ΧΡΗΣΤΙΝΑ

@marian84 Κοπέλα μου πραγματικά σε νιώθω απόλυτα και σε καταλαβαίνω...Κι εγώ έλεγα σαν κι εσένα ότι ας καθόμουν σε ένα κρεβάτι δεν με ενοιαζε καθόλου αρκεί να ήξερα ότι στο τέλος θα το πάρω επιτέλους στην αγκαλιά μου γερό...Δεν πήγαινα στην δουλειά για να μην κουράζομαι τόσο πολύ πρόσεχα γι αυτό στο τέλος την πάτησα έτσι...Μετα από τρεις μήνες που έχουν περάσει η ίδια σκέψη ακόμα κολλημένη στο μυαλό μου...Ενοχές και τυψεις που δεν φεύγουν από μέσα μου και πολλά τα γιατί...Δεν βγάζουν πουθενά το ξέρω και δεν γυρίζει τίποτα πίσω...Ειναι ένα συναίσθημα που αν δεν το έχει ζήσει μια γυναίκα δεν μπορεί να μας καταλάβει κανείς άλλος...Εμείς κουβαλάμε μια ζωή μέσα μας εμεις έχουμε πάνω μας όλο το βάρος και πρεπει να το προστατευουμε...Εγω έτσι ένιωθα και δεν ξέρω αν είμαι υπερβολική...Αυτο που ξερω όπως λες κι εσύ ότι μετά από τόσο πόνο έχω αλλάξει τόσο που δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου πια... @Ilios Κοπέλα μου με συγχωρείς πολύ αλλά εγώ δεν κατάλαβα καλά νόμιζα ότι στο τέλος πήγανε όλα καλά γι αυτό σου ευχήθηκα...Χίλια συγνώμη άθελά μου σε έκανα να νιώσεις άσχημα...Ν σου ευχηθώ όμως μέσα από την καρδιά μου να πάνε όλα τέλεια αυτή την φορά και κρατήσεις με το καλό στην αγκαλιά σου το μωρό σου γερό... Δεν ξέρω πότε θα είμαι έτοιμη ξανά να μπω στην διαδικασία πάλι...Ακομα παλεύω με τον εαυτό μου και προσπαθώ ψυχολογικά να νιώσω καλύτερα...Οι τυψεις και οι ενοχές δεν φεύγουν...Νιώθω τόσο υπεύθυνη για ότι έγινε κι ας είναι λάθος το ξέρω...Αν δεν μπορέσω από δω και πέρα να διαχειριστώ το άγχος μου και να είμαι δυνατή έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι αν ξαναμεινω έγκυος ότι μπορεί πάλι να ξανασυμβεί κάτι κακό γιατί κανείς δεν μας εγγυάται ότι θα πάνε όλα τέλεια ακόμα και οι γιατροί τότε δεν πρόκειται να προσπαθήσω...Μια πολύ καλή μου φίλη μου έδωσε μια συμβουλή που έχει περάσει πολύ δύσκολα όπως κι εγώ μέχρι να καταφέρει να αποκτήσει τον γιο της, όσο δύσκολο και να είναι μου λέει θα τα αφήσεις όλα πίσω θα προχωρήσεις την ζωή σου και αν θέλει να έρθει θα έρθει...Ετσι σκεφτόταν και έμεινε έγκυος εκεί που όλοι της το είχαν αποκλείσει και της έδιναν μια πιθανότητα...Καταλαβαινω ότι κι εσύ με τις εξοσωματικες είναι ακόμα πιο ψυχοφθορο...Εγω όπως λες μένω έγκυος δεν λέω μια αυτό είναι θετικό αλλά φτάνω στην πηγή και δεν πίνω νερό...Μου τα δίνει και μετά μου τα παίρνει...Αυτος ξέρει τελικά γιατί...

