετική εικόνα που ερχόταν σε αντίθεση με την απόφαση μου. Συν τω καιρώ, όμως, κατάλαβα ότι είναι δύσκολο να μεγαλώνεις ένα παιδί με αναπηρία, ακόμη και σε κάποια πιο "διαχειρίσιμη" μορφή... Δύσκολο για τους γονείς, δύσκολο για το άλλο παιδί/ παιδιά, αλλά και όπως συνειδητοποίησα στην πορεία δύσκολο και για ίδιο το παιδί. Ψάχνοντας πάρα πολύ για αυτό το θέμα (εννοώ την τρισωμία και την αναπηρία γενικότερα), συνειδητοποίησα ότι πολλές φορές η εικόνα που παρουσιάζεται στο διαδίκτυο είναι ωραιοποιημένη και δεν συνάδει με τις πραγματικά μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες των ανθρώπων αυτών, αλλά και τα ίδια τα πρόσωπα ΑΜΕΑ. Δεν θα ήθελα να συνεχίσω άλλο, αντιλαμβανόμενη ότι μια μητέρα παιδιού ΑΜΕΑ που μπορεί να διαβάσει την ανάρτηση μου ίσως πληγωθεί. Είναι γνωστές οι δυσκολίες που αντιμετωπίζονται κι ας μην γίνονται ευρέως γνωστές, η εποχή μας, η εποχή του διαδικτύου και των social προωθεί πάντα την εικόνα του χαρούμενου υπερνθρώπου, αφήνοντας την πραγματικότητα με την δυστυχία της κάτω από το χαλί. Ξέρεις πολύ καλά, όπως ξέρω κι εγώ με την λογική μου, ότι η απόφαση που πήραμε ήταν η σωστή. Όμως, είναι τόσο, μα τόσο επώδυνη! Με τον καιρό θα καταλάβεις αυτό που ούτε κι εγώ στην αρχή καταλάβαινα, ότι δηλαδή δεν είσαι αδύναμη, δεν είσαι δειλή ούτε εγωίστρια. Είχες δύο κάκιστες επιλογές και διάλεξες την "λιγότερο επώδυνη", πρωτίστως όχι για σένα, αλλά για όλους τους υπολοίπους, για τον άνδρα σου, τα παιδιά που θα έλθουν, ακόμη και για το ίδιο το παιδί (κι ας μην το καταλαβαίνεις ακόμη). Κι ας υπέβαλες τον εαυτό σου σε ένα μαρτύριο, γιατί ο πόνος είναι αφόρητος και μόνο όποιος το έχει περάσει το ξέρει... Σου εύχομαι από εδώ και πέρα να πάνε όλα καλά, να αποκτήσεις όχι ένα, αλλά περισσότερα ουράνια τόξα, σου αξίζει μετά από όσα έχεις περάσει. Γιατρός δεν είμαι, αλλά επειδή το έχω ψάξει κι εγώ αρκετά, προφανώς πρόκειται για κακή τύχη, στην δική σου την περίπτωση πολύ κακή τύχη, η οποία είναι σχεδόν απίθανο να επαναληφθεί... Να σκέφτεσαι θετικά!!  Εύχομαι να πάνε όλα καλά στην ζωή σου, όπως λέω κι εγώ και θέλω να το πιστεύω το μερίδιο στην δυστυχία το έχουμε ξεπληρώσει για αυτό το χρονικό διάστημα!...

[Foxplace]

3 ώρες πρίν, Γωγώ κτ. είπε:

