Σοφουλάκι

Χαχαχαχα χα! Έτσι φαίνεται! Το έβγαλα τελικα! Μόνο που στα μέσα της διαδρομής άρχισε να κλαίει... Με πέτυχε μια φίλη και μου λέει, έτσι όπως το έχεις ντύσει κι εσύ αν ήσουν στη θέση του θα έκλαιγες...! Μα του έβαλα μακρυμανικο ζιπουνακι, αμάνικο φόρμακι, ζακέτα και κουβέρτα. Μάλλον το παρακανα! Εγώ ήμουν με κοντομάνικο... Δράμα η κατάσταση!

Κορίτσια σας υπερευχαριστω για τις συμβουλές σας! Θα προγραμματισω αύριο οπωσδήποτε να πάω να αγοράσω θερμος κλπ. Και θα επιστρατευσω μια φίλη για το Σάββατο που βολεύει να με κατατοπισει στα δύσκολα. Για την ώρα, θα την πάρω τώρα να την πάω μια μικρή βολτα. Μόλις την ταισα. Αλλά ψιλογκρινιαζει. Θα το ρισκάρω!

Το πιστεύεις πως δεν έχω καταφέρει ακόμη να πάω να αγοράσω εξοπλισμό για να την ταΐζω έξω; θερμος, θήκη για το γαλα και δεν ξέρω τι άλλο χρειάζεται.. Γιατί για να την θηλάσω δημοσίως παρότι έχω σκεφτεί να ρίξω μια πάνα αγκαλιάς πάνω μας για να μην φαινόμαστε, νομίζω θα το έκανα μόνο σε περίπτωση ανάγκης. Επίσης ο άντρας μου λέει πως αφού κάποιες φορές δυσανασχετεί με το μπουκάλι στο σπίτι, φαντάσου τι θα γίνει όταν είμαστε έξω. Γενικά ο άντρας μου τα βλέπει αρχικά όλα δύσκολα. Εγώ πρέπει να τα δοκιμάσω όλα και να είναι πετυχημένα για να καθιερώθουν.

Καλημέρα σε όλους και σας ευχαριστώ! Δεν είμαι τόσο αγχωμένη όσο δείχνω. Δεν ξέρω τι είναι σωστό. Αντίθετα ο άντρας μου με θεωρεί τολμηρή. Και μάλλον είναι κάπως υπερπροστατευτικος. Εγώ θέλω να βγαίνουμε. Κάνει καλό και σε μένα. Αλλά έτυχε να πεινάσει όταν είμασταν έξω (μάλλον δεν έτυχε, εγώ δεν υπολόγισα σωστά) και νευρίασε ο άντρας μου. Όχι με μένα, γιατί δεν κατάλαβε ότι ήταν λάθος δικό μου, αλλά γυρίσαμε άρον άρον. Χάλασε η βόλτα. Ο παιδότοπος ήταν υπαίθριος. Σιγά μην πηγαίναμε εμείς με το μωρό σε κλειστό χώρο... Αυτό με την κουβέρτα μάλλον έχεις δίκιο. Τον κόσμο σκέφτομαι και ντρέπομαι. Να μη λένε, καλά σκούζει το παιδί της και δεν κάνει κάτι; Σε ευχαριστώ πολύ για τις γνώσεις σου. Θα το έχω υπόψιν!

Βλέπω που τη μία έχει συννεφιά, την άλλη έχει σκόνη, την τριτη έχει γύρη, είναι και ο άντρας μου αρνητικος γιατί φοβάται να τη βγάλω μόνη μου με το καρότσι επειδή είμαι κουρασμένη άρα θεωρεί ότι δεν είμαι σε εγρήγορση για τα αυτοκίνητα, ποδηλατα που περνάνε κλπ, και έτσι έχουμε βγει λίγες φορές. Από την άλλη, μια μέρα που το αποτολμήσα έκλαιγε πολύ, ίσως ζεσταίνοταν, και δεν ήξερα τι να το κάνω μέσα στο δρόμο. Ντρεπόμουν. Άλλη μια φορά το πήγαμε με τον άντρα μου σε ένα παιδότοπο να χαζέψει. Ήμασταν οι μεγαλύτεροι γονείς με το μικρότερο παιδί... Αλλά και για καφέ να πάμε, νομίζω θα αρχίσει να γκρινιάζει σύντομα. Πως τα ταΐζετε έξω;

Σε ευχαριστώ για την απάντηση! Έχω μεσάνυχτα... Αλήθεια καταφέρνετε και βγαίνετε για ώρα έξω; Εγω μια μικρή βολτούλα τη βγάζω και μερικές φορές κλαίει ασταμάτητα και ντρέπομαι...

