Γειά σας,είμαι 20 χρονών φοιτήτρια και μετά από καλές στιγμές και πολλούς καβγάδες οι γονείς μου είναι στα πρόθυρα να χωρίσουν.Τσακώνονται κάθε μέρα.Τον πατέρα μου δε τον αγαπώ,δε με έκανε να τον αγαπήσω.Δεν είναι κακός άνθρωπος απλά είναι πολύ κρύος.Δε θυμάμαι ποτέ να με έχει πάρει μία αγκαλία.Σε ηλικία εφτά χρονών τον είχα ακούσει να μιλάει τηλέφωνο με την γραμματέα του.Είχε εξωσυζηγική σχέση μαζί της.Ακόμα το θυμάμαι.Θυμάμαι τι της έλεγε και τ' ότι με καλόπιανε για να μη πω τίποτα στη μαμά μου.Πλέον μετά από τόσα χρόνια θα νομίζει οτί δε το θυμάμαι.Αλλα εγώ τα θυμάμαι όλα.Γι κάποια χρόνια το είχα ξεχάσει και το θυμήθηκα πάλι σε ηλικία περίπου 15 χρονών.Δεν έχω πει τίποτα στη μαμά μου για αυτό το γεγονός,ούτε το έχει μάθει ποτέ.Είχε ακουστεί σα φήμη,αλλά ο πατέρας μου το κάλυψε. Η μαμά μου από την άλλη είναι άβουλη κάνει ότι θέλει εκείνος,δε θέλει να χωρίσει γιατί τι θα πει ο κόσμος;;;Mας αγαπάει πολύ εμένα και την αδερφή μου,που είναι 19χρονών,αλλά το βλέπω ότι δεν είναι ευτυχισμένη και στεναχωριέμαι πολύ.Δε μπορώ να χαρώ τη ζωή μου σα τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας μου,δε βγαίνω πολύ,δε γελάω συχνά και δεν έχω φίλους-κολλητούς.Έχω μία σχέση δυο χρόνια μ' έναν υπέροχο άνθρωπο 10 χρόνια μεγαλύτερο από εμένα,με αγαπάει πολύ και τον αγαπώ και εγώ,αλλά δε του έχω πει τα όσα γίνονται με την οικογένεια μου.Ντρέπομαι.Δε ξέρω τι να κάνω.Θέλω να μιλήσω στη μαμά μου να της πω να χωρίσει.Δε πάει άλλο.Κάνει σε όλους μας πολύ κακό αυτή η κατάσταση.Εγώ δε νιώθω φυσιολογική.Νιώθω να τρελαίνομαι,κλαίω συνέχεια.Θέλω να χωρίσουν,δε θα φτιάξουν τα πράγματα το ξέρω.Δεν αντέχω άλλους τσακωμούς.