Biggi μου,ειχα συγκινηθει οταν το ειδα,εχει πολυυυυυ καιρο βεβαια αλλα τωρα βρηκα παλι ευκαιρια που χαλαρωσα λιγο να ευχαριστησω τους παντες εδω μεσα..........thanks girls!!!!
Λοιπον ειμαι ελλαδα τωρα εδω κ καποιους μηνες αλλα γυρναω παλι πισω σε καμια εβδομαδα.........
Μακαρι να εβλεπα αυτο το μνμ πριν φτασω αλλα δν το ειδα...
οταν εφτασα λοιπον ημουνα μεσα στο αγχος......
γνωρισα μια κοπελα στο αεροπλανο η οποια με κατατοπισε λιγο,πηραμε μαζι το εισητηριο μου κ μετα κατεβηκαμε μαζι στα τρενα και μετα ξαφνικα επρεπε να φυγει κ εμεινα μονη μ:shock::shock::shock:.........
να κοιταζω γυρω μου....... εκεινη την στιγμη με πηρε τηλ ο αντρας μου και ναι,αρχισα να κλαιω,κλεινω το τηλ και συνεχιζω να κλαιω(μονη μ)
νομιζα οτι χαθηκα,φοβομουνα δν ξερω......σαν χαζο εκανα:confused:
Με πλησιασε μια κυρια τοτε αγγλιδα και με ρωτησε αν χρειαζομαι βοηθεια και αν ειμαι καλα(το ξεπεταξα κ το αγγλικο τοτε που το ειχα αγχος,σε αναγκη μιλαςςςςςςςςς),της ειπα οτι χαθηκα (συνεχιζα να κλαιω εν τω μεταξυ) και μ ειπε οτι θα με βοηθησει,ανεβηκαμε στο πρωτο τρενο μαζι,και μετα στο 2ο ρωτησε τον κοσμο ποιος πει hersham κ αν μπορει να με βοηθησει....κ ναι υπηρχε καποιος(γιουπιιιιι) εφτασα hersham βρηκα την εταιρια και ναι στη μεση του δρομου πλεον δν εκλαιγα γελουσα......
Καθησα κοντα 2 μηνες αγγλια,δουλεψα γνωρισα πολλους,ερωτευτικα την χωρα εκανα φιλες αλλα δν αντεξα να ειμαι μακρυα απο το παιδι μου,απο το φως μου.......γυρισα ελλαδα ΠΑΛΙ στα ιδια προβληματα,οργανωθηκαμε μπορω να πω πολυυυ με τον αντρα μου κ ειπαμε να παω παλι εγω(ισως ο αποχωρισμος 2η φορα να ειναι πιο δυσκολος αλλα ο στοχος ειναι δυνατοτερος τωρα,λογω οικονομικης καταστασης) και μετα απο κανα μηνα να ερθει μονος του να βρει δουλεια και να ρθω να παρω το παιδακι μου......
Πιστευω πως αξιζε ολο αυτο,μερικες φορες ελεγα γιατι να επρεπε να το κανω εγω κ οχι αυτος αλλα αξιζε,νοιωθω πιο δυνατη τωρα,πιο καλα και λεω οτι''ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ'''γιατι το παιδι μου αξιζει μια καλυτερη ζωη.......