σημερα εγινε καλη μου....
νομιζω ειναι και η πιεση που δεχομαστε τωρα ειναι και τα νευρα που εχω εγω τωρα...
δεςτε τι εγινε...
ο χριστος εχει την ταση να βγάζει τα ρουχα του και να τα αφηνει πάνω στην καρεκλα, εχει εδω και 3 μερες του λεω να τα παρει και να τα βάλει στη ντουλαπα, (τιποτα ομως ειναι λες και μιλαω στο τοιχο) σημερα ηθελα να συγηρισω το δωματιο μου αυτός επαιζε playstation και ξαπλωνε στο κρεβατι το ειπα να συκωστει 2 λεπτα να κάνω το κρεβατι, αυτός μου ειπε να το κανω πιο μετα, αντε λεω δεν πιραζει το κανω πιο μετα, μετα πήρα τα ρουχα του που ειχε πανω στη καρεκλα και τα πήρα στο πλησταριο πάνω σε μια καρεκλα γιατι δεν αντεχα να ειναι πεταμενα πάνω στη κερεκλα, λίγο πριν φυγει εψαχνε την ζακετα του, και του λεω ειναι διπλα πάνω στην καρεκλα, πήγε πήρε όλα του τα ρουχα και τα εφερε πάλι πανω στην καρεκλα, και με ρωτησε γιατι τα πήρα εκει, και εγω του ειπα επειδη δεν μπορω να τα βλέπω εδω και τα πήρα εκει μεχρι να τα βάλεις στην ντουλαπα, τότε αρχισε η "μαχη" φωναζαμε ο ενας του αλλου, απο τα νευρα που ειχα εκεινη την στιγμη δεν θυμαμαι πως αρχισαμε να φωναζουμε, στο τέλος πήρα τα ρουχα του που ειχε πανω στη καρεκλα και τα πεταξα εξω και αυτός από αντιδραση τα πήρε όλα και εφυγε,,,
βρε κοριτσια ειμαι φορτισμενη εδω και αρκετες μερες, δεκτηκα αρκετα πραγματα προσπαθω να συμβηβαζομαι αλλα δεν αντεξα άλλο, η ζωη μου εχει αλλαξει απο τη μια στιγμη στην αλλή, απο την ωρα που εφυγε δεν μιλησαμε, και ουτε θα τον παρω τηλ γιατι ειναι αδικως κοπος...
αφηστε που αρχισα να καταλαβαινω ότι για τον χριστο πανω απο ολα ειναι η οικογενεια του, και όχι εμεις.