@Ilios Σευχαριστω πολύ για τα καλά σου λόγια να είσαι καλά....Να σου ζήσουν τα παιδάκια σου να τα χαίρεσαι πάντα γερά και καλοτυχα!Κι εμένα ο γιατρός μου είπε στην επόμενη εγκυμοσύνη προγραμματισμένη περιδεση από νωρίς...Δεν με αγχώνει καθόλου αυτό ίσα ίσα θα νιώθω πιο σίγουρη...Άλλο με κάνει και τρέμω...Αν θα έχω ποτέ μου μια τελειομηνη εγκυμοσύνη...Αν θα μπορέσω να φτάσω μέχρι το τέλος και να κρατήσω στην αγκαλιά μου το μωρό μου υγιές μετά από τι έχω περάσει...Αν δεν μπορέσω να διαχειριστώ τους φόβους μου τα άγχη μου και τις ανυσηχιες που έχω δεν θα τα καταφέρω ποτέ μου...Πόσο θα ήθελα κι εγώ να ακούω εγκυμοσύνη και να χαμογελάω και να ξέρω ότι θα μπορέσω να την χαρώ?Κανείς δεν μου το υπογράφει αυτό δυστυχώς...Βλέπω άλλες γυναίκες που λάμπουν από ευτυχία κι εγώ όταν τις δω μου θυμίζουν τι έχω περάσει και με πιάνει θλίψη...Ξέρω ότι αν ποτέ μου αυτό το όνειρο ζωής πλέον γιατί για μένα έτσι είναι αν γίνει πραγματικότητα απλά δεν θα το πιστεύω ότι επιτέλους τα κατάφερα και το πήρα στην αγκαλιά μου αφού θα έχω περάσει τόσα πρίν μέχρι να γίνει το θαύμα...

@marian84 Εγώ όσο αφορά την πρώτη απώλεια το έχω χωνέψει ότι από την στιγμή που διαγνώστηκε το μωρό με χρωμοσωμικη ανωμαλία στην β επιπέδου παρόλο που ήταν η μία πιθανότητα στις τόσες να συμβεί κι όμως συνέβη σε εμάς δεν φταίω ούτε εγώ ούτε ο άντρας μου...Ηταν ένα άτυχο γεγονός μας είπαν και έγινε πάνω στην ένωση...Οταν όμως χάνω ξανά το μωρό τον Φλεβάρη που μας πέρασε (το πρώτο πέρσι τον Ιούνιο,)αναρωτιέμαι τι πήγε πάλι στραβά?τι εκανα?πρόσεχα τόσο πολύ που με κορόιδευαν...δεν εσκυβα,όλο άδειες έπαιρνα από την δουλειά για να μην κουράζομαι,είχα πολύ άγχος μέχρι να κάνω την αυχενική και να δω ότι όλα είναι καλά...και πράγματι ήταν ο τράχηλος μου μια χαρά τότε δεν είχε δείξει τίποτα...όμως μας ξεγέλασε τόσο ύπουλα κι εμένα και τον γιατρό μου που κανείς μας δεν περίμενε αυτή την εξέλιξη...εγώ έβλεπα κάποια υγρά και παραπονιομουν όμως τα είχα και στην πρώτη εγκυμοσύνη...δεν έδωσα βάση δεν ξέρω γιατί δεν πήρα το γιατρό αμέσως να του το πω...Ίσως να το είχα προλάβει το μωρό μου να το είχα σώσει...το τραγικό τέλος ήταν ότι πηγαίνοντας στο γιατρό να κάνω την αμνιοπαρακεντηση λόγω ιστορικού βλέπει ο γιατρός ότι είχα κάνει πλήρη διαστολή ανά πάσα στιγμή θα έχανα το μωρό και όλα αυτά χωρίς πόνο χωρίς αίμα χωρίς τίποτα(ανεπάρκεια τραχήλου)άλλο εκτός από τα υγρά που έβλεπα...παρολο που μπήκα στο νοσοκομείο και έκανα περιδεση και πηγαίνανε όλα καλά την επόμενη μέρα απεβαλα...κάναμε τα πάντα ταλαιπωρηθηκα πολύ...αλλα πάλι όπως είπες κι εσύ τίποτα δεν είναι στο χέρι μας τελικά κι αν είναι κάτι να γίνει θα γίνει...

