Mkp2020

Μέλη
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    9
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

The recent visitors block is disabled and is not being shown to other users.

  1. @λουκουμαδακι εχεις απολυτο δικιο σε αυτα που γραφεις!Εισαι ψυχολογος;;Παντως τα πρωινα μεχρι να γυρισει ο αντρας μου κανουμε πολλα πραγματα..δηλαδη το πρωινο που λες τα παιχνιδια τις βολτες(προ καραντινας) μαγειρεμα κτλ τα καναμε ολα!!Απλα νιωθω σαν νταντα..το παιδι οκ υπαρχουν φορες που θα κατσει να παιξουμε θα κανουμε πραγματα μαζι αλλα αυτα θα τα κανει κ με γιαγια φιλους θειους κτλ!Η βαση του η ασφαλεια του ειναι ο μπαμπας!Αρρωστιες δυσκολες μερες ο μπαμπας!Πολυ με ποναει ολο αυτο!Το φανταζομουν τελειως διαφορετικα κ γενικα ηθελα να προχωρησω να κανω κ ενα δευτερο παιδακι αλλα με παει πισω ολο αυτο ψυχολογικα.Ειναι φορες που θελω απλα να φυγω μακρυα γιατι δεν αντεχω!! @Renez χαχα οχι δεν ντρεπομαι καθολου ισα ισα εχω μιλησει σε αρκετους απο το περιβαλλον μου κ ολοι μου λενε τα ιδια!Καπου εχει κολλησει το μυαλο μου προφανως δεν εξηγειται αλλιως.
  2. @Renez εχεις απολυτο δικιο δηλαδη κ εγω καταλαβαινω οτι ξεκιναει απο μενα το ολο θεμα.Ξεκαθαρα φταιει κ η σχεση η δικη μου με τη μητερα μου παλιοτερα τι να πω.Αλλα μ ενοχλει αυτη ασφαλεια που νιωθει μονο με τον μπαμπα.Ειναι σαν να ζηλευω κατι που ξερω επισης οτι δεν ειναι ουτε λογικο ουτε φυσιολογικο!!Ειναι το παιδι μου οπως κ να χει.Απλα ευχομαι οντως να αλλαξει ολο αυτο καποια στιγμη κ να μην ειναι παντα ετσι!!
  3. @Renez απλα μου φαινεται τρομερα δυσκολο ολο αυτο να το περναω..με πιανει το παραπονο γιατι να ειναι ετσι το παιδι απεναντι μου...δεν μου φαινεται καθολου φυσιολογικο!!!Θα το κανω αυτο που λες με τον αντρα μου να με βαζει να συμμετεχω στο παιχνιδι τους δλδ.Επισης δεν μπορω να καταλαβω αφου δεν με θελει γιατι ερχεται απλα για να με σηκωσει κ να μου γκρινιαξει.Πραγματικα εχω καταμπερδευτει κ δεν μπορω να μπω στην ψυχολογια ενος μικρου παιδιου που ακομα δεν μπορει να μου εξηγησει τι ακριβως νιωθει.Νιωθω απαισια με ολο αυτο ειναι φορες που δεν αντεχω παω κλεινομαι κ βαζω τα κλαματα...ο αντρας μου απο την αλλη μου λεει να μην δινω σημασια κ οτι μια χαρα ειναι το παιδι μαζι μου.Δεν εχει καταλαβει την κατασταση ακριβως καθως με θεωρει υπερβολικη σε ολα!Φοβαμαι οτι θα χειροτερεψουν τα πραγματα αν δεν βρεθει αμεσα λυση.Κ απλα σκεφτομαι γιατι θεε μου μου ετυχε και αυτο...αν ηταν ολα καλα στη ζωη μου ισως να μπορουσα να το παλεψω αλλα αυτη τη στιγμη απλα ειναι σαν να μου εδωσαν μια να παω ακομα πιο κατω.
  4. Να συμπληρωσω οτι το χειροτερο απο ολα ειναι να μην σε πιστευει κανεις..να σε θεωρουν τερμα υπερβολικη κτλ..ναι σε καποια πραγματα ειμαι οπως πχ το να λεω οτι δεν με αγαπαει το παιδι μου αλλα ποιος μπορει να μπει στη θεση μου οταν βλεπεις οτι το παιδακι σου σε διωχνει κ δεν περναει καλα μαζι σου;οσο κουλ κ να εισαι οσο και ψυχολογικα αλλα να μην εχεις μεσα σου σε ποναει.Απο κει κ περα ειναι θεμα διαχειρισης κατι που εγω δεν το χω καθολου δυστυχως. Α και κατι τελευταιο μονο το βραδυ φαινεται να συμβιβαζεται μαζι μου...δηλαδη μπανιο υπνο..βεβαια αυτο δεν σημαινει οτι δεν αφηνει κ τον μπαμπα να τα κανει αυτα απλα τουλαχιστον δεν υπαρχει αρνηση κατι ειναι κ αυτο.Κατα τ αλλα ειμαι αορατη η σακος του μποξ!!!
