littlemommy

υπάρχει ακομά? τιμούλα?

Σας ευχαριστώ πολύ όλες σας. eyangelia δεν είναι θέμα φόβου .όταν όλη σου την ζωή σε επικρίνει σε πληγώνει. Λές γιατί σε εμένα έτσι και τους άλλους αλλιώς? Όσο για το να πάρω την ζωή στα χέρια μου έχετε απόλυτο δίκιο πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι τι θα πουν.Απλά είναι αυτό το γιατί που μένει.

Σε ευχαριστώ πάρα πολύ μου έδωσες δύναμη πραγματικά .Απλά δεν ξέρω να τους πώ ότι το σκεφτόμαστε ή να τους το ανακοινώσω όταν πούμε ότι ναι θα πάμε και θα είναι οριστικό?

mama82 νομίζω ότι μου έχεις δώσει την πιο ενθαρρυντική απάντηση .Έχεις απόλυτο δίκιο δεν πρέπει να με νοιάζει πρέπει να ασχοληθώ με την οικογένεια μου και μόνο.

Δέν ξέρω βρε Vikib γιατί με νοιάζει τόσο πολύ ίσως κυνηγάω την αποδοχή του γιατί σε σύγκριση με τα αδέρφια μου βλέπω ότι αδικούμε πολύ..

ravT (Άρα όταν λες οτι δε βοηθάνε οικονομικά, δεν είναι ακριβές... Σου έχει δώσει εργασία. Άρα το μόνο σας εισόδημα είναι από εκείνους. ) Δηλαδή όταν δουλεύεις 9 ώρες δευτέρα έως Σάββατο κάνοντας πραγματική δουλειά όχι πάω και κάθομαι αραχτή είναι βοήθεια? Μπορούσα να πάω αλλού είχα ήδη βρει κάτι αλλά επέλεξα να πάω πρώτα στον πατέρα μου για να μην πει ότι α πήγε βρήκε αλλού δουλειά.Νομίζω ότι είναι κάπως άδικο αυτό που λές.

vikib το όλο πρόβλημα είναι η κατάσταση όλη που επικρατεί .Ναι αν θέλουμε να φύγουμε απλά φεύγουμε δεν μας προβληματίζει αυτό .Απλά δεν θέλω να το πάρουν ως απειλή ότικαι καλά ή δέχεστε τον άντρα μου ή φεύγω γιατι ο πατέρας μου στο μυαλό του τα πλάθει όπως θέλει.Τονίζω ότι σε καμία περίπτωση δεν περιμένω κάτι παρά μόνο να με αγκαλιάσουν και να μου πουν είμαστε δίπλα σου.

Κορίτσια ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας. mama.mia δεν με νοιάζει καμία παροχή ούτε είναι ακριβώς φόβος απλά με τις πολλές αποδοκιμασίες και τις τόσες φορές που με έχει πει άχρηστη και μάλιστα μπροστά σε κόσμο με έχει κάνει να κομπλάρω.Επίσης δεν θέλω να το πάρουν ώς απειλή στην όλη κατάσταση γιατί σε καμία περίπτωση δεν είναι.Είναι κοινή μας απόφαση .(Νομιζω το οτι εχεις παραμελησει τον εαυτο σου δεν εχει να κανει με το φοβο..θεωρω πως απο τη στιγμη που αποκτουμε το συντροφο μας και μαλιστα κανουμε παιδια, οι γονεις πλεον δε γινεται να ειναι οι πρωταγωνιστες της ζωης μας. Και αν μας καλυπτουν οι επιλογες μας λογικα "βρισκουμε" τον εαυτο μας, δεν τον χανουμε. Η εμφανιση ειναι κατι που σιγα σιγα μπορει να διορθωθει, αλλα αυτο απαιτει να διορθωθει πρωτα η αρνητικη ψυχολογια. ) Δεν είναι ο φόβος που με παραμελώ είναι η στεναχώρια που δεν έχω κάποιον να μιλήσω που οι γονείς και τα αδέλφια μου δεν στέκονται δίπλα μου και είμαι σε ένα μέρος που δεν έχω κανέναν ειδικά τωρα που έλειπε ο άντρας μου φαντάσου να μένεις κοντά με τους γονείς σου και να μην νιώθεις άνετα να πας (ενώ ο άντρας μου μου λέει πήγαινε. ) γιατί δεν μπορώ να έχω στο σπίτι τον άντρα μου που δεν τον έχω δεί όλη μέρα και να πάω εκεί από την στιγμή που δεν μπορεί να έρθει και εκείνος

Είναι όλα ψαγμένα. Και για την δουλειά απλά με προστάτευει ο νόμος και δεν μπορεί να με απολύσει.