@marian84 Σε καταλαβαίνω απόλυτα κι εμενα άδεια η αγκαλιά μου μετά από δύο απώλειες...Διακοπή κύησης στην 23η εβδομάδα λόγο χρωμοσομικης ανωμαλίας του εμβρύου και αποβολή στην 16η εβδομάδα από ανεπάρκεια τραχήλου.Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί έχω ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ σωματικά και ψυχικά όπως κι εσύ και τόσες άλλες γυναίκες που προσπαθούν να φέρουν στον κόσμο το μωρό τους.Πρέπει να είμαστε δυνατές και να προχωρήσουμε όσο δύσκολο και να είναι να μην το βάλουμε κάτω.Κι εγώ απελπιζομαι πολλές φορές και απογοητευομαι και θυμώνω και πολλά τα γιατί...Ακρη όμως δεν βγάζω μόνο κακό κι άλλο στον εαυτό κάνω...Δεν είναι τίποτα στο χέρι μας ότι είναι να γίνει θα γίνει...Η εγκυμοσύνη όπως και όλα στη ζωή μας είναι μια τύχη... @Angel2019 Μετά από τρεις μήνες που έχουν περάσει αφού έφυγε και ο δεύτερος άγγελος μου και πήγε να βρει τον αδερφό του ο πόνος ίδιος δεν αλλάζει με τίποτα όσο κι αν προσπαθώ...Δεν ξέρω αν νιώθω μόνο εγώ τόσο έντονα αυτό το συναίσθημα της ενοχής ότι φταίω που έχασα και αυτό το μωρό ότι δεν πρόλαβα να κάνω αυτό το κάτι παραπάνω που μπορεί να το είχα σώσει...Νιώθω συνέχεια τυψεις και ενοχές...Μπορεί να κάνω κακό στον εαυτό μου όμως ήθελα όσο τίποτα άλλο να μην χάσω πάλι το παιδάκι μου και έκανα τα πάντα πρόσεχα πολύ όμως ο Θεός είχε πάλι αλλά σχέδια...Ψάχνω συνέχεια να βρω ποιος φταίει και γιατί αλλά απαντήσεις δεν βρίσκω και ποτέ μου δεν θα βρω το ξέρω...Θεωρώ υπεύθυνο τον εαυτό μου και δεν μπορώ να το ξεπεράσω...Θελω να τα αφήσω όλα πίσω μου και να κάνω μια νέα αρχή να πάω παρακάτω...Με τι δύναμη όμως?Πώς?Συνέχεια σκέφτομαι τα μωρά μου...Τα μωρά μου που δεν τα πήρα ποτέ στην αγκαλιά μου...Δεν θέλω να χάνω την πίστη μου...Ελπίζω και εύχομαι όπως και όλες εδώ μέσα και όχι μόνο που δεν τα έχουμε καταφέρει να χαμογελασουμε κάποια στιγμή και να μας αξιώσει ο Θεός με ένα γερό μωράκι...

@Mummyofanangel Κοπέλα μου πόσο σε καταλαβαίνω...Ποτέ μας δεν θα ξεχάσουμε πάντα θα θυμόμαστε τι έχουμε περάσει και τα μωρά μας θα είναι πάντα στην καρδιά μας.Κι εγώ μέσα σε ένα χρόνο δύο απώλειες έχω βιώσει η καθεμία με διαφορετικό πόνο σωματικό και ψυχικό.Ακομα παλεύω και προσπαθώ να σταθώ στα πόδια μου μετά την δεύτερη απώλεια που είχα αν διάβασες την ιστορία μου.Ερχονται στιγμές που νιώθω λίγο καλύτερα και τότε πάλι βυθιζομαι στις σκέψεις μου και στα γιατί...Κατηγορώντας συνέχεια τον εαυτό μου ότι εγώ εφταιγα αυτή την φορά που δεν πρόλαβα να κάνω κάτι λέγοντας μου όλοι ότι δεν φταίω πουθενά ήταν να γίνει όπως και το πρώτο ατυχία...Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω ποτέ μου έρχονται στιγμές που δεν ελπίζω καθόλου πια...Η σκέψη όμως ότι μπορεί ποτέ μου να μην πάρω στην αγκαλιά μου το παιδί μου με τρελαίνει και τότε πεισμωνω και κάτι μέσα μου μου λέει ότι θα έρθει και για μένα αυτή η στιγμή να την ζησω γιατί μου αξίζει...Σε όλες μας αξίζει... @marian84 Σε καταλαβαίνω απόλυτα κι εμενα άδεια η αγκαλιά μου μετά από δύο απώλειες...Διακοπή κύησης στην 23η εβδομάδα λόγο χρωμοσομικης ανωμαλίας του εμβρύου και αποβολή στην 16η εβδομάδα από ανεπάρκεια τραχήλου.Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί έχω ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ σωματικά και ψυχικά όπως κι εσύ και τόσες άλλες γυναίκες που προσπαθούν να φέρουν στον κόσμο το μωρό τους.Πρέπει να είμαστε δυνατές και να προχωρήσουμε όσο δύσκολο και να είναι να μην το βάλουμε κάτω.Κι εγώ απελπιζομαι πολλές φορές και απογοητευομαι και θυμώνω και πολλά τα γιατί...Ακρη όμως δεν βγάζω μόνο κακό κι άλλο στον εαυτό κάνω...Δεν είναι τίποτα στο χέρι μας ότι είναι να γίνει θα γίνει...Η εγκυμοσύνη όπως και όλα στη ζωή μας είναι μια τύχη...

