Χρυσα79

Και εγώ τέσσερα χρόνια ζω με την απώλεια ,έχασα το δεύτερο μου κοριτσάκι στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης και παρότι με αξίωσε ο Θεός να αποκτήσω και άλλη μία κόρη βλέποντας τα κορίτσια μου μαζί μερικές φορές στεναχωριέμαι τόσο πολύ που λέω του άντρα μου ότι από αυτή την εικόνα λείπει η μεσαία μας κόρη ,κάθε μέρα η πρώτη και η τελευταία μου σκέψη είναι εκείνη .κουράγιο μανουλες .

Είχα και εγώ μια απώλεια στις 20 εβδομάδες, πηγαίνοντας λοιπόν σε ψυχολογο μου είπε ότι πρέπει να περάσω τα πέντε στάδια του πένθους για να μπορέσω στο τέλος να το δεχτώ και να συνεχίσω,και έτσι εγινε, με την βοήθεια του άντρα μου και τις κορούλας μου της πρώτης συνεχιζω,πριν από 6,5 μήνες απέκτησα ακόμα μια κορούλα αλλά αυτήν που έφυγε δεν την ξεχνώ ποτέ,με την σκέψη της κοιμάμαι,με την σκέψη της ξυπνώ.

Καλησπέρα είμαι και εγώ μια από αυτές τις μανούλες που έχουν εκεί ψηλά έναν άγγελο να τις προσέχει.Η ιστορία μου ξεκινά τον Οκτώβριο του 2015.Η κόρη μου μόλις είχε κλείσει τα 5 και μας ζητούσε ένα αδελφακι.Εμεις άλλο που δεν θέλαμε και έτσι ξεκινήσαμε τις προσπάθειες.Εμεινα αμέσως έγκυος.Η χαρά μας απερίγραπτη μιας και είχα κλείσει τα 36 τον Αύγουστο.ολα πήγαιναν τέλεια το Ιούλιο θα αποκτουσαμε ακόμα μια κόρη.Ο αντρας μου ξετρελαμενος το ιδιο και η κόρη μου που περίμενε την αδελφή της πως και πως.το Γενάρη η κόρη μου αρρώστησε βαριά μια εβδομάδα με σαράντα πυρετό κάθε μέρα σχεδόν στο παιδίατρο,εξετάσεις, αντιβίωση μέχρι που το παιδί συνήλθε.Ηρθε λοιπόν η ώρα να κάνω την β επιπέδου η χαρα μου απερίγραπτη και ξαφνικά ακούω τον γιατρό να μου λέει λυπάμαι μα το μωρο έχει γεμίσει σε όλο του το σώμα υγρό και πρέπει να κάνεις διακοπή κύησης γιατί αν πεθάνει μέσα σου θα πάθεις σηψαιμία.χανω την γη κάτω από τα πόδια μου δεν ήξερα τι να κάνω.πηγα για δεύτερη γνώμη τα ίδια και από εκεί.Μετα από τα πολλά μπήκα στο μαιευτήριο για να κάνω διακοπή η Μπέμπα να με κλωτσαει συνέχεια και εγώ να θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί.το μαρτύριο μου τελείωσε σε 6 ώρες ήμουν τυχερή μέσα στην ατυχία μου γιατί είχα ξαναγεννησει φυσιολογικά και τελειωσε σύντομα.Τελικα μετά από εξετάσεις που έγιναν στο κοριτσάκι μου διαπιστώθηκε ότι είχα κολλήσει ίωση από την άλλη μου κόρη.Ο πόνος μεγάλος και εγω να μην το συζητάω καν για άλλο παιδί.Ολοι μου έλεγαν θα κάνεις άλλο και εγώ ήθελα να τους πνίξω λες και θα ήταν αυτό που έφυγε ήθελα να τους φωνάξω.Τελικα ο άντρας μου και ο γιατρός μου με έπεισαν και τώρα έχω δίπλα μου ακόμα μια κόρη 4 μηνών και ευχάριστω τον Θεό για αυτό.Κοριτσια μου μην το βάζετε κάτω έχετε πίστη και όλα θα γίνουν.Καθε μέρα μου φεύγει ένα δάκρυ για το κοριτσάκι μου και ευτυχώς που έχω τα άλλα δύο και μου δίνουν κουράγιο.

ΧΚαλησπέρα και εγώ είμαι μια μανούλα που έχασα το δεύτερο μου κοριτσάκι στις 20 εβδομάδες από μια ίωση.Εχουν περάσει 3 χρόνια από τότε και παροτι πριν από 5 μήνες απέκτησα ένα ακόμα κοριτσάκι κάθε μέρα που θα ξυπνήσω αλλά και την ώρα που θα πέσω για ύπνο το μυαλό μου είναι σε αυτό που έφυγε.χαίρομαι και καμαρώνω τα κορίτσια μου αλλά μου λείπει και το άλλο τόσο πολύ που μερικές φορές νιώθω χαλια.ευχομαι τα παιδάκια μας να έχουν το ένα το άλλο και να μας προσέχουν εμάς τις μανούλες μιας και εμείς δεν παραλάβαμε να τα φροντίσουμε.

Δεν έχω κάνει εξωσωματική αλλά γνωρίζω από γνωστές μου πόσο ταλαιπωρία είναι και πράγματικα σας θαυμάζω όλες εσάς που κάνετε αυτόν τον αγώνα.Σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου σύντομα ακόμα ενα ή και δύο παιδάκια.

Καλησπέρα και εγώ είμαι από αυτές τις γυναίκες που έπρεπε να αποχαιρετήσω το δεύτερο μου κοριτσάκι ενώ ήμουν 20 εβδομάδων έγκυος και 37 χρόνων.τωρα όμως κρατάω στα χέρια μου το τρίτο μου κοριτσάκι το οποίο είναι 4.5 μηνών και το καλοκαίρι κλείνω τα 40.Μην χάνεται την πίστη σας για τίποτα στον κόσμο και όλα θα γίνουν.