Άργησα πολύ να σου απαντήσω και στο μεταξύ έχουν ειπωθεί πολλεε ωραίες κουβέντες. Δεν νιώθω καθόλου μα καθόλου ηρωίδα παρότι ταλαιπωρηθηκα πάρα πολύ για να τα καταφέρω. Ήταν επιλογή μου και ηθελα να ξέρω πως έχω προσπαθήσει με όλες μου τις δυνάμεις για να τα καταφέρω. Κάνω πολλές σκέψεις για το αν πρέπει να κάνω δεύτερο παιδί και θα τις πω επιγραμματικά γιατί είναι λίγο εκτός θεματος: θα πέσει το επίπεδο διαβίωσης του πρώτου, προβληματισμος από εμας για τα οικονομικά μας και το τι θέλουμε να τους παρέχουμε, κίνδυνος με τα φάρμακα της εξωσωματικής, θα είναι όλα καλά;, κ. α. Όντως απέκτησα αμέτρητη ενέργεια. Έχω γίνει ακούραστη παρότι δεν κοιμάμαι. Ο χρόνος πάγωσε για μενα Δεν σκέφτηκα ποτέ ότι δεν θα είμαι κοντά της γιατί είμαι μεγάλη και ότι θα φύγω από τη ζωή. Αντίθετα έχω τώρα σκοπό να ζήσω πολυ. Αν και κάνω υπολογισμούς για το πόσο θα είναι εκεινη όταν εγώ θα είμαι 60 ή 70 και είναι κάτι που με λυπεί. Θα ήθελα να είμαι νεώτερη. Όμως θα κάνω ότι μπορώ για να μην φαίνεται. Αυτό που με αγχώνει είναι ο κόσμος. Φοβάμαι ότι με κοιτάζουν περίεργα όταν τη βγάζω βόλτα. Ότι με σχολιάζουν για την ηλικία μου... Σε ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου και τις ευχές σου! Σου εύχομαι ότι καλύτερο! Με συγκινούν πολύ τα λόγια σου και σε ευχαριστώ. Δεν θα ήθελα να σου φανεί ότι μιλάω κι εγώ εκ του ασφαλούς, αλλά πίστεψε με πως με τον ίδιο τρόπο σκεφτόμουν και για το πρώτο. Δεν θα μπορούσα να αφήσω στη θέληση του Θεού το μεγάλωμα τους. Ακριβώς επειδή δεν μπορούσα να κάνω παιδί, και το επεδιωξα με εξωσωσματικη θεωρώ πως είμαι 100% υπεύθυνη για τον ερχομό του και άρα έχω υποχρέωση να το μεγαλώσω με τις καλύτερες συνθήκες και να δίνω καθε στιγμή όλον μου τον εαυτό για είναι καλά, να είναι ευτυχισμένη. Όλα τα υπόλοιπα που λες είναι αλήθεια για τη δύναμη που περνούμε και τα συναισθήματα που νιώθουμε. Εύχομαι από καρδιάς να τα καταφέρεις! Έχεις πολλά να δώσεις!

Κορίτσια καλησπέρα! Ήθελα να ρωτήσω πως θα καταλάβουμε ποτέ πρεπει να προχωρήσουμε σε στερεές τροφές; Δεν είναι για όλα τα μωρά οι 6 μήνες;

Μα δεν περνει σωστά βάρος τις τελευταίες μέρες. Για αυτό ανησυχώ. Τώρα δοκίμασα το εξης: της βάζω στο μπουκάλι μικρότερη ποσότητα. Σχεδόν τη μισή από αυτό που είναι να πιει. Και το πίνει όλο! Μετά της ξαναβάζω κι άλλο. Τη μία φορά δεν είπιε καθόλου (τζάμπα το μπιμπερό), τωρα είπιε και τη δεύτερη δόση. Συνολικά 90ml. Άρα και βέβαια το χρειάζεται. Όσο για τον δικό σου, κι εγώ νομίζω πως κλαίει γιατί πεινάει πάρα πολύ. Το ότι δέχτηκε το στήθος σου μετά το μπουκάλι σημαίνει ότι χρειάζεται να του δίνεις συμπλήρωμα απαραίτητα. Το σημαντικό είναι να τρέφεται σωστά το παιδί. Το πώς εμεις θέλουμε να το ταιζουμε ειναι δευτερεύον. Χαλάρωσε φίλη! Έχεις τόσα άλλα να σε νευριαζουν. Μην κάνεις κακό στον εαυτό σου. Δεν κερδίζει έτσι το μωρό σου. Καλή δύναμη!

