vasze

Αυτό σκέφτομαι συνέχεια ότι εκεί δεν είναι μόνος του... Έχει κι αλλα παιδάκια και κάνουν όλα μαζί παρέα... Όλα ξέρουν πόσο πολύ πονάμε αλλά και πόσο πολύ τα αγαπάμε... Δυστυχώς και ο πόνος είναι σε μεγάλο βαθμό όπως κι η αγάπη μας.... Άλλο παιδάκι δεν έχουμε,ήταν το πρώτο μας!!! Πάντα θα είναι το πρώτο μας!!! Από τέλη Δεκέμβρη ο γιατρός είπε μπορώ να ξαναπροσπαθήσουμε. Θα το κάνουμε. Θέλουμε πολύ ένα παιδάκι κι οι δυο! Πάντα όμως ο χοντρουλης μας θα είναι δίπλα μας... Κι εμείς το ίδιο!!!! Μακάρι να μην συμβεί σε καμιά αλλη κάτι τέτοιο, αλλά δυστυχώς ξέρω ότι θα συμβεί πάλι σε κάποιες κι αυτός ο πόνος δεν θα σταματήσει.... Κουράγιο σε όλες μας !!!!

Ευχαριστώ πάρα πολύ!!!! Νομίζω ότι αυτός ο πόνος στην καρδιά δεν περνάει ποτέ! Έχω την αίσθηση ότι αυτός ο πόνος είναι ο μικρουλης μου. Όταν πηγαίνω στο νεκροταφείο αυτός ο πόνος παύει γιατί είμαι δίπλα του!!!! Κι όταν φεύγω από εκεί νιώθω απίστευτα ωραία!!! Μπορεί να μην τον είδα, αλλά τον αγάπησα τόσο πολύ!!!! Ίσως για αυτό έγινε αγγελάκι...Γιατί ήξερε ότι τον αγαπήσαμε πάρα πολύ κι οι δυο μας, οπότε μπορούσε να φύγει από εμάς... Εύχομαι και σε σενα ό,τι καλύτερο !!!!!

Καλημέρα σας!!!! Διάβαζα πάντα τις συνομιλίες σας αλλά δεν είχα γίνει μέλος..... Τώρα θα ήθελα να σας πω πόσο πολύ πόνεσα όταν αποφάσισα προς τα τέλη του Αυγούστου να κάνουμε διακοπή κύησης λόγω συγγενούς καρδιοπάθειας σε προχωρημένη εγκυμοσύνη.... Ήταν το πιο σωστό μου είπαν... Ποτέ δεν θα αποδεχτώ ότι ήταν "σωστό", απλά έπρεπε να γίνει... Ο άγγελος μου, που είχαμε περάσει τόσα πρωινά μαζί, που του μιλούσα, που πηγαίναμε και κολυμπούσαμε, που τον είχα πάντα μαζί μου, έπρεπε να τον κάνω να πονέσει πολύ και να τον αφήσω μόνο του....Πέρασα μια επώδυνη διαδικασία εκτός μαιευτηρίου και μετά από 35 ώρες στην αίθουσα τοκετών με φυσιολογικό τοκετό τον ένιωσα να φεύγει για πάντα από εμένα.... Τώρα πηγαίνω και του κάνω παρέα μερικές φορές.... Αισθάνομαι κάπως καλύτερα δίπλα του... Πάλι του μιλάω, αλλά αυτή τη φορά δεν μπορώ να τον έχω μαζί μου.... 1 μήνα μετά σωματικά είμαι πολύ καλά, κοινωνικά καλά, αλλά μέσα μου πονάω ακόμα...Κλείνω τα μάτια και θυμάμαι την πρώτη μέρα που τον αισθάνθηκα, την επιμονή μου ότι είναι αγόρι, ενώ όλοι μου έλεγαν ότι είναι κορίτσι, ότι πάντα ήθελα στους υπερήχους να ακούω την καρδιά του και την τελευταία μερα που καθόμουν στο καναπέ, κοιταγα την κοιλιά μου και την έβλεπα που κουνιόταν από τα χτυπήματα με τα ποδαράκια του..... Μου λείπει πάρα πολύ... Ποτέ δε θα μάθω πώς θα ήταν...Τον βλέπω μόνο από τους υπερήχους.... Μερικές φορές μετανιώνω που δεν τον είδα, ακόμα κι έτσι..... Αλλά μάλλον οι τύψεις δεν με άφηναν να τον δω.... Το μόνο που είδα ήταν το αποτύπωμα της δεξιάς του πατούσας...! Αξίζει να αναφέρω στο πόσο μου στάθηκε ο άντρας μου! Πόνεσε κι εκείνος πάρα πολύ...Ηταν πάντα εκεί..Σε όλα.... Κι οταν έσπασαν τα νερά και την ώρα που έγινε η αυτόματη αποβολή του... Τότε δακρυσαμε, κλαψαμε και πονεσαμε..... Ακόμα και τώρα μας λείπει το αγοράκι μας...