Όχι δεν είμαι ανήλικη και ούτε την άδειά τους θέλω φοβάμαι απλά να το ανακοινώσω.Φοβάμαι τις αντιδράσεις.Και επειδη δουλεύω στον πατέρα μου ακόμα χειρότερα.Στην Γερμανία έχει ο άντρας μου συγγενείς που μας πρότειναν μέχρι και στα σπίτια τους να μείνουμε για όσο χρειαστεί και να μας βοηθήσουν για δουλειά.

Και τι να κάνω ας πούμε να τους ανακοινώσω απλά ότι εμείς δεν μπορούμε να τα βγάλουμε πέρα εδώ αποφασίσαμε να δοκιμάσουμε την τύχη μας στο εξωτερικό?

Ευχαριστώ

Καταλαβαίνω τα όνειρα του πατέρα μου αλλά πρέπει να καταλάβει οτί και εγώ είχα δικά μου όνειρα που τα κατέστρεψε γιατί δεν πλησίαζαν τα δικά του. δεν είμαι κτήμα του. το οτι επέλεξα να είμαι με τον αντρα μου δεν το μετανιώνω είμαι καλά μαζι του ευτυχισμένη και ειναι πολυ υπομονετικός αλλα με στεναχωρεί ολο αυτο με τους γονείς μου

Καλησπέρα κορίτσια ξέρετε αν υπάρχει στην Λάρισα κάποιο κέντρο δωρεάν ψυχολογικής υποστήριξης?

Καλημέρα σας έχω ξαναγράψει στο forum http://www.parentscafe.gr/showthread.php?t=24743 . Λοιπόν ο μικρός μου πρίγκιπας σε 1,5 μήνα περίπου κλείνει τα δύο και είναι ένα υπέροχο παιδί που δεν μου δημιουργεί κανένα πρόβλημα σε αντίθεση με τους γονείς μου που η ιστορία συνεχίζετε .Ο πατέρας μου δεν θέλει να αποδεχτεί με τίποτα το άντρα μου.Όλο αυτό με κάνει κομμάτια έχω φτάσει τα 90 κιλά απο την στεναχώρια και έχω χάσει κάθε είδους αυτοπεποίθησης και αυτοεκτίμησης .Έχω μονίμως νεύρα και ξεσπάσματα και νιώθω ότι βαδίζω στα πρόθυρα της κατάθλιψης μιας και λόγο της εικόνας του σώματός μου δεν θέλω να πάω πουθενά . Ο άντρας μου έφυγε φαντάρος( αλλά δεν με απασχολεί και τόσο μιας και θα είναι εδώ ) αλλά έχουμε μοναδικό εισόδημα το δικό μου και παλεύουμε να τα βγάλουμε πέρα. Σκεφτόμαστε να φύγουμε Γερμανία άλλα δεν ξέρω πως να μιλήσω στους γονείς μου φοβάμαι. Ποτέ δεν μπορούσα να τους μιλήσω λόγο του ότι ο πατέρας μου ειρωνεύεται και είναι επικριτικός και πάντα κόμπλαρα και προτιμούσα τον εύκολο δρόμο. πφφ συμβουλέψτε με κοντεύω να τρελαθώ.Συν του ότι ενώ μπορούν να βοηθήσουν δεν το κάνουν .

Έχουμε μιλήσει πολλές φορές και δεν βγαίνει κάτι.. Η μαμά μ βοηθάει και η αδερφή μου αλλά έχουν και τα δικά τους ή πεθερά μου δεν θέλω γιατί νιώθω ότι υποχρεωνομε και πετάει και μπιχτες του τύπου εγώ έχω 4 παιδία και τα καταφέρνω

