Sandraki92

Μέλη
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    6
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

21 εμφανίσεις προφίλ
  1. @Dwra2020 σ' ευχαριστώ για τις πολύτιμες συμβουλές σου.. στις 30 του μηνός θα κλείσω τα 26. Απ΄ ότι κατάλαβα και απ΄οτι μου είπε και ο ψυχολόγος μου (πριν ένα χρόνο) περνούσα εφηβεία.... επίσης δεν είχα καταφέρει ν' απογαλακτιστώ... βέβαια φέρουν μερίδιο ευθύνης και οι γονείς.. όταν βλέπεις πως ένα παιδάκι δεν θέλει να φύγει από το σπίτι και θέλει πάντα και παντού τη μαμά και τον μπαμπά (ακόμα και στις σπουδές, στις διακοπές, στα πάντα...), το ψάχνεις...δεν βολεύεσαι... εν τέλει τα κατάφερα, απογαλακτίστηκα... το έκανα λίγο μεγάλη αντί ως έφηβη, και ουσιαστικά μέσα σε 2 χρόνια είδα πράγματα που τα έβλεπα μεν μικρότερη, μ' ενοχλούσαν αλλά δεν τα έδινα τόση σημασία γιατί ήμουν εξαρτημένη οικονομικά και ανίκανη να κάνω οτιδήποτε μόνη μου. Έκλεινα τα μάτια για να μην στεναχωρηθώ και να μην τους στεναχωρήσω.. ήμουν το καλό παιδί της οικογένειας που τα δεχόμουν όλα χωρίς να δημιουργώ προβλήματα ή να αντιδρώ, δεν σημαίνει πως δεν μ' ενοχλούσαν.. απλώς δεν τα έλεγα. Με τη σχέση μου όμως όλα αυτά τα ζητήματα βγήκαν στην επιφάνεια... Από τη μια στιγμή στην άλλη λοιπόν γκρεμίστηκε ο κόσμος μου... απογοητεύτηκα από τους δικούς μου παντελώς, γαντζώθηκα στο αγόρι μου και την οικογένειά του και τώρα είμαι σε φάση που προσπαθώ να τα βρω με τον εαυτό μου και να νιώσω πως μόνη μου μπορώ να κάνω τα πάντα... δεν ξέρω αν για να τα καταφέρω αυτά, θα πρέπει να μείνω εντελώς μόνη μου και από τους μεν και από τους δε, για να ορθοποδήσω σαν άτομο ή αν μπορώ να το καταφέρω και μέσα από τη σχέση μου. α! επίσης.. τόσο καιρό δεν κατέκρινε εμένα για την συμπεριφορά τους.. εμένα με κατέκρινε γενικά σε άλλα θέματα που μπορεί να θεωρούσε πως έχω άδικο.. όπως για την γκρίνια μου όσον αφορά το μεταπτυχιακό μου ή ότι δεν μου αρέσουν οι επιδόσεις μου στη δουλειά.. γενικώς γκρινιάζω χωρίς να προσπαθώ ουσιαστικά... με στήνει στον τοίχο τελευταία γιατί δεν μπορεί να μην αντιδράω πλέον έντονα σε ό,τι κάνουν οι δικοί μου... έχω μιλήσει αρκετές φορές στην μητέρα μου αλλά δεν καταλαβαίνει όσα μας ενοχλούν, κι όσο για τον πατέρα μου που έχω προσπαθήσει πολύ λιγότερες φορές να τον προσεγγίσω, αρχικά δεν κάθεται εύκολα να συζητήσει για να λύσουμε κάτι, κι όσες φορές το έκανε για λίγο, ήταν κάθετος... (γι' αυτό δεν έχω μάθει κι εγώ από παιδί να συζητάω) ... δεν ξέρω, δεν μπορώ..δεν έχω μάθει να τους διαχειρίζομαι... τα τελευταία 2 χρόνια έμαθα να λέω τι με πειράζει και να το κάνω θέμα.. θέλω χρόνο και δουλειά ακόμα... προσπάθεια και υπομονή...
  2. @kotsifikos @Artemis20 σας ευχαριστώ παιδιά για τις συμβουλές σας.. ίσως να τους έχω εξιδανικεύσει σε μεγάλο βαθμό, βλέπω και πράγματα της οικογένειάς μου που δεν μου άρεζαν και δεν μου αρέσουν και θεωρώ τα πεθερικά μου τέλεια.. τι να πω.. είμαι πολύ μπερδεμένη..