@bella32 Προσπαθώ κοπέλα μου κάθε μέρα να κάνω και από κάτι μην νομίζεις κι ας το κάνω με το ζόρι...Με βλέπει ψυχολόγος και κάνω συνεδρίες με βοηθάει όπως με βοηθούσε και την πρώτη φορά Ίσως χρειαστεί να με δει όμως και κάποιος ειδικός και να πάρω αγωγή για ένα διάστημα να με βοηθήσει γιατί δεν είμαι λειτουργική και πρέπει να βοηθήσω τον εαυτό μου.Θα κάνω ότι χρειαστεί για να γίνω καλά και να μπορέσω να ξαναπροσπαθησω.Δεν θα τα παρατήσω @Giotitsa αυτό είναι το μόνο σίγουρο κι ας με κυριεύει ο φόβος το άγχος η ανασφάλεια ότι μπορεί κάτι πάλι να πάει στραβά αν ξαναμεινω έγκυος.Το μόνο που θα ελπίζω και θα προσεύχομαι από δω και πέρα είναι να γεμίσει και μένα κάποια στιγμή η αγκαλιά μου και να απαλύνει λίγο τον πόνο μου. @maria 84 Λυπάμαι πολύ και για σένα κοπέλα μου ο Θεός να σου δίνει δύναμη για να συνεχίσεις!Το ξέρω ότι δεν είμαι η μόνη που έγινε μανούλα και η αγκαλιά της ειναι άδεια...Είμαστε τόσες πολλές εδώ μέσα και όχι μόνο που μοιραζόμαστε τον ίδιο πόνο.Αυτη την στιγμή θέλω να μπορέσω ναβξαναβρώ τον εαυτό μου να ηρεμήσω...Μέσα σε ένα χρόνο δύο απώλειες...Ποτέ μου δεν θα ξεχάσω αλλά και ποτέ μου δεν θα τα παρατήσω μέχρι να τα καταφέρω!

@giotitsa Να σαι καλά κοπέλα μου...νιώθω τόσο καλά που υπάρχουν γυναίκες όπως κι εσύ που με καταλαβαίνουν απόλυτα γιατί δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο οι άλλες και όχι μόνο να έρθουν στη θέση μας!Δεν θέλω να τα παρατήσω κι ας έχω ταλαιπωρηθεί τόσο πολύ σωματικά και ψυχικά.Φοβαμαι όμως πολύ αν θα μπορεσω ποτέ μου να πάρω στην αγκαλιά μου το μωρό μου...Ειναι ένα συναίσθημα που το ξέρεις κι εσύ που δεν περιγράφεται...Θελω πολύ να πιστέψω στον εαυτό μου και τις δυνάμεις μου αλλά ακόμα δεν μπορώ...Εύχομαι οσο περνάει ο καιρός να συνέλθω και να προχωρήσω μπροστά να κάνω μια καινούρια αρχή...Θελω να κοιτάξω την Χρηστινα από δω και πέρα και τον άντρα μου...