@CMES Κατά τη γνώμη μου δεν το πας καλά. Θα σπάσουν τα νεύρα σου! Αξίζει τον κόπο; Κι εγώ παλεύω να διατηρήσω τον θηλασμό αλλά μέχρι ενός σημείου. Θα σου πρότεινα να πας περισσότερο με τα νερά του μωρού. Θα γίνει πιο δεκτικο έτσι και θα βρεθείς πιο κοντά στον στόχο σου. Εγώ επιμένω να το βάζω στο στήθος αλλά δεν του στερω ποτέ το μπουκάλι. Κι αν κάποιες φορές κάθεται μόνο λίγο στο στήθος και εκνευρίζεται, τότε δεν επιμένω καθόλου. Δίνω το μπουκάλι και σκέφτομαι πως στο επόμενο γευμα θα την κρατήσω περισσότερο. Συνήθως έτσι γίνεται. Μα κι αν δε γίνει; κι αν στο επόμενο γευμα δεν έχω γάλα; δεν μπορώ να το αφήσω να χτυπιέται. Πότε υποχωρώ εγώ και πότε εκείνο. Χωρίς εμμονή. Για μένα το δύσκολο ήταν όταν τριών ημερών μου είπαν δώσε μπουκάλι. Δεν ήθελα. Αλλά το πήρα απόφαση για το καλό του μωρού. Το ζορίζω κάπως για να θηλάσει και έχω τύψεις για αυτό, αλλά υποχωρώ κιόλας. Αν αυτό οδηγήσει σε τερματισμό του θηλασμου, εγώ έκανα ότι μπορούσα. Τουλάχιστον θα απαλλαγώ από την αίσθηση ότι το κουράζω, από τους πόνους και τις αμέτρητες ώρες ακινησίας. Δες το λογικά. Εμένα η παιδίατρος μου είχε πει να θηλάζω πάντα πριν δώσω μπουκάλι. Το μπουκάλι να το δίνω κάθε 2.30 με τρεις ώρες το αργότερο. Αρα ξεκινούσα να θηλάζω στη 1.30 ώρα, και την άφηνα να πάρει από το στήθος όσο θέλει για μια ώρα. Στις 2.30 ώρες έδινα το μπουκάλι όσο ήθελε πάλι με μέγιστη ποσότητα που μου είχε ορίσει η παιδίατρος. Κάποιες φορές πεινουσε γρηγορότερα και της έδινα πάλι από το στήθος Με είχε βολέψει αυτό γιατί ήξερα πως να κινηθω και είχα την επίβλεψη της παιδιατρου . Και έπαιρνε κανονικά βάρος. Τώρα τα έχω κάνει μαντάρα γιατί για άγνωστο λόγο το μωρό δε θέλει το μπουκάλι. Χάρηκα αλλά μάλλον δε φτάνει το γάλα μου. Εφαρμόζω όσες συμβουλές μου είπατε εδώ προς το παρόν. Δεν ξέρω γιατί αλλά δε θέλω να το πω στην παιδίατρο ακόμη. Καλη δύναμη σου εύχομαι!

Σε ευχαριστώ για την απάντηση σου! Ναι, από ότι θυμάμαι κάτι τέτοια ζήταγαν. Επειδή είχα περάσει από επιτροπή πριν 3 χρόνια, δηλαδή είχα κάνει σαλπιγγογραφια, και όλα τα υπόλοιπα λες να μου ξαναζητησουν τα ίδια; Εννοώ επειδή έχω γεννήσει τώρα,θα είναι τα ίδια; Υποθέτω σπερμοδιαγραμμα, ανοσολογικες, υπέρηχο θα θέλουν, αλλά και σαλπιγγογραφια; Δεν αντέχω να ξανακάνω τα πάντα από την αρχή.

