Ernesto

Ναι συμφωνώ με αυτά που λες. Η αλήθεια είναι πως πέρα από τους γονείς μου που είναι μεγάλοι άνθρωποι και προσπαθούν να βοηθήσουν όσο μπορούν, δεν έχω κανέναν άλλον. Αυτό που μπορώνα κάνω σε αυτή τη φάση είναι αυριο κιόλας να ζητήσω βοήθεια από έναν ειδικό να με βοηθήσει να δρομολογήσω έναν χωρισμό με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για τα παιδιά μου.

Φυσικά και δε θα απαγορεύσω να πάνε στο χωριό τους..κι αυτή τη στιγμή που μιλάμε είναι εκεί. Απλά τη βλέπω καθε φορα που γυρνάει ειναι καπως σνομπ μαζί μου. Και όταν πήγαινα κι εγώ μαζι τους. Αναρωτιέμαι γιατί. Πάντα της λέω καλά πράγματα και για το σοι και για το χωριό. Ειδικά την τελευταί αφορά που γύρισε δεν ηθελε να δει καθόλου τους γονείς μου, και έκανε μόνο ότι της έλεγε ο μπαμπας της. Περνώντας οι μερες εσπασε αυτή της η αντίδραση. Κι αναρωτιόμουν τι συνέβη. Γι αυτό προβληματίζομαι...

Και αναρωτιέμαι, αντε και χωρίζουμε που δυστυχώς, μου φαίνεται ωρες ωρες μονόδρομος, μετά με τα παιδιά τι γίνεται; Πόσο τα παίρνει ο μπαμπας τους; Κι αν θυμώσουν μαζί μου και ο μπαμπας φαντάζει σαν τον αη βασίλη κάθε φορα που τον βλεπουν; Φοβάμαι πως θα χάσω τα παιδιά μου.... Η κόρη μου τρελλαίνεται για το σόι του άντρα μου. Οταν παει στο χωριό του δε θέλει να φύγει...αν μεγαλώσει κι ο μικρός και τρελλαινεται κι αυτος; Η πεθερά μου είμαι πολύ.....άτιμη γυναίκα. Δηλ. μπορεί να σε τυλιξει σε μια κόλλα χαρτί και να μην το πάρεις χαμπάρι. Τί θα λένε στα παιδιά, γενικά πως μπορείς να τα προστατέψεις και να μην τα «χάσεις», αν καταλαβαίνετε τί εννοω..

Χριστός Ανέστη! Χρόνια πολλά σε όλους! Πάλι θα ζητήσω τη γνώμη σας....λέω δε θέλω να χωρίσω.. από την άλλη όμως κι αυτό δεν είναι ζωή. Σαν ξένοι μεσα στο σπίτι. Ευγενείς και οι δύο όσο μπορούμε αλλά αποξένωση. Του λέω μηπως να θα ήταν σκόπιμο να συζητήσουμε; Μπα μου λέει..πάλι τα ίδια θα λέμε; Αν θες κάτι να πεις, πες, και είπα. Και....σιωπή! Και σκέφτομαι τα δόλια τα παιδάκια μας...χαρούμενα κιανυποψίαστα. Να τα πληγώσουμε και να τους πούμε πως οι γονείς σας θα ζούνε χωριστά από δω και πέρα για να μαστε όλοι καλύτερα; Τι θα καταλάβουν από αυτό; Ή να αγκομαχάμε μαζί στο ίδιο σπίτι; Αλλά να προσφέρουμε ασφάλεια στα παιδιά ότι οι γονεις´ τους είναι μαζί.; Έχω λαλήσει πάντως πραγματικά. Νιώθω φοβερές ενοχές που μπορεί να προκαλέσω τόσο πονο στα παιδιά μου. Ενοχές που τα χω από τη δική μου μεριά , κάνει ...σκ&€α. Περιθώρια βελτίωσης στη σχέση μου μ τ άντρα μου δε βλέπω, μόνο αδιέξοδο βλέπω.... Κάποια με παρόμοια εμπειρια...;

Με συγκίνησε αυτό που μου έγραψες, με την έννοια ότι ένιωσα ότι με κατάλαβες. πολύ παρηγορητικό... Ευχαριστώ.

