Demitriaki

@xriszis Απ όσο ξέρω ως νοσηλεύτρια το αντίθετο ισχύει.. μετά από σαλπιγγογραφια μπορεί να ξεφραξουν.. όχι να δημιουργήσει πρόβλημα. Κλειστές προς το παρών. Τώρα αν έγινε κανένα θαύμα και άνοιξαν θα δείξει!

@xriszisΚαλησπέρα και από εμένα! Εγω μετά από διακοπή κύησης και απόξεση είχα σταγόνες και η περίοδος κανονικά μετά από ένα μήνα. Δυστυχώς όμως εμένα μετά την απόξεση έκλεισαν οι σάλπιγγες και το μάθαμε 1 χρόνο μετά με σαλπιγγογραφια γιατί στο υπέρηχο δεν φαίνεται αυτό. Ξέρω και από άλλες περιπτώσεις ότι μπορούν να κλείσουν οι σάλπιγγες μετά από απόξεση. Δεν ξέρω αν εσείς είχατε παρόμοια εμπειρία. Εύχομαι όλα να σου πάνε καλά!

Ναντια διάβασα και εγω την ιστορία σου. Πραγματικά δεν πρέπει να σκέφτεσαι τίποτα άλλο πέρα απ την οικογένεια σου. Προσπάθησε να αποβάλλεις το άγχος και πιστευω ότι θα σου έρθει εκεί που δεν το περιμένεις. Όταν περίμενα πως θα μείνω και έκανα τεστ ε ήταν αρνητικά. Και τα 2 μωρά που έπιασα και ήταν θετικά τα τεστ δεν το περίμενα. Όλα θα γίνουν!

Ούτε εγω έχω λόγια!!!

Και εγω είχα διαβάσει πως το φυλλικό καλό είναι να το ξεκινάς 3μηνο πριν έχεις σκοπό για μωρό. Έτσι είχα κάνει με το πρώτο. Στο 2ο επειδή μάθαμε για την εγκυμοσύνη στον 3ο μήνα δεν είχα πάρει και μου είπε ο γιατρός δεν πειράζει ξεκινά το τώρα. Αλλά πραγματικά και πειράζει γιατί είναι πολύ σημαντικό στις πρώτες εβδομαδες της κύησης!

Ναι μάλλον απλά ειπωθηκε λάθος. Καμία φορά και οι γιατροί στα λένε πολύ γενικά γιατί και καλά δεν είσαι σε επαγγέλματα υγείας για να γνωρίζεις ιατρικά πράγματα.

Το πρώτο μου μωράκι το έπιασα στον 4ο μήνα προσπάθειας. Επειδή τον θύλακα μου ήρθε περίοδος μετά από 9 μήνες. Κατευθείαν μετά την πρώτη περίοδο έπιασα και το 2ο μωράκι μου. Όλα πήγαιναν καλά μέχρι τον 2ο μεγάλο υπέρηχο που είδαμε στραβό το ένα ποδαράκι και δεν άνοιγε τον μέσο και παράμεσο στα δαχτυλάκια του και στα 2 χέρια. Μιλήσανε με τουλάχιστον 20 γιατρούς διαφόρων ιδιοκτητών. Έκανα και αμνιοπαρακέντηση και δεν έδειξε τίποτα. Μιλάμε για περιφερική αρθρογρυπωση το οποίο δεν ξέραμε αν ήταν τυχαίο, μετάλλαξη του dna ή υπήρχε γονιδιακό υπόβαθρο και κανείς δεν μπορούσε να μας πει αν θα ήταν καλά ή θα είχε από λίγα έως σοβαρά προβλήματα. Διότι είναι μια πάθηση που ανιχνεύεται μόνο στην Αγγλία και θέλει 2-3 μηνες και ο τυπος βγαίνει αφού γεννηθεί. Τελικά αποφασίσαμε διακοπή στην 22η εβδομάδα. Το πανέμορφο μωράκι μου είναι στον ουρανό εδώ και 4 ημέρες. Ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει. Δεν έχω ξεσπάσει. Μου είπε ένας πάτερ που διάβασε ευχή όταν το θάψαμε να πάω όποτε θέλω να μιλήσουμε. Ακόμα δεν νοιωθω έτοιμη. Δεν ξέρω τι να του πω. Περιμένουμε σήμερα και τα τελευταία αποτελέσματα για κάποια αλλά σύνδρομα και θα στείλουμε μετά δικά μας δείγματα στην Αγγλία να δούμε αν υπάρχει το γονίδιο και δεν έχει εκδηλωθεί. Εφόσον όλα είναι καλά θα περιμένουμε το οκ απ τον γυναικολόγο να ξεκινήσουμε τις προσπάθειες. Δεν θεωρώ ότι είμαι δυνατή. Απλά ακόμα δεν έχω καταλάβει τι έχει γίνει γιατί έγιναν όλα μέσα σε 1,5 εβδομάδα απ τη στιγμή που το είδαμε και επίσης έχω ένα παιδί που πρέπει να με βλέπει καλά και μου δίνει πολύ δύναμη. Θέλω όμως να ξεσπάσω θέλω να μου βγει όλο αυτό από μέσα μου. Δεν ξέρω τον τρόπο!

