Σε ευχαριστω πολυ για την απαντηση σου, την διαβασα 2-3 φορες πριν να σου απαντησω. Νομιζω πως εχει δικιο σε πολλα. Θα το επιχειρησω να επικοινωνησω με τις φιλες μου, ισως να χρειαζεται να ανοιξω εγω τον διαυλο της επικοινωνιας μας εκ νεου. Πολλες φορες νομιζω πως μια εγκυος γυναικα γινεται αντιληπτη ως διπλα δυνατη, οτι ξερει τι της γινεται αφου επιλεγει να γινει μανουλα και ειναι πληρως συνειδητοποιημενη και ετοιμη. Ομως ποση ανασφαλεια κρυβεται πισω απο αυτους τους εννεα μηνες και πισω απο αυτη τη γλυκια φουσκωμενη κοιλιτσα! Φοβος πολυς. Σε εμας το μωρακι ηρθε πολυ νωρις, στο δευτερο κιολας μηνα προσπαθειας, και ημασταν πληρως ανοιχτοι σε ολα τα ενδεχομενα, στο να μην ερθει ευκολα η νωρις, στο να μη μπορουμε, σε καποια ενδεχομενη ατυχια της κυησης, τοσο προσγειωμενοι που ισως δεν προετοιμαστηκαμε στο ενδεχομενο να μας ερθει νωρις και αμεσως. Μπορει κ για αυτο να δυσκολευομαι να το επεξεργαστω. Να ξερεις, η καρδια μου ειναι διπλα στις γυναικες που δυσκολευονται, που βιωνουν ατυχια,που παλευουν για αυτο. Σας θαυμαζω και σας πονω οσο και αν βρισκομαι στην αλλη ακρη. Θα ηθελα πολυ να σε ακουσω, θεωρω τοσο σημαντικο να λεγονται αυτες οι ιστοριες, να μην χαρακτηριζεται η εγκυμοσυνη και η μητροτητα ως ανεφελος ουρανος.
Σε οτι αφορα τη δουλεια, με φοβιζει το ενδεχομενο της μη ανανεωσης της συμβασης μου και για αυτο δε το ανακοινωσα. Η συναδελφος μου γυρισε πριν δυο μηνες απο αδεια λοχειας και περασε λιγο δυσκολα με την αντιμετωπιση της ως εγκυο και ως λεχωνας απο τη διευθυνση. Ειπα πως ηταν ενα αγχος που δεν ηθελα να αντιμετωπισω, ειδικα το ενδεχομενο της ανεργιας στη φαση που βρισκομαι. Ρωτησα την επιθ. εργασιας και μου ειπανε πως προστατευομαι απο την απολυση εν μεσω συμβασης ομως αν ληξει η συμβαση μου δεν εχουν καμια υποχρεωση απεναντι μου και ουτε μπορω να εχω νομικες αξιωσεις. Αυτο ηταν που με φοβισε. Σε καμια περιπτωση δεν θα ισχυριστω πως το ανακαλυψα τοτε απλως πως δεν ηθελα να το κοινοποιησω για προσωπικους μου λογους.
Ναι φυσικα το καταλαβαινω αυτο που λες και το συμμεριζομαι σχετικα με τον περιορισμενο χρονο κ τα προσωπικα ζητηματα. Σε καμια περιπτωση δε διεκδικω το σκηπτρο της εγκυμονουσας σταρ, αλιμονο!! Με ενοχλει και με κουραζει και μενα η συνεχης ενασχοληση με ενα μονο θεμα. Απλως μου λειπει το λιγο περισσοτερο ενδιαφερον, ενα τηλεφωνημα περισσοτερο αυτο το κατι παραπανω. Ισως ξαναλεω το προκαλω εγω με τη σταση μου, να φαινομαι παντα αυταρκης και σα να μην εχω αναγκη. Ισως να χρειαζεται να μαθω να επικοινωνω και να παραδεχομαι καλυτερα τις αναγκες μου.
Με το καλο το μπεμπακι σου! Ποσο εισαι?