Εμείς ήμασταν από τους πολύ τυχερούς. Είχαμε το αναπνευστικό αλλά τόσο μικρά μωράκια όλα το αντιμετωπίζουν και με τον καιρό φτιάχνει. Εμένα σπάσανε τα νερά χωρίς λόγο από το πουθενά και μετά έγινε και μια αποκόλληση πλακούντα. Το πρωί το κατάλαβα το απόγευμα είχα γεννήσει. Δεν είχαμε θέματα με λοιμώξεις, πράγμα περίεργο γιατί το να κολλήσουν κάτι είναι συνηθισμένο. Νομίζω ότι βοηθησε το μητρικό γάλα και ότι πήγαινα συνέχεια στα επισκεπτήρια. Πέρα από το ότι βοηθά το παιδί, η παρουσία του γονιού πιέζει λίγο και το νοσηλευτικό προσωπικό. Λίγο έιναι να ξέρεις ότι θα έχεις δυο φορές τη μέρα, κάθε μέρα, τη συγκεκριμένη μαμά να την ενημερώνεις να απαντάς σε ερωτήσεις, να εξηγείς....Είχαμε φτάσει στο σημείο κάποιοι ειδικευόμενοι να με αντιμετωπίζουν λες και έδιναν μάθημα. Δηλαδή καταλάβαινα πως ειχαν ασχοληθεί από πριν με το μωρό, ήξεραν τα αποτελέσματα των εξετάσεων απέξω, μου δημιουργούνταν η εντύπωση δηλαδή ότι κάνανε πραγματικά ο,τι καλύτερο μπορούσαν.
Οσο για την ΝΕΚ αρκετά παιδάκια είχαν και ΝΕΚ. Ο διπλανός μας, που έχουμε και τον ίδιο παιδίατρο, είχε κάνει πολλα χειρουργεία στο έντερο, είχε εγκεφαλική αιμορραγία, καλά από λοιμώξεις άλλο τίποτα και όμως τώρα είναι υγειής. Λίγο πιο πίσω κινητικά αλλά όχι κάτι που δεν πάλευεται. Να ξέρεις όλα τα πολύ μικρά πρόωρα είναι πιο πίσω κινητικά, όλα πρέπει να κάνουν φυσιοθεραπείες τουλάχιστον μέχρι να περπατήσουν, αλλά αυτα είναι παιχνιδάκια μπροστά σε ο,τι έχουν περάσει.
Η δικιά μου είναι είκοσι μηνών, περπατάει από δεκαέξι μηνών, εννοείται πως συνεχίζουμε φυσιοθεραπεία γιατί της κάνει πολύ καλό και της αρέσει τώρα πια. Αν τη δεις ύψος, βάρος δεν καταλαβαίνεις ότι γεννήθηκε 26 εβδομάδων, 800γρ., μη σου πω έχει ξεπεράσει αρκετά τέλειομήνα στην ανάπτυξη.
Κουράγιο,κουράγιο και πίστη. Να βγείτε από εκεί μέσα και όλα θα πάνε πολύ πολύ καλύτερα.