  5. Καλημερα σε ολες!!Πραγματικα μου δινετε λιγο κουραγιο ολες!Να παραδειγμα σημερα το πρωι φωναξε μαμα μολις ξυπνησε αλλα με γκρινια προτου καν με δει!Πηγε ο αντρας μου σημερα αν τον σηκωσει αν πηγαινα εγω θα αρχιζε να κοπανιεται αυτο ειναι που με τρελαινει κ δεν μπορω να το διαχειριστω!!!Καταλαβαινω ολα αυτα μου λετε οτι θελει να γινει ανεξαρτητος οτι ειναι νευρα της ηλικιας κτλ αλλα αυτο ειναι κατι που ξεκινησε απο 12 μηνων σχεδον οποτε δεν ξερω αν φταιει αυτο..Ισως να εκανα καποια λαθη οκ...ολες οι μαμαδες ομως δεν κανουν;αλλες περνανε επιλοχειο κ μπορει να μην θελουν καν τα παιδια τους δεν μπορω να καταλαβω!!Εχω γινει τερμα ενοχικη ομως παρολα αυτα κ τα ριχνω ολα πανω μου!Αυτο με το παιχνιδι οι 3 μας ισως εχετε δικιο αλλα οσες φορες παω να μπω αναμεσα τους παλι νευρα κ θυμο εισπρατω.Δεν βοηθαει κ η ψυχολογικη μου κατασταση καθολου για να το παλεψω γιατι με το που αντιδραει ασχημα μου κοβει τα φτερα δεν μπορω να προσποιηθω.Ειναι πολυ βασσνιστικο ολο αυτο για μενα πρεπει να βρεθει μια λυση αμεσα!Ευχαριστω κ παλι που μου απαντατε κ προσπαθειτε να με κανετε να νιωσω καλυτερα. Να συμπληρωσω οτι το χειροτερο απο ολα ειναι να μην σε πιστευει κανεις..να σε θεωρουν τερμα υπερβολικη κτλ..ναι σε καποια πραγματα ειμαι οπως πχ το να λεω οτι δεν με αγαπαει το παιδι μου αλλα ποιος μπορει να μπει στη θεση μου οταν βλεπεις οτι το παιδακι σου σε διωχνει κ δεν περναει καλα μαζι σου;οσο κουλ κ να εισαι οσο και ψυχολογικα αλλα να μην εχεις μεσα σου σε ποναει.Απο κει κ περα ειναι θεμα διαχειρισης κατι που εγω δεν το χω καθολου δυστυχως.
  6. Ξυπναμε το πρωι...μετα απο σκ σιγουρα θα ξυπνησει τη δευτερα με γκρινια κ θα ψαχνει τον μπαμπα..προσπαθω να του αποσπασω την προσοχη με παιχνιδια κτλ κ μεχρι να ερθει ο μπαμπας παιζουμε η κανουμε δουλειες μαζι..οταν ερθει ο μπαμπας απλα δεν υπαρχω μεχρι το βραδυ που θα κοιμηθει!Δεν θελει να τον αγκαλιαζω να τον φιλαω τιποτα απο ολα αυτα γιατι εκνευριζεται!Επισης οταν εχει πολλα νευρα του λεω να ηρεμησει κ να παιξει μονος του εγω καθομαι να κανω κατι αλλο κ δεν με αφηνει με σηκωνει για να παιξουμε αλλα παλι με νευρα δηλαδη δεν μπορω να τον πιασω πουθενα!Το παιδι νιωθει ανασφαλεια μαζι μου κ δυσανασχετει εκτος απο καποιες μερες που δειχνει να θελει εμενα πιο πολυ.Νομιζω οτι το παιδι εχει καταλαβει πλεον το ποσο δυσανασχετω με ολα αυτα κ του προκαλω συγχιση αλλα δεν ξερω πως να το αλλαξω ολο αυτο δυστυχως...εχω κλεισει ηδη να παω σε παιδοψυχολογο απο βδομαδα!