Αχ βρε @giotitsa παντού μέσα είσαι. Θα ήθελα και εγω το παραμύθι που σου είχε στείλει η @island1 αν δεν την ενοχλεί. Μήπως με βοηθήσει. Μπράβο για το θέμα που άνοιξες. Υπομονή σε όλες τις μαμάδες που έχουν περάσει δύσκολα. Μέχρι πριν 1 μήνα θεωρούσα αυτονόητη την εγκυμοσύνη και τα μωρά χωρίς προβλήματα. Με τόσα που διαβάζω εδώ έχουν αλλάξει όλα και τελικά το να φέρεις ένα μωρό και να ναι γερό δεν είναι και τόσο απλό. Ο γενετιστής μας, μας είπε ότι 3 στα 100 παιδιά γεννημένα έχουν σοβαρά σύνδρομα. Μεγάλο ποσοστό! Φανταστείτε όλα αυτά τα μωρά που δεν έρχονται σε αυτή τη ζωή! Επίσης θέλω να σας πω ότι συγγενικό μου πρόσωπο προσπαθούσε 8 χρόνια και δεν έκανε μωρό. Είχε κάνει όλες τις εξετάσεις και ο άντρας είχε χαμηλή κινητικότητα σπέρματος. Τελικά το πρόβλημα ήταν οι κλειστές σάλπιγγες. Στην Τρίτη προσπάθεια εξωσωματικής έχουν ένα υγιέστατο μωρό. Ποτέ να μην το βάζετε κάτω. Και θυμηθείτε ότι μεγάλο ρόλο στην αντισύλληψη παίζει το άγχος. Πριν μείνω έγκυος είχα κάνει εξετάσεις ορμονολογικές και είχα ψηλή προλακτινη. Μου είπαν ότι μπορεί να ναι λόγο άγχους. Θα έφευγα διακοπές και όταν γυρνούσα θα έκανα mri για κάποιο όγκο στον εγκέφαλο που αυξάνει την προλακτινη. Έτσι μου είχαν πει. Τελικά έπιασα το μωράκι μου στις διακοπές. Όποτε ήταν θέμα άγχους. Περιμένω πως και πως να μου πει ο γιατρός ποτέ μπορώ να ξεκινήσω τις προσπάθειες. Αν και όταν με το καλό ξαναμεινω το πρώτο τρίμηνο θα προσέχω παρά πολύ και θα ξαπλώνω μην γίνει τίποτα και μου πέσει το μωράκι. Αλλά και να μην ξανάμεινω αν και δεν έχω τέτοιο ιστορικό έχω συζητήσει ήδη με τον σύζυγο μου να υιοθετήσουμε μωράκι. Η ανάγκη να προσφέρεις την αγάπη σου δεν σταματάει σε ένα δικό σου μωράκι! Έχω περισσότερη ανάγκη από ποτέ να προσφέρω σε πολλά παιδάκια. Είτε είναι δικά μας είτε όχι.

