Evitas mommy

Ξεπεράσαμε τα slime (thank God) και η κόρη μου 7 ετών κόλλησε με τα squeezy toys και κάνουμε συλλογή. Εκείνη τη μέρα λοιπόν πριν πάμε στο πάρκο, κάναμε μια στάση να αγοράσουμε διάφορα για το πάρκο και μαζί με αυτά ένα όμορφο unicorn squeezy toy. Μαμά μου λέει βάλτο στην τσάντα σου να μη μου το σκίσει κανείς (σκίζονται και εύκολα αυτά). Άλλωστε έπαθε και έμαθε. Καλή ώρα στο πάρκο της σκίσανε καταλάθος ένα squeezy και το κλάψαμε αρκετά. Αυτή τη φορά πήρε τα μέτρα της και μου ζήτησε να το βάλω στην τσάντα μου. Μόλις φτάσαμε, βρήκαμε τη φίλη της με την οποία δώσαμε ραντεβού. Θα πάει δ΄ δημοτικού και ως μεγάλη που είναι μερικές φορές κάνει τη μικρή ότι θέλει. Επέλεξε να μου ζητήσει το παιχνίδι της για να το δείξει στη φίλη της. Από κει ξεκίνησε το πανηγύρι. Η φίλη θύμωσε γιατί δεν της το έδωσε η δικιά μου παραπάνω και άρχισε τα δεν σε έχω φίλη πια. (με το κορίτσι αυτό έχουμε κιαλλα σκηνικά και το δεν σε έχω φίλη είναι συνηθισμένο) Ξαφνικά της το άρπαξε και άρχισε να τρέχει στο πάρκο γύρω γύρω. Όταν πια αποφάσισα να πλησιάσω και να το πάρω απο την κόρη μου μόλις το είχε στα χέρια της. Δε νομίζω ότι υπάρχει λόγος να σταθώ στις λεπτομέρειες. Αυτό που με στεναχώρησε είναι ότι η κόρη μου ένιωθε τύψεις. Μαμά δεν καταλαβαίνω γιατί θύμωσε η Αθανασία και μάλλον φταίω αλλά γιατί. Η Αθανασία πάντα θύμωνε μαζί της. Είτε αγόραζε καινούρια σλαίμ είτε σκουίζι είτε οτιδήποτε. Κατανοώ ότι είναι μικρούλα και αυτή. Αλλά ήλπιζα να πάρει θέση η μητέρα της μέχρι που αποφάσισα να της μιλήσω. Η μητέρα της ήταν της άποψης ότι πρέπει τα παιδιά να τα αφήνουμε να τα βρίσκουν μάνα τους. Έτσι προσπάθησα να ακολουθήσω το στυλ. Μόνο που παρατήρησα ότι η μάνα έπαιρνε θέση στην Αθανασία-θύμα και στην Αθανασία-θύτη ας τα παιδιά να τα βρούνε. Δεν έχω παράπονο. Μίλησε στο παιδιί της και μιλήσαμε και εμείς. Αυτό το ΔΕΝ ΣΕ ΕΧΩ ΦΙΛΗ στα παιδιά δημοτικού, ειδικά όταν θυμώνουν γιατί η φίλη έχει ένα παιχνίδι παραπάνω άραγε που οφείλεται?

Πραγματικά νομίζω ότι ζω μια baby προ εφηβεία ένα πράγμα... και πολλοί μου λένε πως είναι φυσικό και ότι θέλει υπομονή. Δηλαδή όλα τα παιδιά στην ηλικία της λειτουργούν έτσι? ΥΓ αυτό που πρότεινες είναι καλή ιδέα. Θα της ζητήσω να γράψει τις σκέψεις της...

Χαιρετώ την ομάδα. Έχω μια κόρη, την Εβίτα 7 ετών. Θα πάει στη β' δημοτικού και ώρες ώρες δε πιστεύω πως πέρασαν τα χρόνια και από νινί, τόσα δα, μετά βίας χωράει στην αγκαλιά μου ολόκληρη. Εδώ και περίπου 1 χρόνο έχουν αλλάξει πολλά. Στη συμπεριφορά της θα έλεγα. Δεν είναι πάντα εκείνο το νήπιο το καλό που μανούλα έλεγε και μόνο αγάπη έβγαζε. Να και οι εκρήξεις θυμού, να και η γκρίνια, πάρε και λίγη αντίδραση να έχεις. Πραγματικά στεναχωριέμαι. Θεωρώ ώρες ώρες πως έχασα την επαφή. Ότι απλά απέτυχα και φοβάμαι ότι κάνω λάθη εγώ και το παιδί μου αντιδρά έτσι. Αδερφάκι μας το έχει ξεκαθαρίσει από τα 2 ότι δεν θέλει. Ακόμα και σήμερα που την ρώτησα πως θα της φαινόταν αν αποκτούσε αδερφάκι (με αφορμή τη φίλη της ίδια ηλικία σε λίγους μήνες θα αποκτήσει αδερφάκι). Το θέμα μου όμως δεν είναι το δεύτερο παιδί. Το έχω ξεπεράσει. Θέλω να αισθανθώ ότι η κόρη μου μπορεί όλα να μου τα λέει. Γενικά είναι ένα πάρα πολύ κλειστό παιδί, όλοι έξω την έχουν για καλό παιδί και ήσυχο. Εμένα σπίτι μου βγάζει το λάδι με τη γκρίνια. Και είμαι 24 ώρες μαζί της. Από μωρό κάναμε πολλά μαζί. Την πήγαινα παντού. ΄Τώρα αντιδράει. Γκρινιάζει και όταν είναι να πάμε στο σούπερ μάρκετ. Θα με βοηθούσε η εμπειρία σας.. Ευχαριστώ