  7. Καλησπερα...οχι ο αντρας μου ειναι πολυ ηρεμος γενικα!Εγω ημουν κ ειμαι νευρικη...δηλαδη εγω εχει τυχει να φωναξω καποιες φορες κ εγω τον εχω μαλωσει πιο πολλες φορες.Ολο αυτο ξεκινησε απο δισκοπες που ειχαμε παει οταν ηταν ο μικρος 12 μηνων κ απο τοτε παρατηρησα πως ηθελε πιο πολυ τον μπαμπα του οποτε τον ειχα εγω αγκαλια πχ στην παραλια τον εψαχνε απεγνωσμενα απο τοτε πηρα κ εγω την κατω βολτα..κ μπροστα στο παιδι ειχα αναφερει οτι δεν με θελει κ γιατι κτλ..εβαζα κ τα κλαματα πολλες φορες αλλα οταν ηταν πιο μικρος τωρα προσπαθω να μην τα συζηταω μπροστα του γιατι τα καταλαβαινει ολα.Απλα σκεφτομαι ακομα κ αν εχω κανει λαθη με το παιδι μου αυτα δεν διορθωνονται;;δηλαδη καποιες φωνες η καποια προβληματα που ειχα στα επαγγελματικα μου σιγουρα επηρεασαν την ψυχολογις μου μεσα στο σπιτι ομως παντα ημουν διπλα του παντα δειχνω την αγαπη μου κ ποτε δεν σταματησα να τον φροντιζω.Σιγουρα φταιει η ψυχολογικη μου κατασταση κ γι αυτο μου φαινεται βουνο ολο αυτο.Δεν θελω να νιωθει ανασφαλεια μαζι μου κ να μην με αγαπαει..
  8. Καλησπερα..ναι ο μπαμπας δουλευει κ γυρναει το απογευμα...το ξερω οτι πλεον καταλαβαινει το αγχος μου αλλα δεν μπορω να το ελεγξω πια.Δεν ειναι κακο φυσικα που θελει τον μπαμπα του...κακο(για μενα) ειναι που δεν θελει εμενα...συνεχεια τρεχει πισω απο τον πατερα του,αγκαλιες στον μπαμπα φιλια στον μπαμπα εγω παω να τον αγκαλιασω κ με σπρωχνει κ νευριαζει.Εχω χασει τη μπαλα κ δεν ξερω πως αυτο μπορει να αλλαξει.Ειναι σαν να μην υπαρχω μεσα στο σπιτι.
  9. Καλησπέρα σας, Γράφω πρώτη φορά οπότε δεν ξέρω αν έχω χρησιμοποιήσει τη σωστή ενότητα για να σας περιγράψω το πρόβλημά μου.Έχω ένα αγοράκι 2,5 ετών...τον τελευταίο 1μιση χρόνο νιώθω τρελή απόρριψη απο το παιδί.Έχει τρελή αδυναμία στον μπαμπά του εμένα ούτε να με φτύσει οταν υπάρχει ο πατέρας του.Υπάρχουν φορές δεν έχει διάθεση να υπάρχω καν στο σπίτι οτι κ να κάνω τον ενοχλεί...κάθε πρωί ξεκινάμε με το που είναι ο μπαμπάς..νιώθω ενοχές οτι τα έχω κάνει όλα λάθος!!Έχω τύψεις για τις φορές που μπορεί να τον μάλωσα η να του φώναξα παραπάνω απ όσο θα έπρεπε.Έχουν αντιστραφεί οι ρόλοι τελείως...στα δύσκολα ο μπαμπάς..παντού ο μπαμπάς..έχω φτάσει στο σημείο να μην θέλω να σηκωθώ το πρωί δεν περνάω καθόλου καλά μέσα στη μέρα μ ένα παιδί που γκρινιάζει που αντιδράει για τα πάντα!Δεν ξέρω που έχω φταίξει δεν ξέρω τι να κάνω έχω απελπιστεί.Σίγουρα φταίει κ η δική μου ανασφάλεια στο να με αποδεχτεί το παιδί,ίσως καταλαβαίνει ποσο μ ενοχλεί όλο αυτό δεν ξέρω.Βλέπω φίλες μου,γνωστές μου τις ρωτάω κ όλες μου απαντάνε οτι τα παιδιά είνα κολλημένες πανω τους.Σίγουρα κατι έχω κάνει λάθος κ συνεχίζω κ το κάνω.Είμαι πολύ στενοχωρημένη γιατι ασχολούμαι με το παιδί ποτέ δεν τον παραμέλησα.Πλέον νιώθω ανίκανη κ άχρηστη να μεγαλώσω ένα παιδί.Ξυπνάω με φόβο πως θα ξυπνήσει ο μικρός.Να σημειώσω οτι υπάρχουν κ ελάχιστες φορές μέσα στο μήνα που θα είμαστε καλά.Αλλά σε γενικές γραμμές η βάση του είναι ο μπαμπάς.Νιώθω σαν νταντά πια που απλά προσέχει ενα ξενο παιδακι κ κανει τις δουλειες του σπιτιου.Πιστεύω οτι κοντεύω να πάθω κατάθλιψη..τι να κάνω;;Υπάρχει περίπτωση παιδί να μην θέλει κ να μην αγαπάει τη μάνα του;;Ευχαριστώ πολύ.