Καλημέρα σας. Όπως είχα πει θα έγραφα το τέλος της ιστορίας μου όποιο και αν ήταν αυτό. Μετά από συζητήσεις με τουλάχιστον 20 γιατρούς διαφόρων ειδικοτητων και από όλους η ίδια απάντηση « το παιδί έχει αρθρογρυπωση αλλά δεν ξέρουμε ποιο τύπο και ποσο σοβαρό θα είναι» με πολύ σκέψη αλλά καθόλου συνειδητά γιατί δεν είχαμε πραγματικά καθόλου χρόνο αποφασίστηκε αυτό το παιδί να μην έρθει στη ζωή. Και έτσι έγινε. Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά πλέον αφού το είδαμε, είναι πως ήταν μεγάλο λάθος να αποφασίσουμε εμείς για τη ζωή αυτή. Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω μπορεί να είχαμε αποφασίσει πάλι το ίδιο. Δεν σημαίνει ότι πάντα αποφασίζουμε το σωστό. Το μόνο που ξέρω είναι ότι όσα παιδιά και αν κάνω, αν κανω, αυτή η απώλεια δεν θα αναπληρωθεί. Το μόνο που θεωρήσαμε σωστό ότι πρέπει να γίνει είναι να ταφεί κανονικά μιας και ήταν ένα κανονικό παιδάκι όπως όλα τα υπόλοιπα απλά με κάποια προβλήματα. Και η αντιμετώπιση μας πλέον και προς το άλλο μας παιδάκι θα είναι ότι είχαμε και άλλο ένα μωρό που δεν ήρθε σε αυτή τη ζωή. Κάποιο καταλαβαίνουν, κάποιοι άλλοι θα είναι αρνητικοί. Αυτη λοιπόν είναι η ιστορία μας όπως οι περισσότεροι που είμαστε γραμμένοι εδώ μέσα έχουμε κάποια αντίστοιχη ιστορία. Με πολύ λύπη θα είμαι στη διάθεση σας αν κάποιος θελήσει κάποια στιγμή να μάθει κάτι παραπάνω.

Δεν ξέρω κάτι παραπάνω. Ότι διάβασα από forum

Τον περνούμε τηλέφωνο δεν μπορούμε να τον βρούμε σήμερα. Θα προσπαθήσουμε αργότερα. Κλείσαμε αύριο ραντεβού με κάποια γυναικολόγο Λεμεσσό που δούλευαν μαζί να πάμε να δούμε. Διάβασα και για κάποιον στην Αθήνα τον Παφίλη που ήταν βοηθός του στο Λονδίνο. Ίσως παραστούμε μέσα στην εβδομάδα Αθήνα αν δεν βρούμε τον Νικολαιδη.

Κοριτσιααα θέλω να ρωτήσω επειδή μας είπαν για πιθανό πρόβλημα αν έχει καμία εμπειρία από σύνδρομο αμνιακής ταινίας κυρίως με το να λείπουν κάποια δαχτυλάκια. Ταιριάζει παρά πολύ με αυτό που έχω εγω δεν μπορούμε ακόμα να δούμε αν λείπουν κάποια δαχτυλάκια στο ένα χέρι. Ευχαριστώ παααρα πολύ. Δηστυχως σήμερα πήγαμε και σε άλλον γυναικολόγο που έχει καταπληκτικό υπέρηχο και μας επιβεβαίωσε πως υπάρχει πρόβλημα και στα χεράκια. Όποτε πλέον ξέρουμε πως το παιδί έχει αναπηρίες αλλά ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει τι θα κάνουμε.

Ναι ευχαριστώ πολύ για τη στήριξη. Δεν έχω πολύ περιθώριο έτσι και αλλιώς μέχρι την άλλη εβδομάδα πρέπει να έχουμε αποφασίσει για το να προχωρήσουμε στη διακοπή. Όπως και να έχει όπως άνοιξα αυτή την ιστορία εδώ έτσι και θα την κλείσω οποίο και αν είναι το αποτέλεσμα. Χαίρομαι για όσες γυναίκες έχουν περάσει ότι έχουν περάσει και είναι τόσο δυνατές και όλοι οι κόποι τους κάποια στιγμή ανταμείβονται. Ένα μεγάλο μπράβο μέσα απ τη καρδιά μου σε όλες εσάς!!!