  3. @linaa Nαι κι εγώ νιώθω πως η αυτοεκτίμησή μου και ο αυτοσεβασμός μου βρίσκονται λίγο στα τάρταρα.. είναι και όλα όσα έχω δει από την οικογένειά μου τελευταία που μ΄έχουν απογοητεύσει.. όσο να ΄ναι από 'κει προέρχομαι... είναι οι ρίζες μου.. καλό θα ήταν να το δουλέψω λίγο παραπάνω και απέναντι στην οικογένειά μου και απέναντι στη σχέση μου...
  4. @kotsifikos... σ' ευχαριστώ για την απάντηση... η αλήθεια είναι πως το παιδί έχει κάνει πίσω σε πολλές παρεξηγήσεις.. μπορεί εγώ να ήμουν μαλωμένη με τον πατέρα μου αλλά εκείνος μ΄έπαιρνε να πάμε και να τα βρούμε γιατί πολύ απλά είναι ο πατέρας μου και έπρεπε να έχω σχέσεις.. μετά τον θάνατο της γιαγιάς του όμως που της είχε αδυναμία, ουσιαστικά τον ξέγραψε.. οι γονείς μου όσο κι αν τους μιλήσω δεν αποδέχονται ότι κάπου έχουν κάνει λάθος. Όταν λέω πως θεωρούσα τον εαυτό μου τέλειο, εννοώ πως είχα μεγάλη ιδέα για το άτομο μου και την οικογένειά μου.. χωρίς να ισχύει κάτι τέτοιο.. είχα την μύτη ψηλά (χαρακτηριστικό γνώρισμα της πόλης μου) χωρίς να είμαι κάτι... ήμουν ψωνισμένη κοινώς.. χωρίς να υπάρχει λόγος και χωρίς να είναι κάτι η οικογένειά μου, ούτε κοινωνικά, ούτε από άποψη περιουσίας. Στο σπίτι μου μας έλεγαν πως ο κόσμος έξω μας ματιάζει γιατί μας ζηλεύει... και δεν είχαμε κάτι για να μας ζηλέψει! Έμαθα να δίνω σημασία σε ανθρώπους που είναι κάποιοι λόγω χρημάτων και τους έδινα αξία, χωρίς να εμβαθύνω περισσότερο στον άνθρωπο που είχα απέναντί μου... ρηχά και επιφανειακά μόνο.. εννοείται πως ένιωθα κατώτερη μπροστά τους...θέλαμε να έχουμε κοντά μας τέτοιους ανθρώπους στην οικογένειά μας για να λέμε πως είμαστε φίλοι ή γνωστοί του τάδε! Και για δες διαφορά..τυγχάνει το αγόρι μου να έχει θείο πολιτικό πρόσωπο, αλλά δεν το χρησιμοποίησε ποτέ για να νιώσει καλά ο ίδιος, να περηφανευτεί ή να το παίξει σπουδαίος. Και φυσικά είναι εντελώς κατά των βιζμάτων και των ρουσφετιών. Όπως μου είπε κι εκείνος, αυτούς τους ανθρώπους δίπλα μας καλό είναι να τους αγαπάμε και να τους θαυμάζουμε γι΄αυτό που είναι σαν άνθρωποι και για το τι μας προσφέρουν, κι όχι σαν άτομα σπουδαία στην καριέρα τους ή που έχουν χρήματα. Το ότι με σιχτιρίζει το κάνει αρκετά.. θα μπορούσε να το κάνει με πιο όμορφο τρόπο... είναι έτσι σαν άνθρωπος. Στην αρχή το σοκ ήταν μεγάλο η αλήθεια είναι.. τώρα έχω πάθει μια ανοσία.. Νιώθω πως το κάνει για το καλό μου..έχω μάθει να επιβάλλω αυτό που θέλω με το κλάμα (λες και είμαι μωρό) αλλά σ' αυτόν δεν περνάει.. πολλές φορές είμαι παράλογη. Όταν γράφω πως έχω μάθει ν΄ακούω αυτό που θέλω, εννοώ ότι από το σπίτι μου άκουγα πως είμαι τέλεια, πως όλα τα κάνω καλά κι αυτό δεν μ΄έκανε να παλεύω περισσότερο για να κερδίζω πράγματα και να εξελίσσομαι... επαναπαυόμουν... η διαφορά είναι πως η οικογένειά μου έβλεπε πως υπάρχουν και χειρότερα και ήταν συμβιβασμένη με το μέτριο (κάτι που ήμουν κι εγώ, αλλά θεωρούσα πως ήμουν το υπερτέλειο), ενώ το αγόρι μου βλέπει το τέλειο και προσπαθεί να το κατακτήσει... στη δουλειά του θεωρείται από τους καλύτερους.. έτσι θέλει κι εγώ να μοχθώ και να παλεύω για το καλύτερο χωρίς να τα περιμένω όλα έτοιμα στο πιάτο και χωρίς να συμβιβάζομαι με μετριότητες γιατί πολύ απλά τεμπελιάζω. Γι΄αυτό έγραψα στην προηγούμενη δημοσίευσή μου πως με εξελίσσει και με κάνει καλύτερο άνθρωπο... νιώθω πως έχω πολλά καλά να εισπράξω και εισπράττω από το άτομό του.. απλώς είναι αρκετά σκληρός απέναντί μου...
