Maraki.

Ευχαριστω πολυ απλα οταν τα σκεφτομαι αυτα μετα νιωθω τιψεις για το παιδι οτι τι μανα θα γινω ενω σκεφτομαι την παρτη μου. Ευχαριστω πολυ για τις συμβουλες ❤️

Γεια σε όλους, μετά απο πολύ σκέψη αποφάσισα να γράψω και εγώ τον πόνο μου. Είμαστε με το αγόρι μου 7 χρονια μαζι. Απο παντα το θεμα παιδι δεν με απασχολουσε ιδιαιτερα , δηλαδη στην ιδεα το να μην κανω γενικα παιδια δεν με πειραζε αλλα αμα ερχοταν θα ηθελα να ερθει καπου στα 30. Τελικα ηρθε λιγο νωριτερα!! Στην αρχη σοκαρίστηκα αλλα με τον καιρο ειχα ενθουσιαστει αρκετα,εβλεπα διαφορα βιντεο στα social κ ελεγα αντε ποτε θα ερθει το δικο μας. Σημερα που σας γραφω ειμαι 5,5 μηνων. Μπορω να σας πω οτι οι 3,5 πρωτοι μηνες ηταν πολυ δυσκολοι για εμενα , διοτι ειχα μονιμως αναγουλες και εμμετους. Πλεον στους 5,5 μηνες βλεπω μια ενναλαγη στην ψυχολογια μου. Δηλαδη; Τη μια ειμαι πολυ χαρουμενη που θα εχουμε μωρακι και την αλλη με πιανουν κατι κρισεις του τυπου «και τωρα τι θα κανω με ενα παιδι; /Δεν θα δουλευω/ θα εχουμε οικονομικο θεμα/ θα παρω 30 κιλα/πως θα τα χασω;/ πως θα αλλαξει η ζωη μας;…»βλεπω τις φιλες μου να πηγαινουν ταξιδια , να βγαινουν και γενικα να μην εχουν αγχοι και καπως πιανω τον εαυτο μου να ζηλευει , και αλλες τετοιες βλακειες ,,, υστερα θα ειμαι παλι καλα θα παω να ψωνίσω για το μωρο και την αλλη μερα θα σκεφτομαι « τι εξεταση να κανω να δω αμα το παιδι ειναι 100% υγειης; Και αμα δεν ειναι; Και αμα δεν πανε ολα καλα; Και αμα παιθανω στην γεννα; Και αμα αμα… και ολο αυτο μπορει να με ριξει εντελως ψυχολογικα και ολη μερα να ειμαι στον καναπε και να μην κανω τιποτα… θα ηθελα τις συμβουλες σας ευχαριστω !