Ο νευρολόγος είπε ότι και τα χεράκια του να είναι λόγο νευρολογικού προβλήματος το πιθανότερο είναι να μην φανεί στον εγκέφαλο όπως και έγινε. Ανάλογα τη μορφή του συνδρόμου μπορεί να έχει διανοητική καθυστέρηση, μη σωστή ανάπτυξη, διαφορά προβλήματα αρθρώσεων που βγαίνουν μετά που χρειάζονται χειρουργεία. Όλα εξαρτούνται απ το είδος και τον βαθμό. Κανείς δεν μπορεί να μας πει όμως κάτι. Υπάρχουν άνθρωποι με σύνδρομα τόσο σπάνια που δεν βρίσκουν τι έχουν ακόμα και όταν είναι ενήλικες. Στο ινστιτούτο γενετικής στη Λευκωσια ένας γνωστός του άντρα μου γεννετιστης. Όλοι μας παρέπεμψαν σε έναν για να πάρουμε τη γνώμη του. Είναι ο μοναδικός που ασχολείται με αυτό στην Αγγλία ο Νικολαιδης. Της επόμενες μέρες θα επικοινωνήσουμε μαζί του και θεωρώ πως η άποψη του θα είναι καθοριστική για την έκβαση της ιστορίας μας

Σε πολύ ελαφριά μορφή το πόδι ναι αλλά πάντα θα είναι ατροφικο ή θα βγάζει τενοντίτιδες και τα σχετικά στη πορεία. Για τα χέρια δεν ξέρουμε γιατί δεν μπορούμε να μάθουμε τι έχει. Το θέμα είναι πως ο συνδυασμός των 2 προβλημάτων παραπέμπει σε σύνδρομο. Σπάνιο σύνδρομο το οποίο δεν είναι ανιχνεύσιμο από τις εξετάσεις. Και θα ξεκαθαρίσει αφού γεννηθεί το παιδί ανάλογα την πορεία του

Βγήκαν τα πρώτα αποτελέσματα αμνιοπαρακέντησης και καρυότυπου όλα καλά. Κάναμε το mri εγκέφαλος καλός δεν υπάρχει νευρολογικό πρόβλημα. Τα δαχτυλάκια του όλα σχηματισμένα στη σειρά αλλά με κάμψη. Και σταθερά το πρόβλημα στο ποδαράκι που ξέραμε απ την αρχή. Μόνο και μόνο απ το πόδι μιλάμε για είδους αναπηρίας αλλά δεν ξέρουμε φυσικά το βαθμό. Σε συνδυασμό με τα χεράκια όλοι μας είπαν κάτι υπάρχει αλλά δεν ξέρουν τι και το πιο πιθανόν είναι να μην φανεί σε καμία εξέταση. Όποτε πλέον είναι καθαρά στο χέρι μας η απόφαση αν προχωρήσουμε άμεσα στη διακοπή έχοντας ως δεδομένα μόνο την εικόνα του μωρού, ή να προχωρήσουμε αυτή τη κύηση ρισκάροντας πως μπορεί να έχει το οτιδήποτε και να μην ξέρεις τι σε περιμένει στη πορεία. Απ τη μια η διαίσθηση μου λέει ότι πρέπει να γεννηθεί αυτό το μωρό και απ την άλλη τρέμω στην ιδέα ότι μπορεί να έχει ή να δημιουργηθούν προβλήματα τα οποία δεν είναι αντιμετωπίσιμα. Αν κάποιος είχε παρόμοιο πρόβλημα παρακαλώ να με βοηθήσει.

Καταλαβαίνω απόλυτα. Εύχομαι σύντομα να έρθει ένα μωράκι που θα ναι υγιές! Να πάνε όλα καλά. Το άγχος γενικά δεν βοηθάει και ποσο μάλλον στην εγκυμοσύνη. Πραγματικά ότι είναι να γίνει θα γίνει αρκεί να το πιστεύουμε και θα έρθει από μόνο του!

