_στεφανια_

χιλια ευχαριστω για ολα... ολον αυτο τον καιρο εμπαινα και εβλεπα τις απαντησεις σας. ειναι ανακουφηση να βλεπεις πως υπαρχει κοσμος που σε καταλαβαινει και δεν εισαι τρελη. η αληθεια ειναι πως ειμαι καλυτερα, πηγα σε ειδικο. απλα μιλησα. τα εβγαλα απο μεσα μου. δεν υπαρχει μερα που να μην την σκεφτομαι και νομιζω πως δε θα αλλαξει αυτο... φυσικα ουτε λογος για επομενο παιδι. ακομα ειμαι τρομοκρατημενη με την ιδεα. μονο που ακουω για φιλες-γνωστες μας που γεννανε, τρεμω μην παει κατι στραβα. απλα σας εγραψα για να σας πω ποσο πολυ σας ευχαριστω για τα λογια σας. ηταν πραγματικο φαρμακο στις δυσκολες στιγμες. χιλια ευχαριστω!!!

καλησπερα, αποφασισα να γραψω γιατι πιστευω πως ειναι πια ωρα να μιλησω σε καποιον. εχει καιρο που μπαινω στο φορουμ και διαβαζω τις συζητησεις σας, εκλαιγα, επαιρνα δυναμη. θελω ομως να πω και την δικια μου ιστορια για να ακουσω ισως και κατι που θα πιασει τοπο και οχι τις κλισε απαντησεις που παιρνω τοσο καιρο. στις 23 σεπτεμβριου γεννησα και εγω την κορουλα μου. ημουν στην 22η εβδομαδα κυησης. στον μεγαλο τον υπερηχο μας ειπαν πως ειχε προβλημα στα ζωτικα της οργανα ακομα και στα ποδαρακια της, και υπεθεσαν πως ειχε καποιο συνδρομο. αποφασισαμε λοιπον να διακοψουμε την κυηση. μπηκα στο νοσοκομειο και μου δωσαν χαπια για να με πιασουν οι πονοι. ενω στην αρχη πηγαιναν ολα ρολοι(οσο θα μπορουσαν να πηγαινουν σε τεοιες καταστασεις) σε καποια φαση σταματησαν να με πιανουν τα φαρμακα.εμεινα με 1εκ διαστολη.ειχε πια βραδιασει. οι γιατροι μου ειπαν πως θα συνεχιζαμε την επομενη μερα. την επομενη απο νωρις το πρωι αρχισαν παλι να μου δινουν χαπια. τιποτα. κατα το απογευμα με ρωτησε ο αντρας μου αν αισθανομαι το μωρο να κινειται. οχι. καναμε υπερηχο. το μωρο ειχε πεθανει. ποτε δεν εμαθα γιατι. μου ειπαν πως ημουν τυχερη που ημουν ηδη στο νοσοκομειο γιατι μπορει να μου πεθαινε στο σπιτι και να μη το καταλαβαινα και να παθαινα συψαιμια. μου λεγανε διαφορα για να με παρηγορησουν αλλα για μενα ηταν σαν να ακουγε φωνες καπου απο μακρια. με κρατησαν αλλες τρεις μερες στο νοσοκομειο με αντιβιωτικα. οι χειροτερες μερες της ζωης μου. τελικα το μωρακι μου το γεννησα την τεταρτη μερα μετα απο παρα πολλα φαρμακα με φυσιολογικο τοκετο. δεν ηθελα να μου την παρουν. τους ζητησα να την δω. τελικα μας την εδειξαν μαζι με τον αντρα μου. ηταν οτι πιο ομορφο και πιο ευθραυστο εχω δει. ηταν 23 σεπτεμβριου 18:15 περιπου. νομιζα πως εκει καπου θα τελειωναν ολα. οταν επεστρεψα σπιτι ομως τα πραγματα γιναν χειροτερα. εφιαλτης σκετος. ενω μου εδωσαν φαρμακα για το γαλα, εγω σε ακυρες στιγμες εβγαζα γαλα. εβγαζα γαλα χωρις να εχω καπου να το δωσω. γιατι το πουλακι μου το ειχα χασει για παντα. ειναι καπου μακρια τωρα και εγω δεν προλαβα ουτε μια αγκαλια να του δωσω.ουτε ενα χαδι. ειναι μονη της τωρα πια καπου μακρια. ο αντρας μου ηταν διπλα μου συνεχεια. δεν τον εχω ξαναδει τοσο στεναχωρημενο. φαινεται στα ματια του κι ας προσπαθει να φανει δυνατος και να με στηριζει. η οικογενεια μου ειναι διπλα μου. αλλα εγω οσο περναει ο καιρος ολο και απομακρυνομαι. εχουν περασει πια 2 μηνες και κατι και ακομα δε μπορω να πατησω στα ποδια μου. εχω ξεχασει πια ημουν. εχω απομακρυνθει απο τον αντρα μου ο οποιος ματαια προσπαθει να με ταρακουνησει. φοβαμαι πως οταν εγω "ξυπνησω" θα ειναι αργα και θα τον εχω χασει. δεν μπορω ομως να κανω τιποτα αλλο. το μονο που σκεφτομαι ειναι το μωρακι μου και πως τωρα θα πλησιαζε ο καιρος να το γεννησω. νιωθω τυψεις, αχρηστη και βαρος στους αλλους και ειδικοτερα στον αντρα μου. δεν θελω να τον επιβαρυνω κι αλλο. περναει και αυτος δυσκολα. νιωθω ομως μονη μου και δ ξερω τι μπορει να με βοηθησει. τρεμω στην ιδεα δευτερης εγκυμοσυνης μηπως παει κατι στραβα και επισης δεν θελω να την αντικαταστησω ετσι απλα. απ την αλλη ομως οταν ειμαι στις καλες μου μερες και παιρνω θαρρος σκεφτομαι πως θελω σαν τρελη ενα μωρακι. αυτα...... χιλια συγγνωμη αν σας κουρασα απλα ηθελα σε καποιον να μιλησω και πω αυτα ακριβως που σκεφτομαι και ισως να παρω καποια απαντηση που θα με βοηθησει. χιλια ευχαριστω