Xenia28

Της βάζει χέρι οταν ξεπεραστούν κάποια όρια με αποτέλεσμα να τσακωθούν άσχημα κ στα πολυ άσχημα να φτάσει σε σημείο να μη μιλιούνται φυσικα για μερες κ να μη δίνει καν σημασία στο εγγόνι της. Ευτυχώς επεμβαίνει ο αντρας μου αλλα δε γινεται να συνεχιστεί αλλο αυτο. Γιατι κ εκείνη αντιδρά και οπως ειπε κ μια κοπελα παραπανω, σπίτι της ειναι.

Μου φαινεται πως το προβλημα ειναι ο αντρας μου. Κανουμε πολυ συχνα τέτοιου είδους συζητήσεις. Ειδικα οταν υπαρχει προβλημα, μουρμουραει και λεει "άντε, πάμε να νοικιάσουμε". Αλλα μένει εκει το θεμα. Την επόμενη το ξεχνάει και ξανά μανά. Φανταστείτε τωρα το σκ ειμαστε στο εξοχικό μας, ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ, και περνάμε τοςο ωραια. Ακομα και στο παιδι το βλέπω. Δε ξερω, δε ξερω τί θα κανω. Το μονο που βλέπω μα γινεται σίγουρα ειναι οι 3 μήνες το καλοκαιρι που δε θα ειμαι μαζι της. Και απο το Σεπτέμβριο παλι στην μαυρίλα

Επισης να αναφέρω πως σε παλιότερο τσακωμό που έκανε με τον άντρα μου, τον απείλησε πως το σπίτι αυτο δε θα το γράψει σε εκείνον αλλα θα το δώσει στο χαμόγελο του παιδιού. Οποτε κ ο αντρας μου "τσίμπησε" κ ειπε να ρίξει νερό στο κρασί του. Βεβαια θεωρεί κ εκείνος πως τοςο μεγαλο σπίτι, στην ουσία δεν εξυπηρετεί κανέναν. Το ιδανικο θα ηταν να το πουλούσε κ να πάρουμε 2 διαμερίσματα. Αλλα πού τέτοια εποχή τωρα...

Δεν θα μπορούσε να γίνει αυτο και το καταλαβαίνω. Το σπίτι αυτο το απέκτησε με πολυ κόπο, το εχει φτιάξει οπως εκείνη θελει. Της αναγνωρίζω πως απο μονη της πήρε την απόφαση να φυγει απο το υπνοδωμάτιο της που ηταν ακριβώς απέναντι απο το δικο μας και να παει στην άλλη άκρη του σπιτιού όπου εχει τον δικο της χώρο. Μια μικρη γκαρσονιέρα.

Γεια σας. Εχω το εξής προβλημα. Οταν αποφασίσαμε με τον σύζυγο να παντρευτούμε, συζητήσαμε και το θεμα του σπιτιού φυσικα. Εκείνος, μεχρι και τα 33 έμενε σε ενα τεράστιο σπίτι μαζι με την μητέρα του. Τα οικονομικά μας τότε δεν ηταν στα καλυτερα για να πάμε να νοικιάσουμε. Οποτε αποφασίσαμε να μείνουμε ολοι μαζι. Πάνω κατω γνώριζα τις δυσκολίες. Τότε το μονο που με προβλημάτιζε ηταν το οτι δε θα μπορω να κυκλοφορώ στο σπίτι οπως θέλω κ ουτε να εχω ιδιαίτερες στιγμές με τον άντρα μου οποτε κ όπου θέλω. Χα! Μακάρι να ηταν αυτο το προβλημα! Ξεκιναω: νιώθω πως ειμαι έφηβη και μένω με τους γονείς μου. Με ελέγχει στα παντα. Οταν ήρθε και το παιδι...γινεται ένας πανικός μες στο σπίτι. Επεμβαίνει στο μεγάλωμα του παιδιού, τί τρωει, γιατι το τρωει, γιατι θηλαζει ακομα, γιατι μαγειρεύω αυτο κ οχι το αλλο κτλ Θα μπορούσα να μπω σε παρα πολλες λεπτομέρειες αλλα θα κατάντησε κουραστική. Νομιζω πως δε αντέχω αλλο αυτη την κατάσταση, ο αντρας μου με καταλαβαίνει ευτυχώς, βλέπει τί γινεται, του εχω πει επανηλειμμένα με τροπο πως πρεπει να μείνουμε σε δικο μας σπίτι αλλα εκείνος φαινεται πως εχει βολευτεί κ δεν ξεκουναει απο τα 250 τμ. για να παει στα 80 τμ. Συμβάλουμε φυσικα στα έξοδα του σπιτιού. Το θεμα ειναι πως εκείνος προτιμά να μένουμε ετσι κ αντί να δίνουμε λεφτα σε ενοίκια, να κανουμε μια καλύτερη ζωή κάνοντας ταξίδια κ νοικιάζοντας εξοχικό. Εγω ομως που καθημερινα βιώνω μια κατάσταση που δεν μου αρεςει κ το μονο που μου δίνει δυναμη ειναι το παιδι μου, θα προτιμούσα στα λίγα και να ημουν ξέγνοιαστη. Ολα αυτα τα λέω γιατι εχω στεναχωρεθει παρα πολυ μιας κ έμαθα πως η πεθερά μου εχει κ εκείνη παράπονα απο εμενα, οπως ειπε σε τριτους. Που θα καταλήξει αυτο; Ηδη εχουν περάσει 3 χρονια και ομως ειμαι ακομα εδω