Ναι καταλαβαίνω αυτό είναι και το λογικό. Απλά το συναισθηματικό κομμάτι λέει αν είναι θέλημα Θεού να το πάρει αυτος. Είμαι πολύ επηρεασμένη προφανως γιατί όλα γίνονται τώρα. Αύριο έχω mri. Θα πρέπει να έχουμε κάποιες απαντήσεις πρώτα για να παρουμε αποφασεις. Ευτυχώς που μου είπατε για το άγχος. Σίγουρα υπάρχουν πολύ χειρότερα παιδάκια που γεννιούνταν και πεθαίνουν. Κανένας γονιός δεν είναι έτοιμος να χάσει το παιδί του λογικό. Έχετε αλλά παιδάκια;

Πω πω να χάσεις το μωρό απ την εξέταση.. το 1% των περιπτώσεων. Αυτό ήταν το άγχος μου για τη συγκεκριμένη εξέταση. Πραγματικά λυπάμαι πολυ. Εχω ένα παιδάκι ήδη όποτε προσπαθώ να δείχνω δυνατή. Αλλά προφανώς δεν είμαι καλά απ τη στιγμή που το νοιώθω κανονικά. Επειδή δεν έχει βγει έξω παύει να είναι παιδί μου; Ποιος λέει ότι αγαπας κάποιον μόνο αν τον εχεις ζήσει; Εμεις δεν ζούμε τα μωράκια μας στη κοιλιά μας; Περισσότερο με στεναχωρεί και με προβληματίζει το να βάλω εγω τέλος στη ζωή ενός εμβρύου ακόμα και αν είναι σίγουρο πως έχει πρόβλημα. Ποιοι είμαστε εμείς να αποφασίσουμε; Η λογική αυτό λέει το ξέρω. Δεν υποτιμώ τις αποφάσεις που κάνουν τερματισμό κύησης. Προφανώς αυτό θα κάνω και εγω. Αλλά πως μπορώ να πάω να το κάνω όταν έχω δει σε συνέδριο σε υπέρηχο το πως αντιδρούν τα έμβρυα που περνούν το φάρμακο για διακοπή κύησης; Μπορει να φαίνεται ότι προτρέχω αλλά είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι έχει κάποιο πρόβλημα μόνο που ψάχνουμε πλέον ποσο βαρύ είναι.

Μόνο ανατομικά βρήκαν. Πριν λίγες ώρες έκανα την εξέταση. Έχουμε ζητήσει αυτή την εξέταση. Αύριο θα έχουμε τα πρώτα αποτελέσματα. Συζητάνε για κάτι συγκεκριμένο που λέγεται σύνδρομο αρθρογρυπωσης αλλά που διαβάζαμε σήμερα τουλάχιστον τον τύπο που συζητάνε η βιβλιογραφία λέει ότι δεν τον εμφανίζει η συγκεκριμένη εξέταση. Τώρα ψάχνουμε να βρούμε αν υπάρχει κάπου εδώ γιατί μένουμε Κύπρο να κάνουν mri στα έμβρυα για να δούμε τι εκριβως γίνεται. Είναι εξέταση που στο συγκεκριμένο πρόβλημα δείχνει σε τι βαθμό είναι. Λυπαμαι πολύ για το μωράκι σας. Μα πως γίνεται αυτό; Στάλθηκαν υποθέτω δείγματα για βιοψία; Ωχ θεε μου μετά από αυτό λέω συνέχεια σε καμία μαμα να μην τύχει. Αν το χάσεις σκέφτομαι ότι ήταν για να γίνει. Αλλά αν το αποφασίσεις εσυ; Το τραγικό είναι πως από την Παρασκευή που μας ενημέρωσαν για αυτό κλωτσάει συνέχεια σαν να το κάνει επίτηδες.