@BloumblouΣε ευχαριστω κοπέλα μου για τα ενθαρρυντικά σου λόγια!Προσπαθώ κάθε μέρα αλλά δεν είναι εύκολο...Πηγαινω σε ψυχολόγο και ισως χρειαστει να πάρω και κάποια βοήθεια δεν ξέρω...Θέλω πολύ να στηρίξω τον άντρα μου όσο δεν φαντάζεσαι γιατί κι αυτός δεν είναι καλά και πονάει...Έχουμε διαλυθεί...Αυτο που μου είπε η ψυχολόγος είναι ότι η τωρινή απώλεια με γύρισε στην πρώτη την οποία δεν είχα πενθησει όσο θα έπρεπε επειδή ξαναεμεινα γρήγορα έγκυος.Πρέπει να δώσω χρόνο στον εαυτό μου τόσο σωματικά και ψυχικά γιατί είναι μεγάλο το σοκ που πέρασα σε τοσο σύντομο χρονικό διάστημα.Ελπιζω αν θέλει ο Θεός η τρίτη μου φορά να είναι και η τυχερή μου!

Είμαι πάλι εδώ γιατί νιώθω σαν να μιλάω πάλι όπως στην αρχή κι ας έχει περάσει πάνω από ένας μήνας μετά απ'οτι συνέβη.Αντι να περνάει ο καιρός και να νιώθω καλύτερά είμαι χειρότερα.Δεν υπάρχει μέρα που να μην περάσει και να μην στεφτω τα μωρά μου...Κλαιω πλέον ασυναίσθητα και άλλες φορές χωρίς να θέλω...Εχω χάσει τον εαυτό μου την ζωή μου τον άντρα μου όλα...Πως θα καταφέρω να συνεχισω από δω και πέρα?Νιώθω ότι οι δυνάμεις μου με εγκαταλειπουν.Ακουω γύρω μου για εγκυμοσύνες και με πιάνει μελαγχολία φόβος και ένα τεράστιο παράπονο...Εγω γιατί να τα περνάω όλα αυτά?Γιατί να μου τα δίνει ο Θεός αφού στο τέλος πάλι θα μου τα πάρει?Απογοητευομαι πλέον και φτάνω στο σημείο να χάσω την πίστη μου...Δεν ξέρω αν ποτέ μου θα τα καταφέρω δεν ξέρω αν θα έχω ποτέ μου μια τελειομηνη εγκυμοσύνη...Αυτο που ξέρω είναι ότι ο πόνος δεν θα φύγει ποτέ και το κενό που νιώθω είναι τεράστιο...Θέλω να γίνω καλά γιατί κουράστηκα πια να κλαίω...Ποτε επιτέλους θα χαρώ κι εγώ και δεν θα φοβάμαι μην τυχόν χαθεί όλη αυτή η ευτυχία αν ποτέ μου την νιώσω?Πολλές οι σκέψεις μου πολλά τα συναισθήματα...Ζω πλέον μηχανικά...

@D-na Αχ...πόσο σε νιώθω να ξέρεις...τα ίδια ακριβώς πέρασα κι εγώ πριν μια εβδομάδα που έχασα το δεύτερο μωρό μου...Ανεπάρκεια τραχήλου μας είπε ο γιατρός και παρόλο που έκανα κι εγώ περιδεση δεν το προλάβαμε απεβαλα με φρικτους πόνους και είχα πάρει κι εγώ μικρόβιο όπως κι εσύ...Δεν είχα πόνους έντονους ούτε αίμα μόνο κολπικά υγρά τις τελευταίες μέρες έβλεπα και δεν πήγαινε πουθενά το μυαλό μου ότι κάτι συμβαίνει...Συνέχεια σκέφτομαι ότι εγώ φταίω που έχασα τόσο άδικα για δεύτερη φορά το μωρό μου...Όμως όλοι μου λένε ότι ήταν άτυχη στιγμή όπως και η πρώτη...Αν και στο πρώτο ότι πέρασα ήταν πραγματικά ο χειρότερος εφιάλτης...Πρέπει να κάνεις κουράγιο κι εσύ όπως κι εγώ...Μεσα σε ένα χρόνο έχω χάσει δύο αγγελούδια και τώρα θα είναι εκεί ψηλά όλα μαζί και θα κάνουν παρέα...Να είσαι δυνατή να το πιστέψεις πραγματικά και θα γίνουμε μανούλες!Αυτό λέω κι εγώ συνέχεια στον εαυτό μου για να παίρνω κουράγιο...Σου στέλνω μια τεράστια αγκαλιά....