αλημέρα σε όλους. Δεν είναι η πρώτη φορά που γράφω στο φόρουμ . Λοιπόν είμαι μία μικρομανα 21 χρόνων και έχω ένα αξιολατρευτο παιδάκι 16 μηνών. Με τον άντρα μου είμαστε 4 χρόνια μαζί πριν μείνω έγκυος και έχουμε από τότε που έμεινα έγκυος μένουμε μαζί. (2,5 χρόνια δλδ). Όταν έμεινα έγκυος αντιμετωπισαμε (και αντιμετωπιζουμε ) πολλά προβλήματα με τους γονείς μου. Από την στιγμή που μείναμε μαζί είδα έναν άλλο άνθρωπο θεωρεί (ή βασικά έτσι έχει μάθει από την μάνα του και τον πατέρα του ) ότι για το σπίτι και το παιδί πρέπει να φροντίζει μόνο η γυναίκα. Και εντάξει όταν δεν δούλευα τώρα όμως ξυπνάω στις 6 το πρωί και δουλεύω από τις 7 μέχρι τις 16:00 γυρνάω σπίτι να κοιμησω το παιδί μετά τρώω όσο προλαβαίνω και μέχρι να κάτσω 10 λεπτά να ξεκουραστω κι εγώ ξυπνάει ο μικρός.. Δεν προλαβαίνω να κάνω τίποτα ένα μαζεύω χίλια βγάζει.. (καταλαβαίνετε ). Έπειτα γυρνάει ο κύριος θέλει να φάει γκρινιάζει που δεν έκανα δουλειές και όταν του λέω να βοηθήσει μου λέει είναι δική σου δουλειά ούτε μπάνιο δεν προλαβαίνω να κάνω αυτός αραζει στον καναπέ ασχολείται με κινητό υπολογιστή τηλεόραση αν του λέω ασχολεισου με τον μικρό το κάνει 5-10 λεπτά και αυτό ήταν και μετά αν γυρίζει στο σπίτι και με βλέπει μέσα στην κακομηρια μου λέει ότι από εδώ και πέρα θα αργω να έρθω γιατί του χαλάω την διάθεση. Και ερωτω λοιπόν πως να είμαι καλά όταν τα περιμένει όλα από εμένα ? Εγώ δηλαδή δεν κουραζομαι ? Είναι πολύ καλός γενικά και μου κάνει τα χατήρια αλλά δεν αντέχω αυτή την κατάσταση να θεωρεί δηλαδή πως παιδί και σπίτι είναι γυναικείες δουλειές και εγώ ποτέ θα βρω χρόνο για εμένα ?Δεν ξέρω τι να κάνω νιώθω απαίσια είμαι συνεχώς μέσα στα νεύρα και στην κατάθλιψη και δεν έχω κανέναν να μιλήσω..

Ολοι μου λενε να μην κανω τον γαμο γτ δεν θα ειναι οι γονεις μου δεν θελω ομως να μην εχω την μερα που ονειρευομουν απο 5 χρονων καθε μερα τα ιδια δεν μπορω κουραστηκα..

εχεις πολυ δικιο απλα με κανουν και νιωθω τυψεις εγω θα τους καλεσω ολους και οποιος θελει ας ειναι διπλα μου σωστα?

Ο αντρας μου θελει να ειμαι εγω καλα και γι αυτο κανει πισω και δεν θελουμε να βαλουμε στην μεση το μωρο... δεν ξερω ρε κοριτσια τοσο αδικο εχω πια?

Ηρθε σημερα απο το σπιτι η αδερφη της μανας μου και ο αντρας της και ενω μεχρι τωρα με στηριζαν κανουν πισωγυρισματα τωρα να ακυρωσω τον γαμο γιατι τους εχω βαλει το μαχαιρι στο λαιμο και ειναι σαν να προδιδουν την μανα μου και οτι τα κανω ολα βιαστηκα και οτι δεν τους σεβομαι και οτι οταν ηθελα την στηριξη τους μου την εδωσα και τωρα δεν λογαριαζω πως νιωθουν και οτι δεν θα ερθει κανεις απο το σοι μου και πως θα χαρω αν δεν ειναι κανεις... με εχουν διαλυσει δεν αντεχω αλλο... ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ!

Τα αδέρφια μου ίσως και επειδή είναι μικρά δεν μπορούν να πάρουν το μέρος μου . Από το σόι του άντρα μου όλα πολύ καλά έχω κάποιους θειους και θείες δίπλα μου και την μαμά και τον μπαμπά του πατέρα μου αλλά όσοι προσπάθησαν να τους μιλήσουν τους έκαναν πέρα..

Η μόνη επαφή που έχουμε είναι ότι που και που τους πηγαίνω το μπέμπη και φεύγω κατά τα άλλα δεν τους θέλω καθόλου... Με έχουν πληγώσει πολύ.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τις απαντήσεις σας με βοήθησαν πάρα πολύ γιατί μέχρι στιγμής νόμιζα ότι είμαι τελείως παράλογη οποίος θέλει να έρθει ας έρθει και ίσως το να μην έρθουν να είναι και καλύτερα γιατί όταν ένας γάμος ξεκινάει με μούτρο είναι γρουσουζια.. Με ζοριζει μόνο το ότι δεν θα είναι και τα αδέρφια μου εκεί.. Με πονάει..

σε ευχαριστω πολυ.. και εγω θελω να συνεχισω την ζωη μου αλλα ολο ψυχολογικο πολεμο μου κανουν με εχουν διαλυσει...δεν ξερω πλεον τι να κανω.. να κανω αυτο που πιστευω εγω η αυτο που θελουν αυτοι ολοι στο σοι μου λενε να μην κανω το γαμο αλλα εγω δεν θελω να τους ακουσω ειναι η ζωη μου στο κατω κατω