Καλησπέρα σε όλους! Είμαι νέο μέλος στο φόρουμ και γράφω πρώτη φορά με σκοπό να μοιραστώ ένα ζήτημα που με απασχολεί τελευταία. Είμαι 30 ετών, ο άντρας μου 37 και είμαστε μαζί 8 χρόνια, εκ των οποίων τα 5 συγκατοικούμε. Δυστυχώς ακόμη δεν έχουμε γίνει γονείς αλλά παρ'όλα αυτά είμαστε πολύ ευτυχισμένοι. Δουλεύουμε μαζί, είμαστε καλά οικονομικά δίχως ΚΑΜΙΑ βοήθεια από ΚΑΝΕΝΑΝ, γενικώς επικοινωνούμε ... Δεν έχω παράπονο.
Το μοναδικό θέμα που μας δημιουργεί εντάσεις, κυρίως κατά την περίοδο των εορτών, είναι οι γονείς μας και οι δύσκολες σχέσεις ανάμεσά τους. Δεν έχουν κάτι να χωρίσουν απλώς δεν ταιριάζουν, όμως αυτό το γεγονός δεν μπορούν να το διαχειριστούν πολιτισμένα. Θα ξεκινήσω λέγοντας πως μεγάλωσα με δύο γονείς που καυγάδιζαν διαρκώς για ασήμαντα θέματα. Μια μητέρα ναρκισσίστρια, οξύθυμη και έναν πατέρα εσωστρεφή και ενίοτε νευρικό. Οι γονείς μου προφανώς δεν έχουν παρέες.. Τους αγαπώ πολύ, τους νοιάζομαι αλλά λυπάμαι που πότε δεν προσπάθησαν να κάνουν δουλειά με τον εαυτό τους. Μένουμε στην ίδια πόλη, σχετικά μακριά, τηλεφωνιόμαστε μέρα παρά μέρα και βρίσκομαστε 2-3 φορές τον μήνα και τρώμε μαζί. Στο παρελθόν είχαν την τάση να ανακατεύονται ελαφρώς στο σπίτι μου, να τσακώνονται μεταξύ τους μπροστά σε μενα και τον άντρα μου, να δημιουργούν διάφορες ίντρικες κτλ. Κατάλαβα εγκαίρως πως κάθε πληροφορία ή πρόβλημα που μοιραζόμουν μαζί τους για την προσωπική μου ζωή, για εκείνους αποτελούσε τροφή για σχολιασμό όταν έμεναν μόνοι τους. Έτσι τα τελευταία χρόνια έχω περιοριστεί στα τυπικά: μιλάμε για τον καιρό, για το πώς πάει η δουλειά κτλ. και τους έχω κόψει τον αέρα. Τα πεθερικά μου από την άλλη είναι λιγάκι πιο συνεννοήσιμοι. Φυσικά έχουν κι εκείνοι τα ελαττώματα τους, όπως όλοι, αλλά όχι κάτι τραγικό. Πολλές φορές έχουν προκύψει θέματα που έχουμε λύσει συζητώντας. Βέβαια για εκείνους θα είμαι πάντα η γυναίκα που τους ''έκλεψε'' τον γιο αλλά σε γενικές γραμμές με σέβονται και τους σέβομαι, γιατί μου χάρισαν έναν υπέροχο άντρα. Σίγουρα παίζει ρόλο το ότι μένουν μόνιμα στην επαρχία και έρχονται στην Αθήνα για 1-2 μήνες την περίοδο των Χριστουγέννων ή για εξετάσεις και γιατρούς ενδιάμεσα.
Οφείλω να παραδεχτώ πως οι γονείς μας δεν συμπαθιούνται και το πρόβλημα έρχεται στην επιφάνεια ΚΑΘΕ Δεκέμβρη, που βρισκόμαστε 2-3 φορές όλοι μαζί. Αμηχανία, μούτρα, ειρωνίες και όλα αυτά φυσικά με το πρόσχημα του χιούμορ. Ομολογώ πως όλα ξεκινούν από την μητέρα μου που παρεξηγείται και την ενοχλούν ΤΑ ΠΑΝΤΑ, συμπαρασύρει τον πατέρα μου και τα πεθερικά μου περνάνε στην αντεπίθεση. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη: Οι δικοί μου κάνουν τραπέζι κάθε Χριστούγεννα (δεν δέχονται να πάνε αλλού...) και καλούν κάθε χρόνο τα πεθερικά μου γιατί ''έτσι πρέπει''. Εκείνοι δέχονται την πρόσκληση και τρώμε όλοι μαζί. Έπειτα τα πεθερικά μου θέλοντας να ανταπωδώσουν την πρόσκληση, καλούν τους γονείς μου στο σπίτι τους παραμονή Πρωτοχρονιάς και τρώμε όλοι μαζι. Και τέλος εγώ, για να μη με πουν γαιδούρα, την Πρωτοχρονιά καλώ γονείς και πεθερικά στο σπίτι μου και τρώμε πάλι όλοι μαζί. Αυτό γινόταν για 5 χρόνια. Η πεθερά μου δεν έτρωγε το φαγητό της μάνας μου γιατί ήταν άψητο, η μάνα μου δεν έτρωγε το φαγητό της πεθεράς μου γιατί σιχαινόταν. Η πεθερά μου ήταν μουτρωμένη στο τραπέζι των Χριστουγέννων και η μάνα μου για να της σπάσει τα νεύρα άργησε 2 ΩΡΕΣ να έρθει στο τραπέζι της παραμονής Πρωτοχρονιάς!!! Οι δικοί μου ανταλλάσουν δώρα τα Χριστούγεννα και τα πεθερικά μου την Πρωτοχρονιά. Οι δικοί μου αγοράζουν ψιλο-ακριβά δώρα, ενώ τα πεθερικά μου αγοράζουν πιο συμβολικά. Η λίστα με τις αφορμές για γκρίνια και παρεξήγησεις δεν τελειώνει πουθενά. Φυσικά την Πρωτοχρονιά, εξαντλημένοι όλοι, έρχονται στο σπίτι μου γιατί ''έτσι πρέπει'' πάλι, ρημαδο-τρώμε και μετά από 2-3 ώρες φεύγουν. Την επόμενη μέρα μου καταθέτουν όλοι τα παράπονά τους όπως ''εγώ έρχομαι για χάρη σας'', ''εγώ του χρόνου θα έρθω με το ζόρι'' κοκ... Τους μοιράζω αριθμό πρωτοκόλλου και του χρόνου πάλι, να μαστε καλά!!!