Αφού τώρα γέννησα, τι εξετάσεις να κάνω; κανένα τεστ Παπ ίσως και μαστογραφία. Θα πρέπει να βρω τη λίστα. Σε ευχαριστώ πάντως. @bella_dona Σου χρωστάω δύο απαντήσεις. Με έχουν συγκινήσει τα λόγια σου!

Αχ ποοόσα μου γράφεις! Σε ευχαριστώ πολύ! Μα βρε παιδιά, τα μωρά σας πίνουν πάντα την ίδια ποσότητα γάλακτος από το μπουκάλι; Εμένα ποτέ! Ίσως επειδή της βάζω πάντα παραπάνω, δηλαδή ξέρω ότι πίνει πότε 30,πότε 45, πότε 65ml αλλά εγώ της βάζω 75 με 80 ανάλογα πόσο νερό πέσει στο μπιμπερό. Και πως να διαλέξω πια ώρα να της κόψω το μπουκάλι; Να πεινάει και να μην της δώσω; Τυχαία το κάνω, όποτε δεν θέλει, βρίσκω ευκαιρία και το αποφεύγω. Σε ευχαριστώ πάντως για τις πληροφορίες, δεν ήξερα για το πιπιλισμα ότι βοηθάει. Ούτε για τις περιόδους κολλήματος. Πριν λίγες εβδομάδες έτρωγε από το ένα στήθος και έτρεχε το άλλο. Ειδικά όταν έβαζα τις ψευδοθηλες. Τώρα έχω σταματήσει και τις σούπες. Και δεν τρέχει πια. Μόνο που κάνω περισσότερες μαλαξεις και ρέει καλύτερα. Ίσως είναι και η ιδέα μου. Τον σύζυγο σύμμαχο σε αυτό;;; Με τίποτα. Ευχαριστω για τις τροφές που μου πρότεινες. Θα διαλέξω και θα τις προτιμήσω. Νομίζω όμως ότι διέκοψα βάναυσα τη ροή της συζήτησης σας. Θα ησυχάσω λίγο να ξαναβρείτε το ρυθμό σας. Σας ευχαριστω πολύ όλες για τις συμβουλές σας!

Κατάλαβα! Σε ευχαριστώ πολύ! Τότε πρέπει να είμαστε εντάξει. Η ζυγαριά μου σπάει τα νεύρα! Αλλιώς θα το έλεγχα καλύτερα. Άστα, ο άντρας μου ήταν πολύ αρνητικός στην αρχή. Δεν ήθελε καν να θηλάσω. Από το μαιευτήριο ακόμη με πίεζε να σταματήσω. Έκλαιγα με μαύρο δάκρυ. Αλλά επεμεινα δίνοντας πάντα μπουκάλι. Άκουγε κιόλας ότι είναι αμαρτία να το κόψω και υποχώρησε. Αλλά το τι άκουσα μέχρι τότε δε λέγεται... Μέχρι και η παιδίατρος τον έχει καταλάβει και με συμβουλεύει να μην του τα λέω όλα. Τώρα με ρωτάει κάθε φορά αν τη ζύγισα και μην τυχόν πέρασε καμία μέρα που να έχει χάσει τίποτα γραμμάρια. Ζω με τον φόβο! Αλλά καταλαβαίνω και την αγωνία του...

Δε θέλω να σε βάλω σε κόπο. Ευχαριστώ πάντως. Είχα περάσει κάποτε από επιτροπή αλλά τα έχω ξεχάσει. Μήπως θυμάσαι αν πρέπει να ξεκινήσω από τον γιατρό που θα κάνει την εξωσωματική ή είναι κάτι που έπεται;

Όταν την τάιζα με πρόγραμμα, έπινε περίπου 350ml. Η παιδίατρος μου είχε πει ότι πίνει άλλο τόσο από το στήθος. Τώρα δεν μετράω καν, βαρέθηκα κιόλας, επειδή άλλοτε δεν πίνει καθόλου και το πετάω, άλλοτε πίνει πολύ λίγο. Υπολογίζω πως έχουμε πέσει στα 150ml...ισως και λιγότερο.

