over the rainbow

Ναι, φυσικά, αυτό έχω ανάγκη και στόχο, να βρω έναν πνευματικό να συζητήσουμε, να με συμβουλέψει και να με καθοδηγήσει στα σωστά μονοπάτια. Τώρα η άφεση και η θεία κοινωνία θα είναι μεν το ωραιότερο αποτέλεσμα του στόχου μου, αλλά ρεαλιστικά κοιτώντας είναι εφικτά μόνο σε βάθος χρόνου, το γνωρίζω αυτό. Κι εγώ χάρηκα πολύ που τα είπαμε. Θα περιμένω το πμ με τις λεπτομέρειες, σʼ ευχαριστώ πολύ.

Την τακτική του να σημειώσω αυτά που θέλω να πω στην εξομολόγηση την είχα σκεφτεί κάποια στιγμή αλλά ντράπηκα, θεώρησα ότι είναι απρεπές να βγάλω «σκονάκι» αυτή την ιερή στιγμή, αλλά τελικά διάβασα σε ένα site την προετοιμασία που είναι καλό να κάνεις πριν την εξομολόγηση και το ανέφεραν εκεί, ότι είναι καλό και για τον ιερέα ώστε να μην καθυστερούμε και κουράζεται, από σεβασμό. Άρα λέω δεν είναι ντροπή, είναι κοινή λογική! Πήρα αμέσως μολύβι και χαρτί!!

Γεια σου eviri. Σʼ ευχαριστώ πολύ για τις παραθέσεις σου και προπάντων για τις ευχές σου, ελπίζω να εισακουστούν. Θα ήθελα να διευκρινίσω κάτι που με στενοχώρησε μεν αλλά οπωσδήποτε σίγουρα δεν φταις γιατί δεν με γνωρίζεις προσωπικά. Είπες: «Ο ορισμός της αμαρτίας είναι ένα λάθος που το κάνουμε όλοι μας. Οι πλειοψηφία των ανθρώπων δε γνωρίζει σχεδόν ούτε στο ελάχιστο ποια πράγματα θεωρούνται αμαρτήματα. Φταίει βέβαια και ο τρόπος που μάθαμε πλέον να ζούμε, φταίνε πρωτίστως οι γονείς και οι δάσκαλοί μας που δε μας έδειξαν, που δεν επέμεναν, αλλά φταίμε κι εμείς οι ίδιοι που δεν ψάξαμε στην ενήλική μας ζωή ενώ ενδιαφερόμασταν έστω και λίγο» και συμφωνώ απόλυτα σε όλα, μόνο που στην δική μου περίπτωση δεν ισχύει ούτε στο ελάχιστο αυτό: «φταίνε πρωτίστως οι γονείς» Οι γονείς μου ήταν στον χώρο της εκκλησίας, με τις πράξεις και τους χαρακτήρες τους μου έδιναν το καλύτερο παράδειγμα που θα μπορούσα να έχω και να ακολουθήσω, οι αρχές και το ήθος με τα οποία με γαλούχησαν είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μου, με καθοδηγούσαν, πολλές φορές με πίεζαν να κάνω αυτό που ήξεραν ότι ήταν το σωστό, μόνο που εγώ τότε δεν το καταλάβαινα, κάποια στιγμή άρχισα να αντιδρώ και έκανα την επανάστασή μου όπως σχεδόν όλα τα παιδιά κι ας ήταν λάθος, κι εκείνοι έκαναν το μόνο που μπορούσαν όταν τους άφηνα, απλά να μʼ αγαπούν και να είναι δίπλα μου. Όχι, τα λάθη ήταν όλα δικά μου. Όσο για τον καλό ιερέα που με διάβασε και τον διάβασα δυστυχώς βρίσκεται σε άλλη πόλη, έτυχε και πήγα μόνο εκείνη την μία φορά, δεν με γνωρίζει και εγώ δεν γνωρίζω ούτε το όνομά του. Έχουν περάσει πολλά χρόνια, δεν θα με θυμάται, δεν ξέρω καν αν είναι στον ίδιο ναό κι εξάλλου θα προτιμούσα να βρω κάποιον πνευματικό εδώ στην πόλη μου, ώστε όταν το νιώθω να μου είναι εύκολο να πηγαίνω να τον συμβουλεύομαι. Μένω στο Περιστέρι και είμαι εξοικειωμένη στο να αλλάζω δυο και τρεις συγκοινωνίες όταν θέλω να πάω κάπου.

