Γεια σου Αναστασία, το να στέλνει μια μαμά το παιδάκι της για πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό νομίζω είναι το ίδιο δύσκολο για τη μαμά όσο κ για το παιδί! Το ξέρω γιατί το πέρασα το Σεπτέμβριο που μας πέρασε. Ο δικός μου ήταν τότε 2,7 ετών κ δεν ήθελε με τίποτα, σπάραζε, ούρλιαζε που με έβλεπε να φεύγω. Εγώ έφευγα την πρώτη βδομάδα κ έμενα απ' έξω κ ακόμα τον άκουγα κ μου ράγιζε η καρδιά. Έχω να σου πω μάλιστα ότι δεν μίλαγε ακόμα κ αναρωτιόμουν όπως κ εσύ πώς θα συννενοείται.
Ο παιδικός είναι ο πρώτος αποχωρισμός της μαμάς από το παιδί κ όπως όλοι οι αποχωρισμοί είναι δύσκολοι αλλά απαραίτητα στάδια για να ωριμάσουμε κ να προχωρήσουμε. Ο δικός μου τώρα 9 μήνες μετά ανυπομονεί να πηγαίνει στον παιδικό κάθε πρωί, μαθαίνει καινούρια πράγματα, κοινονικοποιείται κ αναπτύσσεται. Άρχισε να μιλάει περισσότερο, αλλά κ πριν μιλήσει έπαιζε με τα άλλα παιδάκια γιατί σε αυτές τις ηλικίες μια χαρά συνενοούνται κ χωρίς το λόγο. Απλά δώστους μερικά παιχνίδια ή άστα να παίξουν στην αυλή κ αυτό ήταν.
Ο παιδικός, αφού το έχεις ψάξει κ έχεις καταλείξει σε κάποιον που να σε ικανοποιεί, είναι σίγουρα μια σωστή επιλογή. Κάνε την καρδιά σου πέτρα λοιπόν κ βούτα στα βαθυά κ ο,τι πρόβλημα προκύψει (αν προκύψει) θα το λύνεις στην πορεία. Όπως κάνεις δηλαδή με όλα τα υπόλοιπα. Καλή τύχη!