mania90

Μάλλον δεν ήμουν σαφής, συγνώμη αν σας μπέρδεψα... Δεν κινδυνεύει το παιδί άμεσα να το κάνει κακό... προς Θεού παιδιά... Μπορεί όμως να πάθει π.χ. μία κρίση πανικού και να μην μπορεί να διαχειριστεί το παιδί επειδή πρέπει να ξαπλώσει οπωσδήποτε.. Για τον λόγο αυτό πάντα πρέπει να είναι με κάποιο άτομο. Γενικά έχουμε πάρει τα μέτρα μας και έχει όσο λιγότερες επαφές γίνεται (γιατί έχει κι άλλα θέματα εκτός από κρίσεις πανικού) απλά δεν γίνεται να αποκοπεί τελείως γιατί μένουμε στην ίδια οικοδομή. οπότε αναγκαστικά κάποιες ώρες την μέρα είναι με το παιδί στον ίδιο χώρο.. τις έχουμε περιορίσει αρκετά αυτές τις ώρες αλλά δεν παύουν να υπάρχουν.. και από Σεπτέμβριο θα ξεκινήσει το παιδί παιδικό οπότε θα είναι εντελώς ελεγχόμενη η κατάσταση.. είναι δύσκολος άνθρωπος, πολύ δοτική βέβαια αλλά δεν μπορείς "λογικά" να μιλήσεις μαζί της... @tzeni82 συμφωνώ μαζί σου.. όσες φορές είχαμε εντάσεις πάντα κάτι εμφανιζόταν.. ενώ με ηρεμία ήταν πολύ καλύτερη η κατάσταση.. σε ευχαριστώ για τις συμβουλές με βοηθάει πολύ το μήνυμα σου! Την παρακολουθεί γιατρός και παίρνει αγωγή...Ξέρω πως μόνο αν φύγουμε από εκεί θα λυθούν όλα τα προβλήματα μας... αλλά δεν γίνεται τουλάχιστον προς το παρόν να φύγουμε... Προσπαθώ κι εγώ να το αντιμετωπίσω όλο αυτό, έχω πολύ υποστήριξη από τον άντρα μου ευτυχώς απλά είναι πολλές φορές που βγαίνω εκτός εαυτού κι εγώ (και ο άντρας μου) ... Δεν μου είναι εύκολο να το διαχειριστώ, νιώθω μία πίεση συνεχόμενη από την παρουσία τους...

Χαιρετώ την παρέα, πρώτο μου post και θα ήθελα γνώμες εμπειρίες έχουμε σχεδόν ένα χρόνο που μετακομίσαμε στο πατρικό του άντρα μου με ένα μωρό 1,5 χρονών και έκτοτε έχουμε μόνο προβλήματα. Να ενημερώσω πως μένουμε πάνω κάτω με την κουνιάδια μου και την πεθερά μου. Εκτός από το πρόβλημα πως δεν υπάρχουνε όρια πουθενά, έρχονται ότι ώρα θέλουνε χτυπάνε πόρτες μεσημέρι βράδυ, φωνάζουν στο σπίτι τους και μαλώνουν ώρες κοινής ησυχίας (π.χ. 3 το βράδυ) υπάρχει ακόμη ένα πρόβλημα που με προβληματίζει πολύ. Η πεθερά μου είναι άτομο με επιβεβαιωμένα ψυχολογικά/ψυχιατρικά προβλήματα από γιατρό και δεν επιτρέπεται να μείνει μόνη της με το μωρό (λόγω ενός γεγονότος που είχε συμβεί και εκεί το ανακαλύψανε ξανά – γιατί είχε θέματα και στο παρελθόν και εγώ δεν ήμουν ενήμερη για αυτά!!!). Για τον λόγο αυτό έρχεται κάθε μέρα η μαμά μου να το κρατήσει και εννοείται πως είναι και η πεθερά μαζί γιατί δεν θέλαμε να την αποκόψουμε εντελώς από το μωρό για να νιώθει καλύτερα και επειδή δεν γίνεται κιόλας αφού μένει στην ίδια οικοδομή. Το πρόβλημά μου είναι πως είναι πολύ καταπιεστικό άτομο, έχει μία δική της λογική για όλα τα θέματα, δεν μπορείς να επικοινωνήσεις λογικά μαζί της και φοβάμαι για το μωρό. Για την σωματική του ακεραιότητα είμαι σίγουρη καθώς είναι η μαμά μου εκεί αλλά για την ψυχολογική; Το πιέζει σε όλα.. στο φαγητό, με τι θα παίξει, που θα κάτσει… δεν αμφιβάλω ότι το αγαπάει το μωρό αλλά ο χαρακτήρας της δεν ενδείκνυται για να της εμπιστευτείς ένα μωρό. Το θέμα είναι πως έχει δημιουργηθεί μία εντύπωση πως δεν την θέλω εγώ στο σπίτι και προτιμώ την μητέρα μου και γενικά υπάρχει ένα κλίμα ψυχρό και προς εμένα και πολλές φορές εχθρικό και προς την μάνα μου που κρατάνε μαζί το μωρό. Να μην αναφερθώ σε κουνιάδα που είναι άτομο που θέλει να καπελώνει τους πάντες καθώς μόνο αυτή τα ξέρει όλα, θέλει να φαίνεται πάντα μπροστά και πολλές φορές το νιώθω και ανταγωνιστικά απέναντι στο ίδιο μου το παιδί. Νιώθω κάθε φορά που έρχονται σπίτι (2 με 3 φόρες πλέον την ημέρα) πως με χτυπάει ηλεκτρικό ρεύμα... δεν τις αντέχω και νομίζω πως θα ξεσπάσω άσχημα κάποια στιγμή.. να σημειώσω πως ο σύζυγος είναι πολύ υποστηρικτικός και κατανοεί και αναγνωρίζει όλο αυτό το πρόβλημα, μιλάει και έχει μαλώσει κιόλας μαζί τους - κάτι που με στεναχωρεί επίσης καθώς δεν το φανταζόμουν έτσι..συγνώμη αν σας κούρασα. Πως αντιμετωπίζουμε ρε παιδιά τέτοιες καταστάσεις? ποτέ δεν είχα θέματα με κανέναν και πλέον νιώθω συνέχεια μέσα μου μια αρνητικότητα...