aliki35

Είμαι με τον άντρα μου παντρεμένη 3 χρόνια και 7 χρόνια συνολικά μαζί, ενώ το παιδάκι μας είναι 16 μηνών. Από τότε που έμεινα έγκυος, πριν 2 χρόνια μέχρι και σήμερα, ζήτημα να έχουμε κάνει σεξ 10 φορές. Στην εγκυμοσύνη φοβόταν για το μωρό και από όταν γέννησα, λέει ότι είναι κουρασμένος και με βλέπει και εμένα κουρασμένη κλπ. Όσες φορές έχω κάνει κουβέντα τις περισσότερες φορές κάνει σαν να μην αναγνωρίζει το πρόβλημα, ενώ σήμερα που το ξανασυζήτησα είπε ότι όντως κακώς το έχουμε παραμελήσει αυτό το κομμάτι , ότι δεν του κάνει κουκου (χωρίς να μου λέει ότι φταίω εγώ) και ότι τα πράγματα θα φτιάξουν. Χωρίς περαιτέρω εξηγήσεις ή ποιό είναι το πρόβλημα του και εδώ και 2 χρόνια δεν ασχολείται με το σπορ. Οταν ξεκίνησε η σχέση μας το σεξ ήταν πολύ καλό, αργότερα ελαττώθηκε και οκ ήταν πιο προβλέψιμο. Πριν μείνω έγκυος πάλι είχαμε περάσει φάση ξηρασίας, όπου μου έλεγε ότι τα πράγματα θα φτιάξουν μετά από μια ημερομηνία συγκεκριμένη...έγώ νόμιζα ότι είχε σχέση με κάτι στη δουλειά του που τον άγχωνε αλλά τελικα παραδεχθηκε ότι έτσι είχε πει την ημερομηνία, δεν υπήρχε κάτι σημαντικό. Δεν είναι ότι έχω διαρκώς όρεξη για σεξ, μάλλον το αντίθετο ,αλλά με κουράζει το ότι είμαστε σαν αδέρφια εδώ μέσα. Δεν προσπαθέι καν να είναι ελκυστικός για εμένα, ούτε τα κιλά του προσέχει, ούτε το ντύσιμό του, εντός και εκτός σπιτιού. Με το μωρό κοιμόμαστε μαζί στο κρεβάτι(οι δυο μας στο δωμάτιο του και ο μπαμπας μας την κρεβατοκάμαρά του) και τον θηλάζω ακομα, το οποίο όμως δεν δείχνει να τον ενοχλεί. Μέσα στο σπίτι όλη την ώρα στο κινητό να βλέπει άσχετα βίντεο στο you tube ή να διαβάζει διάφορα. Με το μωρό ασχολείται δεν έχω παράπονο, δουλειές του σπιτιού ψιλοκάνει και ό,τι άλλο χρειαστεί εκτός σπιτιού, τεμπελη δεν τον λές, τον αντίθετο μάλλον. Οταν υπάρχει δουλειά να γίνει, σαν το σκυλί δουλεύει μέχρι να τελειώσει. Αλλά συναισθηματικά και σεξουαλικά δεν με καλύπτει καθόλου αυτήν την περίοδο. Ούτε με την κουβέντα καταφέρνω πολλά, γιατί είναι πολύ κλειστός χαρακτήρας. Κοντεύω να σκάσω, γιατί οκ σε πρακτικό επίπεδο μου προσφέρει τα πάντα, είναι πολύ καλός μπαμπάς αλλά από την άλλη έχουμε απομακρυνθεί και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ. Μερικές φορές σκέφτομαι να δώσω διορία στον εαυτό μου μέχρι τέλη του χρόνου, να προσπαθήσω όσο μπορώ από τη δική μου μερία να διορθώσω ότι μπορώ και αν δω ότι η κατάσταση δεν φτιάχνει, να χωρίσουμε. Βουνό μου φαίνεται αλλά και το να μένω σε μια σχέση όπως έχει διαμορφωθεί τελευταία φαίνεται αβάσταχτό. Συν του ότι είναι στρατιωτικός και θα μετακομίζουμε συχνά σε διάφορα μέρη...δεν μπορώ να φανταστώ να υφίσταμαι τις δυσκολίες μιας ζωής σε μόνιμη μετακόμιση για χάριν ενός ανθρώπου που δεν με καλύπτει πλέον συναισθηματικά. Δεν ξέρω αν τον αγαπώ πλέον, αισθάνομαι θυμό για το αδιε΄ξοδο στο οποίο έχω έρθει/με έχει φέρει και θλίψη. Αν ήμασταν μόνοι μας μπορεί και να είχα ήδη χωρίσει. Τώρα με το μωρό δεν είναι το ίδιο, δεν μου αρέσει η σκέψη να τον πάρω από τον μπαμπά του, αλλά μερικές φορές αισθάνομαι δυστυχισμένη και ζηλεύω τα ζευγάρια που βλέπω έξω να φιλιούνται και να αγκαλιάζονται και γενικά να έχουν σωματική επαφή, με την οποία ο άντρας μου από την αρχή της σχέσης μας δεν τα πήγαινε καλά, κυρίως σε δημόσιο χώρο. Τι μπορώ να κάνω;