  5. Αρχικά θα μπορούσες να του κάνεις μια κουβέντα ρωτώντας τον αν αυτά που συζητάτε μεταξύ σας τα μεταφέρει στην μητέρα του, (μην ξεχνάς πως η σχέση γιου και μητέρας είναι λίγο τζιζ..) και δες τι θα σου πει... αν θα είναι ειλικρινής.. εξήγησε του τι πιστεύεις, τι σ΄ενοχλεί και προσπάθησε να είσαι ξεκάθαρη... Θεωρώ πως οι γονείς δεν πρέπει ν' ανακατεύονται στη ζωή του ζευγαριού και πρέπει τα ίδια τα παιδιά να τους βάλουν κάποια όρια, από τη στιγμή όμως που η μητέρα σου απλώς σας βοηθάει και δεν παρεμβαίνει σε αποφάσεις σας ή οτιδήποτε άλλο που έχει να κάνει με εσάς, πού είναι το κακό; Μήπως η πεθερά σου ζηλεύει; Υπάρχει κι αυτό το ενδεχόμενο και στο λέω από προσωπική εμπειρία και συγκεκριμένα, από τη μητέρα μου... ναι, έχω το αντίθετο εγώ... ζηλεύει η μητέρα μου τη σχέση μου με την πεθερά μου. Όσο για τον σύζυγό σου, καλύτερα δώσε του λίγο χρόνο να προσαρμοστεί με τις νέες συνθήκες κι όσο μπορείς συζήτα του πως πλέον είστε δύο ενήλικες, ξεκινάτε μια οικογένεια και δεν μπορεί να τα επωμίζεται όλα μόνο ο ένας... δώσε του παραδείγματα από την οικογένειά σου ή τη δική του αν έχεις... ή ακόμα και φίλων... 6 μήνες πάντως είναι πολύ λίγο, θα δεις πως θα στρώσει η κατάσταση... νομίζω!
  6. Γεια σας παιδιά... είμαι νέα στην παρέα σας... θέλω μια συμβουλή... δεν ξέρω πώς να χειριστώ τους γονείς μου.. Τα τελευταία 2,5 χρόνια έχω μια σχέση, μ ένα παιδί που με κάνει καλύτερο άνθρωπο, με εξελίσσει και με δυναμώνει χωρίς να μου χαϊδεύει τ' αυτιά... είναι απόλυτα ειλικρινής μαζί μου, λογικός, και εύστροφος, είναι ξεκάθαρος πάντα, κι ό,τι είναι να μου πει θα μου το πει έξω από τα δόντια, ακόμα κι αν πρόκειται να πληγωθώ, ακόμα κι αν χρειαστεί να με σιχτιρίσει... Κάτι που στην αρχή δεν εκτιμούσα, γιατί είχα μάθει πάντα να ακούω αυτό που θέλω. Δεν μπορούσα να κατανοήσω πως σε μερικά πράγματα ήμουν λάθος.Θεωρούσα πως σε όλα ήμουν τέλεια. Δυστυχώς προέρχομαι από μια εντελώς διαφορετική οικογένεια σε σχέση με αυτή του αγοριού μου, ζούσα 25 χρόνια σ ένα ροζ σύννεφο που με βόλευε, δεν ήμουν και ανεξάρτητη οικονομικά οπότε ανεχόμουν διάφορες συμπεριφορές και επιβολές από τους δικούς μου χωρίς να σηκώνω ανάστημα, χωρίς να τους λέω τι με πειράζει και χωρίς καν να συζητάμε στην οικογένεια. Εξάλλου έλεγα από μέσα μου, ''το κακό μου θέλουν; ας κάνω ό,τι μου λένε''... άβουλη εντελώς! Ήμασταν απλώς φυσικές παρουσίες σ' ένα σπίτι κι όλα τα προβλήματα τα κρύβαμε κάτω από το χαλί χωρίς να τ' αντιμετωπίζουμε. Ουσιαστική επικοινωνία μηδέν! Ο ένας στο λάπτοπ, η άλλη στο κινητό, η αδερφή μου στο Facebook. Δεν μου άρεζε αυτό, αλλά δεν μπορούσα