Το στάδιο των τύψεων το έχουμε περάσει και το περνάμε όλες... Εμένα προσωπικά  το κοριτσάκι μου είχε τρισωμία 21, μια βιώσιμη (εν πολλοίς και όχι πάντα) μορφή, που στις μέρες μας αποτελεί μια γκρίζα διάγνωση, οπότε και οι τύψεις ήταν ακόμη πιο έντονες, ιδίως τους πρώτους μήνες. Σε αυτό συνετέλεσε ότι παρακολουθούσα εικόνες και βίντεο προσώπων με αναπηρία ή τρισωμία 21 ειδικότερα και εισέπραττα μια θετική εικόνα που ερχόταν σε αντίθεση με την απόφαση μου. Συν τω καιρώ, όμως, κατάλαβα ότι είναι δύσκολο να μεγαλώνεις ένα παιδί με αναπηρία, ακόμη και σε κάποια πιο "διαχειρίσιμη" μορφή... Δύσκολο για τους γονείς, δύσκολο για το άλλο παιδί/ παιδιά, αλλά και όπως συνειδητοποίησα στην πορεία δύσκολο και για ίδιο το παιδί. Ψάχνοντας πάρα πολύ για αυτό το θέμα (εννοώ την τρισωμία και την αναπηρία γενικότερα), συνειδητοποίησα ότι πολλές φορές η εικόνα που παρουσιάζεται στο διαδίκτυο είναι ωραιοποιημένη και δεν συνάδει με τις πραγματικά μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες των ανθρώπων αυτών, αλλά και τα ίδια τα πρόσωπα ΑΜΕΑ. Δεν θα ήθελα να συνεχίσω άλλο, αντιλαμβανόμενη ότι μια μητέρα παιδιού ΑΜΕΑ που μπορεί να διαβάσει την ανάρτηση μου ίσως πληγωθεί. Είναι γνωστές οι δυσκολίες που αντιμετωπίζονται κι ας μην γίνονται ευρέως γνωστές, η εποχή μας, η εποχή του διαδικτύου και των social προωθεί πάντα την εικόνα του χαρούμενου υπερνθρώπου, αφήνοντας την πραγματικότητα με την δυστυχία της κάτω από το χαλί. Ξέρεις πολύ καλά, όπως ξέρω κι εγώ με την λογική μου, ότι η απόφαση που πήραμε ήταν η σωστή. Όμως, είναι τόσο, μα τόσο επώδυνη! Με τον καιρό θα καταλάβεις αυτό που ούτε κι εγώ στην αρχή καταλάβαινα, ότι δηλαδή δεν είσαι αδύναμη, δεν είσαι δειλή ούτε εγωίστρια. Είχες δύο κάκιστες επιλογές και διάλεξες την "λιγότερο επώδυνη", πρωτίστως όχι για σένα, αλλά για όλους τους υπολοίπους, για τον άνδρα σου, τα παιδιά που θα έλθουν, ακόμη και για το ίδιο το παιδί (κι ας μην το καταλαβαίνεις ακόμη). Κι ας υπέβαλες τον εαυτό σου σε ένα μαρτύριο, γιατί ο πόνος είναι αφόρητος και μόνο όποιος το έχει περάσει το ξέρει... Σου εύχομαι από εδώ και πέρα να πάνε όλα καλά, να αποκτήσεις όχι ένα, αλλά περισσότερα ουράνια τόξα, σου αξίζει μετά από όσα έχεις περάσει. Γιατρός δεν είμαι, αλλά επειδή το έχω ψάξει κι εγώ αρκετά, προφανώς πρόκειται για κακή τύχη, στην δική σου την περίπτωση πολύ κακή τύχη, η οποία είναι σχεδόν απίθανο να επαναληφθεί... Να σκέφτεσαι θετικά!!  Εύχομαι να πάνε όλα καλά στην ζωή σου, όπως λέω κι εγώ και θέλω να το πιστεύω το μερίδιο στην δυστυχία το έχουμε ξεπληρώσει για αυτό το χρονικό διάστημα!...

Όλα αυτά που μου έχεις γράψει τα νιώθω και τα βιωνω. Όπως και όλα τα λογικά συμπεράσματα τα έχω σκεφτεί σε στιγμές ηρεμίας. Το να τα βλέπω διατυπωμενα και από άλλες γυναίκες με βοηθά στο να τα αποδεχτώ και να τα κατανοήσω ακόμη καλύτερα. Απλά είναι στιγμές που μπαίνει μπροστά η λογική και άλλες που τα συναισθήματα με σκοτώνουν. Κάθε μέρα και διαφορετική. Κάνω πράγματα για να ξεχνιέμαι για να νιώσω καλύτερα, για να το παλέψω όσο μπορώ όμως δεν τα καταφέρνω κάθε μέρα. 

Η συμπαράσταση που έλαβα εδώ από γυναίκες που πέρασαν δύσκολα όπως εγώ και τελικά τα κατάφεραν είναι κάτι που μου δίνει κουράγιο και δύναμη και σας ευχαριστώ όλες για αυτό.