Σε ευχαριστώ πολύ για τις συμβουλές σου! Κι εγώ που νόμιζα ότι είχα ανακαλύψει τρόπο να ξέρω αν έχω γάλα ή όχι...!!! Εννοείται πως από μόνη μου δεν τη σταματάω αν καταλαβαίνω ότι πίνει. Αλλά κάποιες φορές νομίζω πως κάνει το στήθος πιπίλα και παίζει για ώρα. Μπουκάλι της δίνω για να είμαι σίγουρη και να μην μπορεί κανείς να μου πει τίποτα. Εννοώ τον άντρα μου ή και την παιδίατρο. Χάνω και το κριτήριο του ύπνου... Η ζυγαριά με πουλάει... Δείχνει αλλά 'ντ άλλων... Τι εννοείς όταν λες ότι οι ποσότητες είναι μικρές;

Σε ευχαριστώ για το μήνυμα σου. Η αλήθεια είναι ότι θηλάζω άστατα. Από τη στιγμή που δεν ξέρω πόσο πίνει από το στήθος, της δίνω όποτε το ζητήσει και την αφήνω για οσο θέλει. Αν αποκοιμηθεί δεν την ξυπνάω. Αν είναι ομως ξυπνια της προσφέρω και μπουκάλι. Τελευταία δεν πίνει πάρα ελάχιστο ή και καθόλου από το μπουκάλι. Εκτός και αν της δώσω κατευθείαν μπουκάλι. Εκεί το δέχεται. Όταν ακολουθούσα πρόγραμμα που μου είχε πει η παιδίατρος, τη θήλαζα κάθε μιάμιση με δύο ώρες ώστε να έπινε το συμπλήρωμα το αργότερο κάθε δυόμισι με τρεις ώρες. Της έβαζα στο μπουκάλι πάντα 75ml και έπινε από 45ml ως 65ml. Πάντα πέταγα γάλα. Αυτό που μου τη δίνει είναι ότι ενώ έχει ακόμη γάλα το στήθος, εκείνη δεν το πίνει. Άλλες φορές δεν έχω πολύ και τη σταματάω. Το μωρό ζυγίζει 5700γρ.Την ζυγίζω κάθε δύο τρεις μέρες. Επειδή η ζυγαριά είναι ηλεκτρονικη, παρότι καλή μάρκα, οι τιμές "παίζουν" και για αυτό δεν είμαι σίγουρη. Κάποιες πάνες από πιπί ήταν μειωμένης ποσότητας. Από κακά πάμε καλά. Έχω ρωτήσει παιδίατρους, μαιες, φίλες, δεν έχω βγάλει άκρη... Πίνω μαγιά μπύρας και τσάι. Καλή δουλειά έκαναν και οι σούπες. Θα τις ξαναρχίσω. Τι χάος! Καλησπέρα και καλή δύναμη! Εγώ δεν έκοψα τα μπουκάλια προγραμματισμενα, ένα ένα, παρότι μου το είχε επιτρέψει η παιδίατρος. Δεν ήξερα πως να το κάνω. Ούτε ήθελα να ρισκάρω. Έχω και τον άντρα μου που με κοιτάει με μισό μάτι... Ήρθε από μόνο του. Της έδινα όσο ήθελε, αλλά μάλλον χάθηκα. Δεν μπορώ να την καταλάβω με τίποτα την μικρή. Με προβληματίζει, ή και μου τη δίνει λίγο, όταν έχω γάλα, δηλαδή το ελέγχω κάθε τόσο πιέζοντας το στήθος το γάλα εκτοξεύεται, παρόλα αυτά δεν το θέλει και σταματάει. Μήπως κουράζεται λένε... Μα τρεις μήνες δεν συνήθισε; Βέβαια δε μου συμβαίνει πάντα αυτό. Όταν δεν έχει γάλα εννοείται σταματάω αμέσως και της δίνω μπουκάλι Άλλοτε πίνει από το μπουκάλι και άλλοτε όχι. Αντε βγάλε άκρη... Θήλαστρο είχα νοικιάσει κι εγώ στην αρχή. Δεν με βόλεψε όμως. Την τελευταία μέρα που ήταν να το επιστρέψω έβγαλα τη μία φορά αρκετό, την δεύτερη λιγότερο. Όμως στο ένα χέρι κρατούσα το μπουκαλάκι, με το άλλο κούναγα το καροτσάκι με τη μικρή που έκλαιγε και ήρθε και ο άντρας μου και μου ειπε:μήπως μπορείς να μου στείλεις ένα email τώρα, γιατί είναι επείγον; Με αποτέλειωσε. Και το επέστρεψα χωρίς τύψεις.

