Κορίτσι μου,
Και γω κατά διαστήματα νιώθω να "βουλιάζω" οπως λες και μάλιστα χρησιμοποιώ και εγώ ακριβώς την ίδια λέξη.
Η ζωή χρειάζεται ισορροπία, ότι και αν σημαίνει αυτό για τον καθένα μας. Αλλος θεωρεί απαραίτητη τη δουλειά άλλος όχι. Αλλος θεωρεί απαραίτητο το να κάνει παιδιά άλλος όχι.
Οπως λες, δεν έχεις διάθεση να παίξεις με τα μικρά ίσως επειδή είσαστε συνέχεια μαζί. Σε καταλαβαίνω, πολυ, να το ξερεις.
Απλώς σκέψου πως το να είσαστε απλώς μαζί δεν τους "δίνει" τίποτα αλλα ούτε και σε σένα. Βάλε στο πρόγραμμα 2 απογεύματα την εβδομάδα {ανάλογα τον χρόνο που έχετε} να κάνετε πράγματα μαζί... να το ονομάσετε η ώρα του παραμυθιού, ας πούμε, και να διαβάζετε μεγάλα παραμύθια χωρίς διακοπή! Η να αγοράσεις από jumbo ή κάποιο βιβλιοπωλείο σετ χειροτεχνίας και να φτιάχνετε πραγματάκια, κατασκευές, κοσμήματα μαζί. Και θα τονωθείς πολύ και τα μικρά σου θα το λατρέψουν. Και ένα ακόμα που θα κάνετε περιπάτους ή κάποια εξωτερική βολτίτσα/παιχνίδι/απασχόληση.
Κάνε επίσης στο μυαλό σου ένα πρόγραμμα, ας πούμε, και πες "δουλειές θα γίνονται μόνο πρωί και το απόγευμα άντε ένα σιδέρωμα" η ανάλογα τα κέφια σου και το δικό σου πρόγραμμα που σε βολεύει, διαμόρφωσε το εσύ. Ετσι και θα οργανωθείς και πιο ξεκούραστη θα νιώθεις αλλά και θα παρακινηθείς να "ζεις" τα πιτσιρικάκια σου
Εμείς εδώ είμαστε να σε ακούμε και να σε "βοηθάμε"