Με τον αντρα μου συνολικά είμαστε μαζί 9 χρόνια. Δε μπορω να πω πως είχαμε ποτέ φοβερή επικοινωνία. Κάνουμε την ίδια δουλειά και μας ένωνε πολύ η αγάπη μας για το αντικείμενό μας. Ενα κενό στην επικοινωνία το παρεβλεψα οταν το αντιλήφθηκα. Τα προβλήματα προέκυψαν με τον ερχομό του πρώτου παιδιού. Έμεινα παγωτό απο τη στάση του. Τον ένιωσα λιποτάκτη. Στο δευτερο παιδί νομίζω «με εγκατέλειψε». Καλομαθημένοι και οι δυο, τα βρήκαμε παλούκια με τον ερχομό των παιδιών. Εκείνος περίμενε μια γυναίκα κομάντο, να τα καταφέρνει όλα και να μη ζητάει πολλά, κι εγώ περίμενα στήριξη, συμπαράσταση, μοίρασμα που δυστυχώς ελαχιστότατοι και αν, άντρες το προσφέρουν. Εγω έμεινα για δυό χρόνια εκτός δουλειάς, κλεισμένη ,με ´ενα μωρό, κ αυτός ξαφνικά έγινε υπερ του δέοντος δουλευταράς και φευγάτος! Τα περιστατικά υποτίμησης και απόρριψης άρχισαν να πληθαίνουν εκ μέρους του, θυμοί, τσακωμοί, κουβέντες, ξανά και ξανά, χωρίς να γεφυρώνουμε τίποτα δυστυχώς. Μεγάλη απόσταση ιδεολογική ίσως, φύσης, background, πολλά τί να πω.. Σήμερα από το πρωί μαγείρευα, έφτιαξα τσουρέκια με τα παιδιά και κατα λάθος έβαλα καστανή ζάχαρή που χρησιμοποιεί κι αυτός κ την τελείωσα. Θύμωσε και γελωντας του λέω, αμαν μωρέ πολύ σοβαρό πράγμα για να χαλαστείς τόσο. »σοβαρό όσο και η μαγειρική σου « μου απάντησε ειρωνικά. Μεσα σε αυτή την ατάκα υπάρχει ένα μικρό καρφί, και τέτοια μικρά καρφιά σιγοτρώνε τη σχέση μας εδω και χρόνια. Βέβαια να συμπληρώσω πως δεν είμαι ατσιδας στη μαγειρική, αλλά το παλευω. Άλλοτε με επιτυχία άλλοτε χωρις. Το θέμα είναι ότι όταν έγιναν τα τσουρέκια δοκίμασε η κόρη μου, και δεν της άρεσαν....και άρχισε να κλαίει που δεν ήταν όσο γλκά ήθελε, κ δε συμμαζεύεται, κι ο άντρας μου την παρηγορούσε και της έλεγε, έλα θα σου πάρω εγώ αυριο μη στεναχωρίεσαι, κι εγώ αισθανόμουν τόσο άσχημα , και άχρηστη, και αποτυχημένη, και θυμωμένη. Ιστορίες καθημερινής τρέλας δηλ. αλλά που δεν κέρω πως να τις χειριστώ πια. Δήλ. προσπαθώ να κάνω ο,τι μπορώ, όπως με τα τσουρέκια και στο τέλος....τζίφος!

Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση. Ναι μαςσυμβούλεψαν να πάμε σε σύμβουλο γάμου, αλλά ο άντρας μου είναι ανένδοτος. Όπως πολλοί άντρες από ότι έχω καταλάβει. Θέλω να λυθεί τόσο πολύ όλη αυτή η κατάσταση.. αλλά δε θέλω να χωρίσω. Και φοβάμαι, και πιστεύω ότι τα παιδιά θα πληγωθούν περισσότερο από ότι πληγώνονται τωρα. Τώρα, γιατί στο μέλλον μπορεί να το δω αλλιώς, και να δω ότι για το καλό τους να είναι να δουνε την αλήθεια της σχέσης των γονιών τους.