Καταλαβαίνω... Τότε απόλαυσε τον κλασσικό τρόπο για αυτό το διάστημα! Εγώ βιάζομαι, δεν με παίρνει ο χρόνος! Αλήθεια, μπορείς να πάρεις έγκριση από το ΙΚΑ για δεύτερο παιδί; Δεν το είχα σκεφτεί! Μήπως ξέρεις τι χρειάζεται πάνω κάτω; Άσε που τώρα είμαστε οικογένεια και μου λέει ο άντρας μου ότι οφείλω να σκεφτώ το παιδί. Αν πάθω κάτι από τα φάρμακα; Του απαντώ ότι άλλες γυναίκες έχουν κάνει πολύ περισσότερες προσπάθειες από μένα και δεν έχουν πάθει τίποτα, γιατί να πάθω κάτι εγώ. Σε αυτό που διαφωνεί ο σύζυγος κυρίως είναι ότι θα χρειαζόμαστε τα διπλάσια χρήματα σχεδόν για το μεγάλωμα τους. Αν θέλουμε να προσφέρουμε μια ποιότητα ζωής στο πρώτο, δεν θα είναι εφικτό αν έχουμε δύο παιδιά. Όλα δια δύο και περιορισμός σε ότι ονειρευμασταν να προσφέρουμε στο πρώτο. Ιδιωτικό σχολείο, ταξίδια, σπουδές κλπ. Θα πρεπει να αλλάξει ο σχέδιασμος και να γίνουν περικοπές. Αυτό το σκέφτομαι κι εγώ... Εσυ τι θέμα έχεις; Οι ορμόνες σου είναι εντάξει;

Το σώμα μπορεί να ανήκει σε μένα, το παιδί όμως θα ανήκει και στον σύζυγο ο οποίος έχει τις διαφωνίες του... Η ηλικία μου δεν με απασχόλησε ποτέ ως προς τις αντοχές μου, ειμαι ακούραστη σε ότι αφορά το παιδί. Αυτό που με απασχολεί μόνο ορισμένες φορές είναι μήπως εκείνο δε νιώθει καλά που θα είμαι μεγάλη. Να μην ντρέπεται για μένα.

Ελπίζω να είχες καλά αποτελέσματα! Δυστυχώς δεν έχω καθόλου κατεψυγμένα. Αν είχα θα ήταν για μένα όλα πιο πολύ πιο εύκολα. Για τον σύζυγο ίσως όχι...

Καλησπέρα κορίτσια και να σας ζήσουν τα παιδάκια σας! Παρακολουθώ εδώ και λίγο καιρό τη συζήτηση σας και χαίρομαι πραγματικά που διαβάζω για πράγματα που απασχολούν κι εμένα και σας ευχαριστώ εκ μέρους όλων όσων σας διαβάζουμε που τα λέτε εδώ και παίρνουμε κι εμείς μια εικόνα για τα θέματα που μας απασχολούν. Είμαι κι εγώ μανούλα του Ιανουαρίου και έχω θέμα με το θηλασμό όπως ίσως κάποιες από εσάς και θα ήθελα τη γνώμη σας. Από τη γέννηση επειδή το μωρό έχασε αρκετό βάρος, αναγκάστηκα να του δώσω μπουκάλι. Παρότι θα ήθελα να θηλάζω αποκλειστικά, κάτι τέτοιο δε γινόταν γιατί το γάλα μου μάλλον δεν αρκούσε. Όμως επέμεινα να θηλάζω πάντα και στη συνέχεια κάθε φορά να δίνω μπουκάλι. Όμως το παιδί έχοντας την εναλλαγή μεταξύ εύκολης και δύσκολης τροφής, δυσανασχετεί στο στήθος εδώ και καιρό. Έχω τύψεις που το βλέπω να ζορίζεται και δεν απολαμβάνω το θηλασμό. Τις τελευταίες 10 ημέρες όμως που μου έδειξε μια φίλη μου πως να κρατάω το στήθος, έχει καλύτερη ροή και το μωρό δεν ήθελε να πιει από το μπουκάλι. Πορευομουν όπως εκείνο ήθελε. Χάρηκα αλλά όχι για πολύ. Νομίζω πως δεν παίρνει σωστά βάρος και επειδή κι εγώ σταμάτησα να τρώω σούπες δεν έχω αρκετό γάλα. Νομίζω πως το μωρό έχει μπερδευτεί κι εγώ ανησυχώ και δεν ξέρω τι να κάνω. Είναι φορές που σκέφτομαι να κόψω το θηλασμό αλλά δεν μου πάει η καρδιά. Με τίποτα δε θα μπορούσα να πάρω χάπι και να σταματήσω τεχνητά το γάλα του παιδιού μου. Δεν ξέρω τι να κάνω. Υποφέρω κι εγώ μαζί του.