να κάνω και κάτι... ότι και να έλεγα με θεωρούσαν υπερβολική. Από τη στιγμή που δημιούργησα αυτή τη σχέση, σε μια πόλη 50 χιλιόμετρα μακριά από την δικιά μου, και στην οποία πόλη εγώ πλέον έχω δουλειά και είμαι ανεξάρτητη οικονομικά... οι γονείς μου μου δημιουργούν πρόβλημα. Από πέρυσι συζώ κανονικά με το αγόρι μου, ο οποίος έχει δηλώσει πως με βλέπει σοβαρά... με την πεθερά μου έχω τρομερά άριστη σχέση, δεν παρεμβαίνει στη ζωή μας, ωστόσο βρίσκεται πάντοτε δίπλα μας όποτε τη χρειαστούμε, με βοηθάει σε οτιδήποτε της ζητήσω... πώς να το πω.. κάνω ''αχ'' και τρέχει η γυναίκα, και μιλάμε για μητέρα μοναχογιού! Δεν έρχεται ποτέ στο σπίτι μας ακάλεστη χωρίς να μας πάρει τηλέφωνο πριν. Και οι δικοί μου οι γονείς, έχοντας εμένα και την μικρότερη αδερφή μου, θέλουν διαρκώς να παρεμβαίνουν, διαρκώς να δημιουργούν προβλήματα, το αγόρι μου δεν το εκτιμούν, ούτε το σέβονται και προσποιούνται πως τον αγαπάνε και τον εκτιμούν..δυστυχώς εκείνος το καταλαβαίνει.. έχουν γίνει πάρα πολλά και χοντρά σκηνικά.. σε βαθμό αηδίας.. η μητέρα μου πήγε και του ζήτησε να μου δώσει δαχτυλίδι όταν αποφασίσαμε να μείνουμε μαζί...ποια μητέρα το κάνει αυτό; να ζητιανεύει δαχτυλίδια για το παιδί της...εγώ ήξερα την άποψη του αγοριού μου σχετικά με τα δαχτυλίδια, και την ενστερνιζόμουν κι εγώ. Δεν ήθελα ούτε λόγους ούτε αρραβώνες, ποτέ μου, δεν μου αρέσουν αυτά. Την Πρωτοχρονιά προσκάλεσα στο πατρικό μου την οικογένεια του καλού μου για ρεβεγιόν και η πεθερά μου ως δώρο μου πήρε ένα σετ κοσμημάτων, κολιέ με σκουλαρίκια, καλά... κι ο πατέρας μου το εξέλαβε ως δώρο αρραβώνα ή λόγου, έβγαλε έναν λόγο στο τραπέζι λέγοντας σε όλους μας πως αυτό το δώρο το βλέπει σαν επισημοποίηση της σχέσης μου κι ενώ του έγινε παρατήρηση την ίδια στιγμή από την πεθερά μου πως ο σκοπός του δώρου δεν ήταν αυτός, έκανε το δικό του κι άρχισε να διατυμπανίζει την επόμενη ημέρα σε όλο μου το σόι πως επισημοποίησα τη σχέση μου.. εννοείται πως δέχτηκα και συγχαρητήρια μηνύματα! Μόλις φυσικά του είπα πως με πείραξε αυτό που έκανε, η απάντηση που έλαβα ήταν.. ''Δεν πειράζει, άρεσε σε μένα!'' Αυτό που με θλίβει περισσότερο είναι πως όσο διάστημα έχουμε σχέση με το αγόρι μου, εγώ έχω μπει για τα καλά στην οικογένειά του, με ξέρουν άπαντες, μέχρι την τελευταία θειά και μέσω εκείνου, αλλά και μέσω της οικογενείας του... κι έμενα ο πατέρας μου τον έκρυβε απ' όλους! Ούτε καν στον αδελφό του δεν είχε πει πως εγώ βρίσκομαι στην διπλανή πόλη και ζω με το αγόρι μου.. το έκανε μόλις έλαβα το κόσμημα! Κι αυτά τα σκηνικά είναι τα ελάχιστα... είχαμε θέματα από την αρχή της σχέσης