mama82

Μέλη
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    4
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. Εχοντας χάσει το 1ο μου παιδάκι στις 34 βδομάδες 5 χρόνια πριν, και έχοντας πλέον στην αγκαλιά μου 2 παιδιάκια, θέλω να σου πω ότι δεν είσαι μονη σου.. Κανένα παιδάκι δεν μπορεί να αντικαταστήσει αυτό που χάσαμε. Απλώς η ζωή μας φέρνει άλλες χαρές οι οποίες είναι ικανές να ισοσταθμίσουν τον πόνο. Εμένα μου φαίνεται απολύτα λογικό και φυσιολογικό να πονάμε για τα παιδάκια που χάσαμε, αφύσικο θα ήταν το αντίθετο. Δώσε δικαίωμα στον εαυτό σου να ποναεί για την απώλια όποτε το έχει ανάγκη. Να χαίρεσαι το κοριτσάκι σου!!!
  2. Εχοντας δύο παιδάκια (3,5 χρονών και 10 μηνων) θα ήθελα να πω και εγώ τη γνώμη μου. Ειναι όντως πολύ δυκολο να έχεις 2 παιδιά να μεγαλώνεις χωρίς βοήθεια. Για μας ήταν συνειδητή επιλογή το 2ο παιδί και δεν σου κρύβω ότι στην αρχή απορούσα γιατί πήραμε αυτή την αποφαση. Υπάρχουν μέρες που νιώθω απίστευτη κούραση, αλλά χρειάζεται μία μόνο στιγμή με την οικογένεια μου για να τα σβήσει όλα! Και εκεί λες χαλάλι η κούραση!! Το πόσα έχει να προσφέρει το αδερφάκι σε ένα παιδί, είναι πολύ περισσότερα απο κάθε άλλη οικονομική βοήθεια που μπορείς να δώσεις σε ένα παιδί. Κάποιες φορές θέλω απλώς να περάσουν τα πρώτα 2-3 χρόνια που είναι και τα πιο δύσκολα, και μετά συνειδητοποιώ ότι αυτά τα δύσκολα χρόνια είναι και τα πιο όμορφα. Είμαι σίγουρη ότι όταν μεγαλώσουν τα παιδιά θα μου λείπει αυτός ο καθημερινός χαμός (ο ωραίος μας οικογενειακός χαμός ). Το θέμα βοήθεια να ξέρεις ότι είναι πολύ σχετικό. Έχω δει οικογένειες με υπερβολική βοήθεια απο 2 γιαγιάδες, που δεν μπορουν να λειτουργήσουν μόνες τους με αποτελεσμα να γίνονται χιλια δυο κομμάτια όποτε τύχει να πανε μόνοι τους διακοπές.. Οι οικογένειες χωρίς βοήθεια αναπτύσσουν άλλες άμυνες και άλλο δέσιμο. Εγώ αυτό έχω δει. Πλέον είμαι σίγουρη για την απόφαση μου και προσπαθώ να απολαμβάνω την κάθε στιγμή. Και ας είμαι αυπνη 3,5 χρόνια
  3. Λυπάμαι πολύ για την απώλεια σου.. Ξέρω ακριβώς πως νιώθεις.. Εζησα ακριβώς την ίδια απώλεια (ενδομήτριο θάνατο στις 34 εβδομάδες) στο πρώτο μου παιδάκι πριν 5 ολόκληρα χρόνια. Ποτέ δεν βρέθηκε αιτία, όλες οι εξετάσεις ήταν καθαρές. Εγώ προσωπικά έμεινα έγκυος 8 μήνες μετά την απώλεια, γέννησα ένα υγιέστατο αγοράκι και πριν 8 μήνες γέννησα και τον αδερφό του! Το μόνο που θα σου πώ είναι να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου.. Όταν πάρεις την έγκριση απο το γιατρό σου ξεκίνα προσπάθειες για καινούρια εγκυμοσύνη, χωρίς όμως να το έχεις αυτοσκοπό. Σύντομα θα έχεις μωρακι στην αγκαλιά σου και πίστεψέ με, θα χαμογελάσεις ξανά με την καρδιά σου!! Για ότι θέλεις να μοιράζεσαι μαζί μας είμαστε εδω!
  4. Καλή μου giotitsa, μπορώ να καταλάβω απολυτα το κενο που νιωθεις.. είμαι και εγω μια μανουλα που είχε ενδομήτριο θάνατο στις 34 εβδομάδες.. Σε μία εγκυμοσύνη που όλα πήγαιναν τέλεια, ξαφνικά σταμάτησα να το νιώθω και απλώς πήγα γιατρό για να επιβεβαιώσει ότι η καρδούλα του είχε σταματήσει... Δεν έμαθα ποτέ το γιατί, εφόσον όλες οι εξετάσεις σε εμένα και στο μωρό ήταν καθαρες... Σχεδόν 4 χρόνια μετά, έχω ένα αγοράκι 2,5 χρονών που γεμίζει φως και χαρά τη ζωή μου και σε 3 μηνές περιμένω με χαρά τον αδερφό του Αυτό που θέλω να σου πω, και στο εγγυούμαι προσωπικά, είναι ότι ολα θα ανθίσουν ξανα!! Ξέρω ότι τώρα σου φαινεται αδύνατο, ξέρω πόσο αβάσταχτος είναι ο πόνος σου, αλλά πίστεψέ με, θα χαμογελάσεις ξανά με την καρδιά σου!! Να θυμάσαι ότι δεν είσαι μόνη σου, δυστυχώς είμαστε πολλές που βιώσαμε τέτοιες τραγικές απώλειες. Η ζωή όμως πάει μόνο μπροστά και είμαστε υποχρεωμένες να την ακολουθήσουμε.. Καλή δύναμη!!!