Κορίτσια καλησπέρα. Είναι η πρώτη φορά που γράφω αλλά αισθάνομαι ότι δεν έχω με ποιον να μοιραστώ τις σκέψεις μου... Πριν από 2 μήνες περίπου αποκτήσαμε με τον άντρα μου το πρώτο μας παιδάκι. Περίμενα ότι θα είχαμε μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή αλλα τελικά δεν είναι καθόλου έτσι... Ο άντρας μου εργάζεται από τις 9 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα και εγώ τώρα πηγαίνω στη δουλειά για κανένα 3ωρο το πρωί (δεν θηλάζω δυστυχώς). Το πρωί έχουμε πάρει γυναίκα να μας κρατάει την μικρή. Ο άντρας μου όμως είναι γενικά ανευχαρίστητος και όλο γκρινιάζει ότ ο ίδιος δουλεύει 8ωρο και εγώ δεν κάνω τίποτα. Το μεσημέρι που κοιμάται το μωρό μερικές φορές κοιμάμαι και εγώ και ο ίδιος μου το "χτυπάει" ότι κουράζεται πολύ και εγώ κάθομαι. Το απόγευμα που γυρίζει του ζητάω να ταίσει την μικρή προκειμένου να πλύνω τα μπιμπερό, να βάλω το αποστειρωτη κλπ και ενίοτε να καθίσω στον καναπέ. Το θέμα είναι πως όταν με βλέπει να κάθομαι τσατίζεται και είναι μέσα στα νεύρα. Επίσης 2 φορές το απόγευμα πάω γυμναστήριο και του αφήνω την μικρή για 1 ώρα. Περιττό να σας πώ ότι υποστηρίζει πως εγω φεύγω ενώ ο ίδιος είναι αποίκω. Ποτέ δεν μου ζήτησε να πάει για καφέ και όμως δεν υπήρχε περίπτωση να του το αρνηθώ... Έχουμε απομακρυνθεί, δεν συζητάμε πλέον και όλο μου γκρινιάζει... Δεν τολμάω να του ζητήσω να με βοηθήσει σε κάτι αμέσως τσατίζεται και μου λέει ότι ο τρόπος μου είναι απαράδεκτος... Πλέον σκέφτομαι πριν μιλήσω και κρύβω ότι θα καθίσω στον καναπέ, ότι θα πιω εναν καφέ, ή ότι θα ξαπλώσω το μεσημέρι. Σκέφτομαι να σταματήσω το γυμναστήριο και να αναλάβω τελείως το παιδί για να μην μου γκρινιάζει... Δεν μου έχει πει ότι με αγαπάει από την ημέρα που γυρίσαμε στο σπίτι και αισθάνομαι ότι δεν θέλει να περνάω καλά... Αισθάνομαι απλά δυστυχισμένη και δεν ξέρω τι να κάνω... Τον αγαπάω αλλά με απωθεί με τον τρόπο που μου φέρεται... Τι προτείνεται;;; Είμαι υπερβολική, κακομαθημένη, φταίω μήπως και δεν το καταλαβαίνω;;;