Ο σύζυγος μου έχει μιλήσει με τον γενετιστή θα μας κάνει πολλές έξτρα εξετάσεις αλλααα απ ότι μας έχουν πει όλοι οι γιατροί ότι δεν είναι στα συνηθισμένα σύνδρομα απ τα στοιχεία του υπερήχου και υπάρχει περίπτωση να βγουν καθαρές. Τα τελικά αποτελέσματα μπορεί να τα έχουμε και σε ένα μήνα. Αλλά οπως είπα υπάρχουν πολλά σύνδρομα που δεν τα δείχνει η εξέταση. Μιλάμε για σπάνια φυσικά. Το θέμα είναι ότι άλλες μανούλες απ τη στιγμή που θα έβγαινε καθαρή η αμνιοπαρακέντηση θα προχωρούσε κανονικά γεμάτη χαρά. Εμείς επειδή έχουμε δει αυτά που είδαμε και δεν μας χαϊδεύουν τα αυτια σκεφτόμαστε ακραία πράγματα. Ότι άλλο θες ρώτησε με. Όπως και να έχει θα σας ενημερώσω για τις εξελίξεις.

Κορίτσια μου. Αυτές τις 4 ημέρες που έχουμε μάθει τα άσχημα νέα έχω διαβάσει όλες τις ιστορίες σας και είναι απίστευτο πως οι μανούλες είναι τόσο ενωμενες. Η αλήθεια είναι πως όταν τελειώνει κάτι το αντιμετωπίζεις πιο ψύχραιμα απ ότι όταν το ζεις εκείνη τη στιγμή. Στην 21 εβδομάδα στον 2ο μεγάλο υπέρηχο ενώ όλα πήγαιναν τέλεια βλέπουμε το ένα ποδαράκι του εμβρύου στραβό και τα χεράκια του κυρίως σε μπουνιά και να ανοίγουν μόνο συγκεκριμένα δάχτυλα. Μας λέει ο γιατρός πως πάνω από 2 σημάδια τυχαίο δεν είναι και πρέπει να γίνει αμνιοπαρακέντηση. Το Σαββατοκύριακο μας έβρισκε 2 φορές την ημέρα στο Ιατρειο του συζύγου μου καθώς είναι ορθοπαιδικός να βλέπουμε με τον υπέρηχο τα χεράκια του εμβρύου μήπως ανοίξουν και τελικά είναι τυχαίο. Κάθε φορά που δεν βλέπαμε αλλαγή απογοητευομασταν όλο και πιο πολύ. Σημερα το πρωί έκανα την αμνιοπαρακέντηση και μιας που είμαι ξαπλωμένη είπα να σας γράψω την ιστορία μου. Μιλησαμε με γενετιστή, με τον γυναικολόγο μας, με αυτόν που μας έκανε τον μεγάλο υπέρηχο, όλοι μας έχουν προετοιμάσει πως δεν πρόκειται για τα συνηθισμένα σύνδρομα καθώς δεν έχει κανένα άλλο πρόβλημα και είναι πολύ πιθανόν οι εξετάσεις να μην δείξουν τίποτα. Ο σύζυγος μου καθώς έχει ασθενείς πολλά άτομα με αναπηρία που αντιμετωπίζουν διανοητικά προβλήματα και έχει δει τα χειρότερα είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση. Ανναρωτιομαστε πλέον τι είναι καλύτερο. Να δείξουν κάποιο σύνδρομο ώστε από εκεί και πέρα αποφασίζεις αν θα κανείς διακοπή κύησης ή να μην δείξει τίποτα και να ρισκάρεις, να αγχώνεσαι πως θα βγει και τι προβλήματα θα δημιουργηθούν στη πορεία. Δεν ξέρω τι θα γίνει, δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί όλο αυτό. Το μονο που ξέρω ότι κάθε φορά που με κλωτσάει το μωρό δακρύζω και νοιωθω τιψεις μόνο και μόνο με τη σκέψη ότι μπορώ εγω να τερματίσω τη ζωή του. Δυνατή λένε γίνεσαι δεν γεννιέσαι. Δεν ξέρω αν είμαι τόσο δυνατή ώστε να φέρω στο κόσμο που δεν είναι ακόμα ετοιμος να δεχτεί ένα παιδί που δεν θεωρείται «φυσιολογικό».