Quantcast
Jump to content
➔ Parents.org.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
Reset Password: Στο παρελθόν τα κριτήρια password ήταν χαμηλής ασφάλειας, με αποτέλεμα κάποιοι λογαριασμοί μελών να χακάρονται. Εάν συμβεί αυτό, στέλνουμε μήνυμα στο E-Mail σας για αναγκαστική ανανέωση του password.

kathrin77

Μέλη
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    1
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Όλα όσα δημοσίευσε η/ο kathrin77

  1. Είμαι παντρεμένη εδώ και 12 χρόνια κι έχω δύο υπέροχα αγόρια 10 και 12 χρονών. Με το άντρα μου είμαστε μαζί εδώ και 25 χρόνια. Είναι κατά γενική ομολογία ένας προσχαρος και καλός άνθρωπος. Να ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι τον άντρα μου τον αγαπάω και σε καμία περίπτωση δε θέλω να χωρίσουμε, αλλά πολλές φορές η πραγματικότητα δε συμβαδίζει με τα "θέλω" μας. Το μεγαλύτερο πρόβλημα μου είναι η στάση που κρατά απέναντι στον πατέρα του. Δυστυχώς μενουμε πάνω κάτω. Ο πατέρας του είναι ένας πολύ νευρικός άνθρωπος και ιδιαίτερα ανταγωνιστικος με το γιο του, είναι το κόκκινο πανί του. Από τότε που έχασε τη γυναίκα του έγινε ακόμα χειρότερος. Από την πρώτη στιγμή ένιωσα ότι δεν με συμπάθησαν τόσο ο ίδιος όσο και η γυναίκα του. Φυσικά δεν ήταν υποχρεωμένοι να με συμπαθήσουν, αλλά να με σέβονται ως επιλογή ζωής του παιδιού του. Να διευκρινίσω ότι τα αισθήματα ήταν πάντα αμοιβαία, αλλά ποτέ δεν του συμπεριφερθηκα άσχημα ή με αγένεια. Απαντούσα όμως στις κακίες που έβγαζε για το παιδί του, όταν τον υποτιμούσε . Ο πεθερός μου είναι ο τύπος του "ξερόλα", ανθρώπου που μόνος αυτός τα κάνει καλά όλα σωστά και κανείς άλλος. Με ενοχλούσε πάντα η στάση του απέναντι στον άντρα μου, γιατί ήταν άδικη. Συχνά ήταν η αιτία καβγαδων ανάμεσα μας γιατί δεν του βάζει όρια. Το πρόβλημα έγινε μεγαλύτερο τα τελευταία 4 χρόνια. Ο πεθερός μου αποφάσισε να μη μου μιλάει καθόλου - και στο παρελθόν μου μιλούσε οπότε ήθελε - και δυστυχώς να κρατάει και την ίδια στάση και στα εγγόνια. Του μιλούσαν τα παιδιά και δεν τους μιλούσε, γενικά δε θέλησε ποτέ να είναι παππούς με την έννοια που όλοι γνωρίζουμε. Δε μας άφηνε να κάνουμε γενέθλια στην αυλή το καλοκαίρι, έφτασε σε σημείο να διώχνει τον άντρα μου από το σπίτι του, να του λέει να μη ξαναπατησουν τα παιδιά στην αυλή του γιατί μετακίνησε ο άντρας μου κάποια πράγματα που είχε για να μπορούν να παίζουν... Φασαρία για όλα... Γιατί πάτησες αυτό το διακόπτη για το φως, γιατι έπλυνες τα χέρια σου στη βρύση μου... Όλα προς το γιο του, όχι σε μένα. Εμένα απλώς δε μου μιλάει. Το ίδιο κι εγώ τα τελευταία 3 χρόνια. Δεν μιλάμε, δεν έχω πάει στο σπίτι του, δεν κατεβαίνουν τα παιδιά στην αυλή να παίξουν, δε μιλάει στα παιδιά... Δε με ενοχλεί τόσο για μένα όσο για τον άντρα μου και τα παιδιά. Αυτό που με τρελαίνει και είναι η αιτία καβγαδων μας είναι η στάση του άντρα μου. Μαλώνουν, του λέει ότι είναι άδικος με τα παιδιά, αλλά μετά από λίγες ώρες μέλι γάλα. Νιώθω ότι δεν μας υπερασπιζεται, ότι είναι ο υπεύθυνος για όλη αυτήν την κατάσταση, γιατι δεν έβαλε όρια. Δεν είπε από την αρχή ξέρεις αυτή είναι η οικογένεια μου, η γυναίκα μου και τα παιδιά μου ή τους δέχεσαι με μένα μαζί ή δε δέχεσαι κανέναν μας και κόβεις και την καλημέρα. Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα υπάρχει άνθρωπος που θα φέρεται τόσο απαξιωτικά στον άντρα μου και στα παιδιά μου και θα έχω εγώ σχέσεις μαζί του, όποιος και αν είναι. Δεν καταλαβαίνω τον άντρα μου και την εξάρτηση του από αυτό το υποκείμενο - αυτή είναι η άποψη μου γι' αυτον-, καθώς και το γεγονός ότι φτάνουμε σε σημείο να διαλύσουμε την οικογένεια μας. Πλέον οι συγκρούσεις μας είναι πιο συχνές και έντονες. Βγαίνει πάντα στην επιφάνεια και με το παραμικρο. Θεωρώ τον άντρα μου δειλό που δε χτυπαει τη γροθιά στο τραπέζι για να το λύσει μια και καλή. Το έχουμε συζητήσει πολλές φορές το θέμα. Όταν είναι ήρεμος μου δίνει δίκιο... Τελευταία μου λέει ότι φταίω εγώ που δεν ήμουν τόσο καταδεκτική μαζί του και ότι ο πατέρας του είναι "παλικάρι"... Της φακής συμπληρώνω εγώ... Πώς μπορεί να μη βλέπει το κακό που μας κάνει; Πώς μπορεί να δέχεται και να υπομένει τις προσβολές του και στον ίδιο και στα παιδιά του; Εμένα με βγάζω απέξω, γιατί ίσως δε με αγαπάει πια, αλλά τα παιδιά;;; Δεν το αξίζουμε όλο αυτό! Στα μάτια μου φαντάζει σαν ένα τόσο δα ανθρωπάκι! Έχω μεγάλο θυμό μέσα μου! Πολύ μεγάλο!!! Πού πήγε ο άντρας που ερωτεύτηκα, που με έκανε να νιώθω ασφάλεια δίπλα του, που τον θαύμαζα για την αξιοπρέπεια και την περηφάνια του;
×
×
  • Δημιουργία νέου...