@Νένα 27 Ναι κοπέλα μου θα πάω το έχω στο μυαλό μου...Να ξέρεις ότι και τώρα που είχα μείνει έγκυος δεύτερη φορά και δεν το πίστευα γιατί έγινε σε τέσσερις μήνες από το πρώτο που είχα χάσει μου έιχε δώσει μια πολύ κοντινή μας φίλη που έχει περάσει και εκείνη πολύ δύσκολα σαν κι εμένα για να μπορέσει τελικά να αποκτήσει τον γιο της ένα κορδονάκι διαβασμένο από το Άγιο Όρος και το φόραγα από την αρχή που το έμαθα μέχρι και την ημέρα που ήμουν στο νοσοκομείο και έφυγε και αυτό το μωρό μου...Το ήθελε η Παναγία κοντά της και αυτή την φορά γι αυτό...Σκεφτομαι ότι και τα δύο τώρα είναι στην αγκαλιά της και μας βλέπουν από ψηλά και ότι κάποια στιγμή θα το πάρω κι εγώ στην αγκαλιά μου...

@Νένα 27 Κορίτσι μου σευχαριστω πάρα πολύ για τα καλά σου λόγια και τόσο ενθαρρυντικά τα έχω πολύ ανάγκη αυτή την στιγμή...Να χαίρεσαι τα παιδάκια σου μέσα από την καρδιά μου να είναι πάντα γερά και καλοτυχα σε όλη τους την ζωή!Αυτό που είπες πριν για τον πνευματικό να σου πω ότι επειδή κι εμεις είχε έρθει παπάς όταν χάσαμε το πρώτο σπίτι και κάναμε αγιασμό ήθελα από τότε να πάω στο μοναστήρι στην Αγία Ειρήνη χρυσοβαλαντου στην Λυκόβρυση και δεν έχω πάει.Εχω ακούσει καλά λόγια και για το μήλο που σου δίνουν το λαδάκι και ότι παίρνεις την ευλογία.Δεν θέλω να χάσω την πίστη μου θέλω να ηρεμήσει λίγο η ψυχή μου και να πάρω δύναμη για να συνεχίσω...

@bella32 Σευχαριστω πολύ κοπέλα μου και όλες σας με τα λόγια σας μου δίνετε κουράγιο να συνεχίσω όσο και και να πονάω γιατί νιώθω ότι δεν είμαι η μόνη που ταλαιπωρείται τόσο πολύ για να αποκτήσει το μωρό της....Να σας έχει ο θεός καλά και μόνο χαρές στην ζωή σας...Ελπίζουμε κι εμείς ότι η ζωή κάποια στιγμή θα μας φέρει πίσω ότι μας πήρε και ότι θα νιώσουμε πως είναι να χαίρεσαι και να πλημμυρίζει η ψυχή σου από ευτυχία....

Και από μένα μια τεράστια αγκαλιά και μια ευχή...Να είναι τα τελευταία που περνάμε και σύντομα να έρθουν τα μωρά μας και να γεμίσει η αγκαλιά μας με ευτυχία και χαρά...Αν το θέλουμε πολύ και το πιστεύουμε θα γίνει!Δεν θα το βάλουμε κάτω...

@Mummyofanangel Κουράγιο κοπέλα μου και σε σένα και στον άντρα σου...Ποσο σε νιώθω να ξέρεις πόσο πονάω κι εγώ μαζί σου...Ποτέ μου όπως κι εσύ δεν θα μπορέσουμε να καταλάβουμε το γιατί και για πιο λόγο να περνάμε όλα αυτά...Να σου πω όμως κάτι?Με όσο κουράγιο μου έχει μείνει βαθιά μέσα μου το πιστεύω ότι θα έρθει η στιγμή που θα χαμογελασουμε κι εμείς και θα χαρούμε!Ξέρεις γιατί?Γιατί μας αξίζει πραγματικά και θα τα καταφέρουμε!