Καλημέρα σας. Είμαι καινούργια σαν μέλος, αλλά επισκέπτομαι χρόνια το φόρουμ και πολύ συχνά το συμβουλεύομαι για οτιδήποτε χρειαστεί, οι απόψεις εδώ είναι πάντα χρήσιμες. Διάβασα όλο το νήμα με πολύ ενδιαφέρον, συγχαρητήρια σε όλες τις κοπέλες για τις γνώσεις τους, τις γνώμες τους και τον τρόπο που τις εκφράζουν. Είμαι κ εγώ ένα άτομο με αναζητήσεις εσωτερικές, αλλά όχι αμφιβολίες για την πίστη μου προς τον Θεό και την ύπαρξή του. Δυστυχώς δεν θυμάμαι καν την τελευταία φορά που κοινώνησα, ενώ την τελευταία φορά που εξομολογήθηκα είπα μόνο ό,τι με βασάνιζε εκείνη την στιγμή κι όχι όλα όσα έπρεπε. Μην με παρεξηγήσετε, δεν έκρυψα τίποτα από δόλο, απλά άλλα τα είχα ξεχάσει κι άλλα δεν πίστευα πως ήταν καν «αμαρτίες» όπως χαρακτηρίζονται ώστε να χρειαστεί να τις εξομολογηθώ. Ευτυχώς όταν με ρώτησε ο ιερέας αν έχω κάτι άλλο να του πω και του απάντησα όχι, είδα στο βλέμμα του μια αμφιβολία, μια απογοήτευση καλύτερα, που με κλόνισε. Μου έδωσε ένα φυλλάδιο και μου είπε να το διαβάσω κι όποτε θελήσω να ξαναπάω να μιλήσουμε… Δεν κρύβω ότι φεύγοντας ντροπιάστηκα, στενοχωρήθηκα και θύμωσα κιόλας, θύμωσα πολύ, γιατί όσο και να ήθελα να κοινωνήσω, χωρίς πρώτα να λάβω άφεση αμαρτιών δεν θα μπορούσα ποτέ να λάβω την Θεία Κοινωνία, αυτό ξέρω ότι είναι χειρότερο από όλα. Αναρωτιόμουν μέσα στον θυμό μου τι τόσο κακό είχαν αυτά που του είπα ώστε να μη μου δώσει άφεση, ώσπου διάβασα το φυλλάδιο που μου είχε δώσει….. Σοκαρίστηκα... κατάλαβα, δεν ήταν αυτά που του είχα πει ο λόγος που δεν μου έδωσε άφεση, αλλά αυτά που δεν του είχα πει…. και εξήγησα το βλέμμα του, σαν ένας γονέας που κοιτούσε το παιδί του που έφαγε σχεδόν όλο το γλυκό από το βάζο αλλά δεν καταλάβαινε ότι είχε κάνει κάτι κακό γιατί είχε αφήσει λίιιιιιιγο ακόμα στον πάτο… Ήταν η ευθύνη του να διδάξει στο παιδί τι είναι το καλό και τι το κακό…. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε, νιώθω πως είμαι καλύτερα καθώς δεν πέρασα κι από τις πιο ήσυχες και βολικές καταστάσεις στην ζωή μου , έχω κάνει την αναζήτησή μου μόνη μου μέσα μου, έχω μάλιστα γράψει σε ένα χαρτί όλα όσα με βαραίνουν γιατί δεν θέλω να ξεχάσω τίποτα αλλά δεν ηρεμώ, έχω την ανάγκη όσο ποτέ να εξομολογηθώ και αν μου επιτραπεί να κοινωνήσω. Ο λόγος που γράφω εδώ, παρόλο που το νήμα δεν είναι τόσο πρόσφατο, είναι γιατί θα ήθελα την βοήθειά σας ως προς τον πνευματικό που θα με βοηθήσει να πραγματοποιήσω αυτή την ανάγκη μου. Αυτός ο καλός ιερέας είναι πολύ μακριά και δεν έχω την δυνατότητα να ψάξω να τον βρω. Πείτε μου σας παρακαλώ υπάρχει κάποιος μέσα στην Αθήνα να πάω; Ποιος είναι ο δικός σας; Σε ποιον με συμβουλεύετε να απευθυνθώ; Θα πάω οπουδήποτε, αρκεί να μην φοβηθώ να του μιλήσω, να με συμβουλέψει, να με ηρεμήσει, όχι να κατακρίνει και να κουτσομπολεύει μετά. Σας ευχαριστώ πολύ, ακόμα και που απλά διαβάσατε το μήνυμά μου…

Καλησπέρα σας. Κι εγώ έχω σχέση με ναυτικό, και είναι πολύ δύσκολα όταν φεύγει...