Καλησπέρα, έχετε νιώσει ποτέ ότι δεν είστε κατάλληλοι γονείς; Ότι, ´ο,τι και να κάνετε ό,τι προσπάθειες καταβάλλετε βρίσκουν τοίχο, ότι θέλετε να προσφέρετε ´οτι καλύτερο μπορείτε αλλά δεν τα καταφέρνετε; Έτσι αισθάνομαι. Νιώθω κουρασμένη και απογοητευμένη και ότι πρέπει να αποδεχτώ κάποιες αλήθειες της ζωής μου για να μπορέσω να πάω παρακάτω. Με τον άντρα μου δεν τα πάμε καλά. Δεν ταιριάζουμε. Υπάρχει αποξένωση. Προσπαθούμε για το καλό των παιδιών μας να μη μαλώνουμε, να ειμαστε ευγενικοί μεταξύ μας, να κάνουμε ό,τι καλύτερο γίνεται, αλλά δεν ταιριάζουμε. Εγώ νιώθω απόρριψη από τη μεριά του, νιώθω πως δε με θέλει, έχει μετανιώσει που έκανε οικογένεια, και απλά σηκώνει το σταυρό του όσο πιό υπευθυνα μπορεί. Η δουλειά του είναι τέτοια που λείπει απειρες ώρες από το σπίτι. Κυρίως βράδυα. Την ημέρα κοιμάται, ξυπνάει για κανά δύωρο πινει καφέ, τρώει και φεύγει. Άλλες φορές γυρνάει αργά το βράδυ, άλλες το πρωί και πάλι από την αρχή. Κι εγώ δουλεύω λίγες ώρες τα απογεύματα. Μένουμε δίπλα στους γονείς μου για να έχουμε βοήθεια, αλλά έρχεται και μια κοπέλα όταν δουλεύω γιατί η γιαγιά δεν την παλεύει... Περίγυρο έχουμε μικρό. Βρισκόμαστε στη χάση και στη φέξη. Δουλειές, υποχρεώσεις, χειμωνιάτικες ιώσεις... είναι δύσκολο να βρεθούμε. Στεναχωρίέμαι τόσο πολύ που δεν μπορώ να προσφέρω στα παιδιά μου ένα σπίτι με φίλους, κόσμο στο σπίτι, γονείς σε αρμονία. Υπάρχει μια μοναξιά, μια στεναχώρια, συνεχώς βογγάμε για κουραση, για διάφορα κιμεγώ και ο αντρας μου, που στην αλήθεια γκριναίζουμε για τη ζωή που έχουμε φτιάξει. Δεν μου αρέσει καθόλου όλο αυτο το σκηνικό. Όλο προσπαθώ να το φτιάξω, όλο σπάω τα μούτρα μου. Οργανώνω εκδρομές με τις οικονομίες μας για να έχουν τα παιδιά παραστάσεις, αναμνήσεις, ερεθίσματα, του άντρα μου όμως δεν του αρέσουν οι εκδρομές και η φύση οπότε όλα νίωθω να ναυαγούν κατά κάποιο τρόπο. Αυτός προτιμάει να πηγαίνουμε στην πεθερά μου στο χωριό, οπου είναι τα ξαδέρφια των παιδιών και όντως περνάνε ωραία μαζι, αλλά εγώ υποφέρω εκεί. Μια πεθερά σούπερ γούμαν ας πούμε , που έχει το γιο της πασά και κάτι παραπάνω, κ καραδοκεί μήπως δε φερθώ καλά στον ....κανακάρη της. Μονίμως μου υποδυκνείει πως να του φερθώ, κι αυτός σφυρίζει αδιάφορα. Όσα προσπαθώ εγώ ο άντρας μου με τον τρόπο του κ ίσως ασυναίσθητα τα σαμποτάρει, κι ό,τι θέλει αυτός για μένα είναι σούπερ δυσβάσταχτα. Και όλο αυτό επίσης σίγουρα περνάει στα παιδιά κι εγώ νιώθω ενοχες, και απελπισμένη...............