Μετά από ότι έχω περάσει κι εγώ και αφού διάβαζα συχνά τις ιστορίες σας και μου δίνατε κουράγιο να συνεχίσω γιατί μόνο στα λόγια σας έβρισκα κατανόηση πήρα το θάρρος να σας πω πόσο έχω ταλαιπωρηθεί σωματικά, ψυχικά και ο άντρας μου για να καταφέρουμε να αποκτήσουμε ένα υγιές μωρό!Στις 23 Ιουνίου του 2018 πεντεμισι μηνών περίπου έγκυος κάνοντας την β επιπέδου το μωρό διαπιστωνεται ότι έχει υποπλαστικο ρινικο οστό και μας το επιβεβαιώνει η εξέταση αίματος που στείλαμε στο εξωτερικό και η παρακέντηση ότι το μωρό έχει σύνδρομο down.Θα μου πείτε δεν φάνηκε πιο πριν?Όχι γιατί η αυχενική είχες πολύ καλές μετρήσεις και ο έμβρυολόγος δεν το περίμενε ότι θα είχε πρόβλημα το έμβρυο.Μια στο εκατομμύριο μας είπε.Ημουν όμως αυτή η μία πιθανότητα.Η συνέχεια τραγική...δεν μπορώ να σας το περιγράψω...Ουτε στον χειρότερο εχθρό μου τι πέρασα...Αφού περνάει λίγο ο καιρός και μας είχε πει ο γιατρός ότι σε έξι μήνες θα μπορώ να ξαναμεινω έγκυος τελικά το ευχάριστο ήρθε πολύ νωρίτερα και τον Νοέμβριο μαθαίνω ότι είμαι πάλι έγκυος...Ανάμικτα συναισθήματα χαράς και φόβου...Ενω πάνε όλα καλά μέχρι που κάνω την αυχενική στην 12η εβδομάδα και είναι όλα εντάξει φτάνω με πολύ άγχος για την συνέχεια στην 16η όπου θα έκανα αμνιοπαρακεντηση σύμφωνα με το ιστορικό μου Ξαφνικά ο γιατρός δεν βλέπει στον υπερηχο καθόλου τράχηλο ενώ στην αυχενική ήταν μια χαρά 3 εκατοστά.Μπαινω στο Ρέα για περιδεση και περιμέναμε δύο εικοτετετραωρα με αντιβιωσεις να δούμε πως θα αντιδράσει ο οργανισμός μου γιατί είχα πάρει και μικρόβιο τελικά.Και να πω ότι δεν είχα καθόλου συμπτώματα ούτε πόνο αίμα μόνο κάποια κολπικά υγρά που τα έχουμε όλες μας στην εγκυμοσύνη και δεν πήγε καθόλου το μυαλό μου ότι κάτι συμβαίνει εδώ δεν εσκυβα καθόλου πρόσεχα πάρα πολύ και ακόμα και στην δουλειά δεν πήγαινα συνέχεια. Ξημερωματα της προηγούμενης Τρίτης με πιάνουν αβασταχτοι πόνοι βλέπω αίμα και χάνω πάλι το μωρό μου...Αυτη την φορά μου το πήρανε με αποξεση χωρίς να περάσω αυτά που πέρασα την πρώτη που το γέννησα κανονικά ενώ πριν έπρεπε να πάρω την χειρότερη απόφαση της ζωής μου...να σταματήσω εγώ να χτυπάει η καρδιά του....δεν θέλω να μπω σε άλλες λεπτομέρειες δεν έχω πια το κουράγιο... Νιώθω τόσο απογοητευμένη,ότι χάνω την πίστη μου,οργή θυμό όπως την πρώτη φορά που ήταν ακόμα πιο δύσκολα...Οσο γι αυτήν την φορά μας είπε ο γιατρός ανεπάρκεια τραχήλου και ότι την επόμενη φορά θα γίνει περιδεση από την αρχή... Τρέμω για την επόμενη φορά... Δεν ξέρω αν θα ξανάρθει είμαι 37 χρόνων και μέσα σε ένα χρόνο έχω χάσει δύο μωρά....Ευτυχώς που έχω τον άντρα μου δίπλα μου έχουμε περάσει πάρα αν δεν τον είχα θα είχα τρελαθεί... Πονάω και για εκείνον γιατί είναι άδικο να περνάμε τέτοιες καταστάσεις...Ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ συνέχεια στο μυαλό μου και μου φταίνε όλοι και όλα... Κουράστηκα πια μόνο να κλαίω θέλω κι εγώ να χαμογελάσω να χαρώ...Θα συνεχίσω να γράφω για ώρες γιατί γενικά στην ζωή μου έχω περάσει δύσκολα γι αυτό σταματάω... Κουράγιο σε όλες τις γυναίκες που περνάνε αντίστοιχες περιπτώσεις όπως εγώ...