Καλημέρα και Χρόνια Πολλά! Είμαι 44. Έχω ένα μωράκι τριών μηνών. Στα 41 μισό ξεκίνησα την πρώτη εξωσωματική με διεγερση. Εφτιαξα ένα ωάριο. Δεν έμεινα έγκυος. Και άλλαξα γιατρό. Στη συνέχεια έκανα κάποιους φυσικούς κύκλους, αλλά χωρίς επιτυχία. Εκεί με κοροϊδέψαν κιόλας. Έφυγα. Έκανα δεύτερη προσπάθεια με διεγερση στα 42 μου. Δύο ωάρια, καμία επιτυχία. Έφυγα. Τρίτη προσπάθεια με διεγερση, στα 42 μισό. Έφτιαξα 8 ωάρια και είχα εγκυμοσύνη για πρώτη φορά στη ζωή μου! Όμως δεν άκουσα ποτέ καρδούλα. Στις 8 εβδομάδες έκανα επέμβαση και η βιοψία έδειξε τρισωμια. Δεν έφυγα. Ξαναπροσπαθησα. Τέταρτη προσπάθεια, στα 43 μου με 7 ωαρια πάλι εγκυμοσύνη! Και απέκτησα το μωρό μου. Τώρα αναρωτιέμαι αν δικαιούμαι ένα ακόμη παιδάκι πάλι με εξωσωματική...

Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Εγώ είχα πάει πρώτη φορά στο γιατρό μου στα 37 μου, χωρίς να με ξέρει καθόλου ο γιατρός μου είπε αμέσως να πάω για ξένα ωάρια. Το πόσο μου κακοφάνηκε δε λέγεται... Δε σου λέω δε στα 41 που άρχισα τις προσπάθειες πως δεν βρέθηκε ούτε ένας να μην μου το προτείνει. Όσο για τα προβλήματα που μπορεί να έχει ένα παιδάκι λόγω της ηλικίας της μαμάς του νομίζω πως είναι θέμα οργανισμού της κάθε γυναίκας, του DNA της και του άντρα της. Εντάξει, άλλο το 25 και τα 30 αλλά τα 37 και τα 42 δε νομίζω ότι έχουν μεγάλη διαφορά. Να ξέρεις πάντως πως πολλοί γιατροί δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Είναι μόνο για τις απλές περιπτώσεις. Ή το πάνε και λίγο στην τύχη. Πιστεύω πως προτείνουν τα ξένα ωάρια γιατί είναι πιο εύκολο να επιτευχθεί εγκυμοσύνη. Δεν έχουν την ικανότητα, η πλειοψηφία τους, να βελτιώσουν είτε τα ωάρια, είτε το περιβάλλον της μήτρας, είτε να βοηθήσουν να κρατηθεί μια εγκυμοσύνη αν το πρόβλημα είναι εκεί. Το χειρότερο είναι ότι δεν σου το λένε, "δεν μπορώ, δεν ξέρω" αλλά σου μιλάνε για ενδεχόμενα προβλήματα.

Καλησπέρα κορίτσια Αυτό που ήθελα να πω, κυρίως στην bella_dona που ακούγεται απελπισμένη, είναι πως ξέρω ότι όταν το πρόβλημα είναι ορμονικο, τότε όλες οι γυναίκες μπορούν δυνητικά να μείνουν έγκυες μέχρι τα 45 τους. Οι περισσότεροι γιατροί, και έχω συνομιλήσει με πααααρα πολλούς δεν δίνουν πάνω από 10% πιθανότητες και αυτό γιατί δεν ξέρουν να θεραπεύουν το πρόβλημα. Δεν ξέρουν πως να επαναφέρουν τις ορμόνες σε φυσιολογικά επίπεδα. Σε στέλνουν σε ενδοκρινολογους, αιματολογους και άλλες ειδικότητες γιατρών που δεν έχουν γνώσεις για τη γονιμότητα και την επίτευξη εγκυμοσύνης. Μα αυτή είναι η δουλειά του γυναικολόγου που κάνει εξωσωματικές. Να φέρει τον οργανισμό της γυναίκας σε τέτοια κατάσταση ώστε να γίνει γόνιμη.