Quantcast
Jump to content
➔ Parents.org.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
Reset Password: Στο παρελθόν τα κριτήρια password ήταν χαμηλής ασφάλειας, με αποτέλεμα κάποιοι λογαριασμοί μελών να χακάρονται. Εάν συμβεί αυτό, στέλνουμε μήνυμα στο E-Mail σας για αναγκαστική ανανέωση του password.

EvinaOctober

Registered Users
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    3
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

EvinaOctober's Achievements

Newbie

Newbie (1/14)

  1. Καλησπερα! Το 40 ειναι ουσιαστικα το medium μεγεθος, αν γνωριζεις? Νομιζω θα μου εκανε. Αν δεν εχει πουληθει, θα με ενδιεφερε! Ευχαριστω πολυ.
  2. EvinaOctober

    ΤΟ FUN CLUB TΟΥ κ. ΧΑΣΙΑΚΟΥ


  3. Διαφημίσεις

  4. EvinaOctober

    ΤΟ FUN CLUB TΟΥ κ. ΧΑΣΙΑΚΟΥ

    Δεν ξέρω αν γράφω στο σωστό μέρος. Καταφέρνω να γράψω σχεδόν ένα χρόνο μετά τον τοκετό κυριως για να το βγάλω από μέσα μου- όχι για να κατηγορήσω τον γιατρό ή το νοσοκομείο (Αρεταίειο). Ο γιατρός μας είναι πολύ γλυκός άνθρωπος, με τρομακτική εμπειρία, καθόλου φιλοχρήματος και με φοβερά προσόντα δεν παύει να είναι άνθρωπος και όχι θεός όπως τον περιγράφει πλήθος γυναικών. Επισημαίνω λοιπόν απλώς ότι ως άνθρωπος μπορεί να κάνει και λάθη ή παραλείψεις και πρεπει να του τα συγχωρουμε. Θα περιγράψω όσο πιο σύντομα μπορώ: Είμαι υπέρμαχος του Φ.Τ, έκανα τα ΠΑΝΤΑ για να το καταφέρω-διάβασα βιβλία, ενημερώθηκα, έψαξα και βρήκα γιατρό που να κάνει καισαρική μόνο σε απόλυτη ανάγκη (και το συζήτησα μαζί του κατ επανάλειψη)αν και ζω στην επαρχία και δεν είχα σπίτι να μένω στην Αθήνα. Καταλαβαίνετε τι τράβηξα και πόσα ξόδεψα για να ανεβοκατεβαίνω Αθήνα και για να μείνω Αθήνα 1 μήνα μέχρι τελικά να γεννήσω... Ερχεται η ώρα του τοκετού (με πρόκληση στις 40 εβδομάδες και 4 μέρες).Νομίζω είχα περιθώριο να περιμένουμε λίγες μέρες ακόμα μιας και είχα όλα τα προ-συμπτώματα έναρξης τοκετού. Μπαίνω στην αίθουσα τοκετού 7 ώρες μετά την προγραμματισμένη ώρα αλλά παρόλα αυτά με καλή διάθεση και τη σιγουριά ότι θα γεννήσω φυσιολογικά. Κι εκεί αρχίζει το δράμα μου. Έζησα 24 ώρες εγκατάλειψης και πόνου περιμένοντας την διαστολή τραχήλου. Ο γιατρός πέρασε και με είδε 4 ή 5 φορές (προφανως λογω φορτου εργασιας), δεν μου είπε σχεδον λέξη πέρα από "κάνε γρηγορα επισκληρίδιο μήπως και μαλακώσει ο τράχηλος, αλλιώς σε βλέπω για καισαρική"- καταστροφική δήλωση για την ψυχολογία μου και είναι γνωστό ότι μια από τις αιτίες που δεν προχωρά η διαστολή είναι το αγχος. Επισημαίνω ακόμα ότι η προτροπή αυτή εγινε όταν η διαστολή μου ηταν στο 1. Όπως διάβασα αργοτερα, όταν η επισκληρίδιος γινεται πολύ νωρις (πριν τη διαστολή 4) είναι παράγοντας στασιμότητας της διαστολής. Δεν ξερω κατά πόσο ισχυει- δεν είμαι γυναικολόγος, απλα το αναφερω…Αφού με επεισαν να κανω επισκληριδιο, ανακουφιστηκα λιγο από τους πόνους, αλλά μονο για λιγο. Η επιδραση του φαρμακου περνουσε αρκετα γρηγορα και τους φωναζα να μου κανουν εκ νεου δοση, η οποια παντα καθυστερουσε πολύ με αποτελεσμα να σφαδαζω από τους πονους. Μου εκαναν συνολικα νομιζω 6 δοσεις. Ολες αυτές τις ατελειωτες ωρες οι μαιες και οι ειδικευομενοι (καποιοι εκ των οποιων ηταν της ομαδας του γιατρου μας) με αγνοησαν παντελως, ερχονταν κοντα μου μονο για να μου κανουν την επωδυνη δακτυλική εξεταση και να κουνησουν αρνητικα το κεφαλι τους όταν εναγωνιως ρωτουσα για την εξελιξη της διαστολής. Στο μεταξύ εκεινοι καθονταν στον χωρο εξω από τα δωματιακια τοκετου, γελουσαν δυνατά, χαριεντίζονταν μεταξύ τους, παραγγελναν σαντουιτς και καφέδες και τα ετρωγαν μπροστα μας (σκεφτειτε ότι όταν κατεληξα να με παρουν για καισαρική ειχα συμπληρωσει 36 ωρες νηστική και χωρις νερό-περα από 2 γουλιες που μου εδωσε καποιος μετα από χιλια παρακαλια).Όσες φορες ηρθε να με δει ο γιατρος τους εβλεπε κ δεν φανηκε να παραξενευεται- προφανως ηταν συνηθισμενη τακτική. Ενιωθα τοσο μονη, τοσο ανημπορη και τοσο απελπισμενη- στο τελος ετρεχαν συνεχως τα ματια μου και να σημειωσω ότι ειμαι γενικα δυνατος και αισιοδοξος ανθρωπος που δυσκολα κλαιει. Δεν ασχολήθηκε κανεις μαζι μου, δεν μου εδωσαν καμια οδηγια για αναπνοες και τετοια και δυστυχως ειχε σταθει αδυνατον να παρακολουθησω μαθηματα ανωδυνου τοκετου, οποτε περα από οσα ειχα διαβασει δεν ειχα ιδεα! Στα φορουμ ειχα διαβασει ότι οι μαιες στην αιθουσα τοκετου στο Αρεταιειο είναι κοντα σου και στηριχτηκα σε αυτό….Μεγαλο λαθος. Τελοσπαντων κατεληξα στην καισαρικη μετα από 24 ωρες (αναγνωριζω ότι ο γιατρος αν μη τι άλλο χρονο μου εδωσε..)η οποια πηγε πολύ καλα. Μετα την εγχειριση περασε και με ειδε μια φορα. Τη δευτερη φορα που ηρθε στο δωματιο μου (ηταν τρικλινο), εξετασε τις άλλες 2 κοπελες που ηταν μαζι μου κι εμενα (εκεινη την ωρα προσπαθουσα να θηλασω το μωρακι μου) μου ειπε σε αυστηρο τονο να μαζεψω τον αντρα μου που κανει φασαρια γιατι δεν τον αφηνουν να μεινει μαζι μου το βραδυ (δεν ειχα αλλον να με βοηθαει- και οσες εχουν κανει καισαρικη ξερουν ότι πονας τοσο πολύ που είναι αδυνατον να μην εχεις συνοδο, αλλά στο Αρεταιειο απαγορευονται οι ανδρες-συνοδοι!) διαφορετικα δεν προκειται να με ξανα-αναλαβει. Με όλα αυτά που ειχα περασει, τον πόνο της τομης, την επιλοχεια ψυχολογια μου στο ναδιρ, ένα μωρο με ικτερο και προσπαθειες θηλασμου που ειχαν οδηγησει στο να βγαζω αιμα από το στηθος (τελικα τα καταφερα δοξα τω Θεω και ακομα θηλαζω) καταλαβαινετε ότι αυτό το περιστατικο ηταν το κερασακι στην τουρτα. Οι άλλες 2 κοπελες και η μαια που ηταν παρουσες τα εχασαν! Ευγνωμονω τον Θεό που τελικα όλα πηγαν καλα. Ευχαριστω το Αρεταιειο που φιλοξενησε το μωρακι μου τις πρωτες του μερες, καποιες από τις μαιες που μου φερθηκαν με ανθρωπια και φυσικα τον γιατρο μας που το μωρο μου και εγω ειμαστε υγιεις. Όμως σιγουρα κατι δεν πηγε καλα, γιατι η εμπειρια του τοκετου μου με αφηνει ακομα αγρυπνη καποια βραδια και μου γεμιζει δακρυα τα ματια- και δεν είναι δακρυα χαρας…
×
×
  • Δημιουργία νέου...