Κορίτσια κουράστηκα! Οι άγιες αυτές μέρες μου βγαίνουν ξινές. Φέτος (πέρσι δηλαδή) αποφασίσαμε με τον άντρα μου να πατήσουμε πόδι. Έγινα πάλι εγώ η κακιά και ανακοίνωσα σε όλους πως αν θέλουν να βρίσκονται, αυτό θα γίνεται μόνο σε ουδέτερο έδαφος, δηλαδή στο σπίτι μας. Τους είπα ότι θέλω να έχουν καλές τυπικές σχέσεις μεταξύ τους, να τηλεφωνούν ο ένας στον άλλον ή να βρίσκονται για έναν καφέ αν θέλουν.. Πραγματικά θα χαιρόμουν πολύ, αρκεί να σταματήσει αυτή η τρέλα με τα τραπεζώματα γιατί δε μας αρέσει να καταπιέζεται κανείς για χάρη μας. Έτσι είπαμε πως θα κάνουμε Χριστούγεννα με τα πεθερικά μου, Πρωτοχρονιά με τους γονείς μου και παραμονή Πρωτοχρονιάς μόνοι μας. Και φυσικά του χρόνου εναλλάξ. Δίκαια πράγματα! Έτσι κι έγινε! Περάσαμε για πρώτη φορά πολύ όμορφα και ήρεμα, αλλά υπήρξαν αντιδράσεις. Γονείς και πεθερικά μας γκρίνιαζαν όλο τον Δεκέμβρη πως δεν είναι σωστό να μην βρίσκονται και πως προσπαθούμε να τους απομακρύνουμε!! Ναι το ακούσαμε κι αυτό!! Εκεί λοιπόν άρχισα να εκνευρίζομαι και είπα και στις δύο πλευρές πως ''Δεν σας κρατάμε δεμένους. Γιατί δεν καλείτε ο ένας τον άλλον για καφέ; Γιατί δεν εύχεστε ο ένας στον άλλον στις ονομαστικές εορτές; Ποιος σας το απαγόρευσε''; Η απάντηση είναι γιατί ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ αλλά κανείς δεν το ξεστομίζει. Δεν θέλουν να έχουν σχέσεις αλλά ζητούν επίμονα να βρίσκονται ανελλιπώς κάθε Χριστούγεννα, παραμονή και Πρωτοχρονιά για να μη δημιουργηθεί παρεξήγηση. Γιατί ''έτσι κάνουν οι οικογένειες'' λένε. Η άσχημη ατμόσφαιρα που δημιουργούν δεν τους ενοχλεί, το ότι μας χαλάνε την ψυχολογία (τη δική μου κυρίως, ο άντρας μου είναι ζεν) δεν τους ενοχλεί. Να φανταστείτε ότι τις προάλλες που γιόρταζε ο πεθερός μου, ο πατέρας μου δεν τηλεφώνησε στον ίδιο γιατί δεν ήθελε, αλλά τηλεφώνησε στον άντρα μου να του ευχηθεί για τον πατέρα του!!! Όταν το έμαθα, τον ρώτησα γιατί δεν πήρε κατευθείαν τον πεθερό μου. Μου είπε ότι δεν ήθελε γιατί ούτε ο πεθερός μου του τηλεφωνεί, αλλά θεώρησε σωστό να πάρει τουλάχιστον τον άντρα μου για να μην παρεξηγηθεί. Εννοείται πως ο άντρας μου παρεξηγήθηκε περισσότερο. Του λέω ''Μπαμπά, ή πάρε κατευθείαν τον πεθερό μου ή μην παίρνεις κανέναν. Στην τελική ο άνθρωπος δε σου έχει κάνει τίποτα''. Η απάντηση του πατέρα μου ήταν πως εγώ και μόνο ευθύνομαι για το κλίμα που έχει δημιουργηθεί επειδή δεν βρέθηκαν στις γιορτές(!). Φυσικά, κατευθυνόμενος από τη μητέρα μου, μου πέταξε το μπαλάκι για να δικαιολογηθεί και μάλιστα με τις ευλογίες μου.
Πώς να αντιμετωπίσω όλη αυτή την παράνοια; Έχετε βιώσει κάτι αντίστοιχο με τους γονείς σας να κάνουν σαν κακομαθημένα παιδιά κι εσείς να κάνετε τους διαιτητές; Προκαταβολική συγγνώμη για το μεγάλο post.
Πηνελόπη.