μας που εγώ έμενα αρκετά στο σπίτι του, στη συνέχεια είχαμε προβλήματα με τα οικονομικά όσο φτιάχναμε το σπίτι μας.. ο πατέρας μου με ειρωνευόταν λέγοντας μου πως, ''άλλα παιδιά στην Αφρική πεινάνε, κι άλλα φτιάχνουν σπίτι''.. ενώ δεν υπήρχε οικονομικό πρόβλημα, κι εγώ η ηλίθια δεν τον έβαζα στη θέση του, για να μην τον πληγώσω; για να μην τον νευριάσω και πάθει εγκεφαλικό...; γενικώς μάλλον τον φοβάμαι, δεν μπορώ να το εξηγήσω διαφορετικά! Μέσα σε 9 μήνες έγιναν κι άλλα... ο πατέρας μου θύμωνε, δεν μ έπαιρνε τηλέφωνο μήνες ολόκληρους, με το αγόρι μου και την οικογένειά του μετά την Πρωτοχρονιά δεν είχε καμία σχέση.. το καλοκαίρι πέθανε η γιαγιά του αγοριού μου με την οποία και εγώ είχα τέλειες σχέσεις, πολλά μεσημέρια έτρωγα σ' εκείνη, και οι γονείς μου πριν την Πρωτοχρονιά είχαν σχέσεις και ο πατέρας μου επειδή ήταν ακόμα θυμωμένος δεν φάνηκε ούτε στην κηδεία, ούτε πήρε να πει συλληπητήρια.. και τελικά πριν μια βδομάδα η μητέρα μου ερχόμενη ένα απόγευμα να μας επισκεφτεί στο σπίτι, κουβάλησε μαζί και τον μπαμπά μου χωρίς να μ' ενημερώσει... για να έχουν να λένε απλώς πως κάνανε ένα βήμα για να τα βρούμε... στη διάρκεια της επίσκεψης όμως ο πατέρας μου απευθυνόταν μόνο σε μένα, κάνοντας πως το αγόρι μου δεν υπάρχει... κι έκανε και μορφασμό μόλις τον είδε.. ώσπου φτάσαμε σ΄ ένα σημείο που ο καλός μου έχει σκάσει και με το δίκιο του, δεν αντέχει άλλο αυτή τη κατάσταση και μου το δείχνει όλη μέρα, μαλώνουμε μεταξύ μας μονίμως γιατί δεν μπορώ εγώ να τους βάλω στη θέση τους και δέχομαι όλα όσα κάνουν... κι όσες φορές τους μίλησα δεν καταλαβαίνουν! Ο φίλος μου δεν θέλει καμία επαφή μαζί τους... κι εγώ καλούμαι να το διαχειριστώ μόνη μου.. δεν έχω φτάσει ακόμα στο σημείο να τους σιχτιρίσω και να τους πω μείνετε μακριά μου. Απορώ με την υπομονή μου... δεν ξέρω πώς θα το αντιμετωπίσω... σε καμία περίπτωση δεν θέλω να χωρίσω. Μίλησα στη μητέρα μου, της είπα πως θέλουμε απόσταση και πως δεν θέλουμε να έρχονται σπίτι μας και πως θα πηγαίνω εγώ μόνο να τους βλέπω.. φυσικά με χτύπησε στο συναίσθημα, γιατί είμαι ευαίσθητη και το ξέρει... μου έβγαλε και ζήλια για τη σχέση που έχω με την πεθερά μου.. και κατέληξε να με ρωτάει αν θα είμαι ευτυχισμένη εγώ αν τους έχω σε απόσταση, και πως ο φίλος μου με εκβιάζει ψυχολογικά και πως ποτέ δεν ήθελε να έχουμε σχέσεις και πάντα δημιουργούσε προβλήματα.. βρίσκομαι σε πλήρη σύγχυση.. δεν ξέρω πώς θα το αντιμετωπίσω όλο αυτό.. φυσικά η αδερφή μου λέει πως είναι δίπλα μου, αλλά μένει μόνο στα λόγια.. με θεωρεί υπερβολική. Για πείτε.. συγγνώμη αν κούρασα.. δεν τα έχω καν γράψει όλα.