Αν και δεν συμμετέχω συχνά, παρακολουθώ το forum, αφού ο κ. Χασιάκος είναι και δικός μου γιατρός. Με βάση αυτά που διάβασα τις τελευταίες μέρες, θα ήθελα να καταθέσω κι εγώ την εμπειρία μου από την γέννηση του γιού μου…
Είχα μια εγκυμοσύνη τέλεια… Χωρίς συμπτώματα και χωρίς το παραμικρό πρόβλημα… Όλες οι εξετάσεις ήταν κάτι παραπάνω από τέλειες…
Όλα αυτά όμως, μέχρι να μπω στον μήνα μου… Μέσα σε δύο εβδομάδες, τα αμνιακά μου υγρά μειώθηκαν στα κατώτατα φυσιολογικά και το παιδί σταμάτησε να παίρνει βάρος… Το περιβάλλον της μήτρας έγινε αφιλόξενο για το μωράκι μου…
Σύνδρομο Υπολειπόμενης Ενδομήτριας Ανάπτυξης, ολιγάμνιο και εγώ άμεσα για εξετάσεις θρομβοφιλίας, οι οποίες βγήκαν θετικές… ύπουλη μορφή που εμφανίζεται στο τρίτο τρίμηνο της κύησης….
Από εκείνη τη στιγμή η κύηση έγινε κύηση υψηλού κινδύνου… Μέσα σε όλα τα άλλα ανέβασα και πίεση… Κατεπείγουσα εισαγωγή στο Αρεταίειο. Με προετοίμασαν για τοκετό και με ανέβασαν στην αίθουσα όπου με σύνδεσαν με καρδιοτοκογράφο και πιεσόμετρο… Αυτό έγινε κοντά στα μεσάνυχτα… Ο Χασιάκος ήρθε λίγο αργότερα, ξημερώματα Πέμπτης και μέχρι το Σάββατο που έμεινα στο νοσοκομείο ήταν διαρκώς εκεί… και πάντα ενημερωμένος και για τα αποτελέσματα των εξετάσεων μου αλλά και για τα nst… (ακόμη και στους διαδρόμους που τον συναντούσα και χωρίς να έχει μπροστά του το φάκελο μου…). Σταθεροποιούμαι και με κατεβάζουν σε θάλαμο…
Το Σάββατο το πρωί και αφού τα αποτελέσματα όλων των εξετάσεων ήταν καλά, τον παρακάλεσα να μου δώσει εξιτήριο γιατί η παραμονή μου στο νοσοκομείο που προσέθετε αρκετό στρες.
Πράγματι, μου επέτρεψε να φύγω αλλά με τον όρο να πηγαίνω στο Αρεταίειο 2 φορές τη μέρα για nst… και παράλληλα να με βλέπει και ο ίδιος. Όπως μου εξήγησε, αν ο μικρός έδειχνε την παραμικρή δυσφορία στο καρδιοτοκογράφημα θα μπαίναμε για καισαρική άμεσα.
Βέβαια, την Τετάρτη έκανα ξανά εισαγωγή ώστε να πάρουμε τον μπέμπη με προγραμματισμένη καισαρική..
Διαβάζοντας διάφορα papers σχετικά με την κατάσταση μου, κατάλαβα τι φοβόταν … τον ενδομήτριο θάνατο… ο ίδιος ήθελε να προχωρήσουμε την Τρίτη σε καισαρική, ( το μωρό λόγω μεγέθους δεν θα άντεχε το στρες της φυσιολογικής γέννας…) αλλά εγώ τον παρακάλεσα για την Πέμπτη, οπότε θα έμπαινα και στην 38η εβδομάδα… Συμφώνησε μόνο με την προϋπόθεση ότι δεν θα υπάρξει πρόβλημα στα τοκογραφήματα.. Τελικά, σήμερα κρατάω το βασανάκι μου αγκαλιά…
Από τη στιγμή που στην εγκυμοσύνη που παρουσιάστηκαν επιπλοκές, ήταν εκεί δίπλα μου.. Η παρακολούθηση έγινε καθημερινή και ήταν πάντα τρυφερός και καθησυχαστικός μαζί μου. Έμεινα στο νοσοκομείο 1 εβδομάδα μετά την γέννα, μέχρι να πάρω το ΟΚ από τους παιδιάτρους για να μπορέσουμε να φύγουμε… μέσα στις γιορτές των Χριστουγέννων και όλες τις μέρες ήταν εκεί… όποτε τον χρειάστηκα, τον βρήκα… και σε μεγάλο βαθμό το ότι αυτή τη στιγμή έχω το μικράκι μου, το οφείλω σε αυτόν τον άνθρωπο… Όπως μου είπε και ο αιματολόγος, δεν είναι πολλοί οι γιατροί που μπορούν να αναγνωρίσουν τα σημάδια της θρομβοφιλίας που συνδέεται με το iugr. Και βέβαια, θα πρέπει να τονίσω ότι ο κίνδυνος δεν ήταν μόνο για το παιδί αλλά και για μένα κατά τη διάρκεια της λοχείας…
Τέλος καλό όλα καλά… Αυτό όμως που έμαθα από τη δική μου εμπειρία είναι ότι καμία εγκυμοσύνη δεν είναι ανέφελη…. Δυστυχώς, πρόβλημα μπορεί να προκύψει οποιαδήποτε στιγμή και κανένας γιατρός, όσο καλός και αν είναι δεν μπορεί πάντα να προβλέψει την εξέλιξη της, μέχρι να ακουστεί το πρώτο κλάμα του μωρού. Στη δική μου περίπτωση ήμουν τυχερή που γιατρός μου είναι ο Χασιάκος. Αισθάνομαι ότι έκανε ότι καλύτερο και για μένα αλλά και για το μπέμπη μου…
Δεν αμφισβητώ ότι το γεγονός που αναφέρθηκε μπορεί να είναι αληθινό, όμως η ρήξη του πλακούντα είναι κάτι που δεν μπορεί να προβλεφθεί, ούτε μέσα από τους υπέρηχους στο τέλος της κύησης μπορεί να φανεί με ακρίβεια το μέγεθος που έχει το μωράκι. Και στο εξωτερικό, πολλές φορές μια εγκυμοσύνη μπορεί να φτάσει και μέχρι τις 42 εβδομάδες, χωρίς να παρέμβουν οι γιατροί…
Πάντως, όταν με το καλό έρθει η ώρα, τον ίδιο γιατρό θα εμπιστευτώ και για το δεύτερο παιδάκι μου….