Καλησπέρα, έχετε νιώσει ποτέ ότι δεν είστε κατάλληλοι γονείς; Ότι, ´ο,τι και να κάνετε ό,τι προσπάθειες καταβάλλετε βρίσκουν τοίχο, ότι θέλετε να προσφέρετε ´οτι καλύτερο μπορείτε αλλά δεν τα καταφέρνετε; Έτσι αισθάνομαι. Νιώθω κουρασμένη και απογοητευμένη και ότι πρέπει να αποδεχτώ κάποιες αλήθειες της ζωής μου για να μπορέσω να πάω παρακάτω. Με τον άντρα μου δεν τα πάμε καλά. Δεν ταιριάζουμε. Υπάρχει αποξένωση. Προσπαθούμε για το καλό των παιδιών μας να μη μαλώνουμε, να ειμαστε ευγενικοί μεταξύ μας, να κάνουμε ό,τι καλύτερο γίνεται, αλλά δεν ταιριάζουμε. Εγώ νιώθω απόρριψη από τη μεριά του, νιώθω πως δε με θέλει, έχει μετανιώσει που έκανε οικογένεια, και απλά σηκώνει το σταυρό του όσο πιό υπευθυνα μπορεί. Η δουλειά του είναι τέτοια που λείπει απειρες ώρες από το σπίτι. Κυρίως βράδυα. Την ημέρα κοιμάται, ξυπνάει για κανά δύωρο πινει καφέ, τρώει και φεύγει. Άλλες φορές γυρνάει αργά το βράδυ, άλλες το πρωί και πάλι από την αρχή. Κι εγώ δουλεύω λίγες ώρες τα απογεύματα. Μένουμε δίπλα στους γονείς μου για να έχουμε βοήθεια, αλλά έρχεται και μια κοπέλα όταν δουλεύω γιατί η γιαγιά δεν την παλεύει... Περίγυρο έχουμε μικρό. Βρισκόμαστε στη χάση και στη φέξη. Δουλειές, υποχρεώσεις, χειμωνιάτικες ιώσεις... είναι δύσκολο να βρεθούμε. Στεναχωρίέμαι τόσο πολύ που δεν μπορώ να προσφέρω στα παιδιά μου ένα σπίτι με φίλους, κόσμο στο σπίτι, γονείς σε αρμονία. Υπάρχει μια μοναξιά, μια στεναχώρια, συνεχώς βογγάμε για κουραση, για διάφορα κιμεγώ και ο αντρας μου, που στην αλήθεια γκριναίζουμε για τη ζωή που έχουμε φτιάξει. Δεν μου αρέσει καθόλου όλο αυτο το σκηνικό. Όλο προσπαθώ να το φτιάξω, όλο σπάω τα μούτρα μου. Οργανώνω εκδρομές με τις οικονομίες μας για να έχουν τα παιδιά παραστάσεις, αναμνήσεις, ερεθίσματα, του άντρα μου όμως δεν του αρέσουν οι εκδρομές και η φύση οπότε όλα νίωθω να ναυαγούν κατά κάποιο τρόπο. Αυτός προτιμάει να πηγαίνουμε στην πεθερά μου στο χωριό, οπου είναι τα ξαδέρφια των παιδιών και όντως περνάνε ωραία μαζι, αλλά εγώ υποφέρω εκεί. Μια πεθερά σούπερ γούμαν ας πούμε , που έχει το γιο της πασά και κάτι παραπάνω, κ καραδοκεί μήπως δε φερθώ καλά στον ....κανακάρη της. Μονίμως μου υποδυκνείει πως να του φερθώ, κι αυτός σφυρίζει αδιάφορα. Όσα προσπαθώ εγώ ο άντρας μου με τον τρόπο του κ ίσως ασυναίσθητα τα σαμποτάρει, κι ό,τι θέλει αυτός για μένα είναι σούπερ δυσβάσταχτα. Και όλο αυτό επίσης σίγουρα περνάει στα παιδιά κι εγώ νιώθω ενοχες, και απελπισμένη...............