Καλημέρα κοριτσακια μου.
Σας ευχαριστω ΠΟΛΥ, μέσα από την καρδιά μου, που ξοδέψατε λίγο από τον χρόνο σας για να μου ευχηθείτε... . Εχουμε γινει μια παρεα πια, που ο ενας ενδιαφερεται για τον αλλον!
Είμαι κάπως καλύτερα. Οχι για να βγω εξω απο το σπιτι (σε καμια περιπτωση... ) αλλά τουλάχιστον για να σηκωνομαι για λιγο μεσα στο σπιτι.
Το κρυωμα ή οτι ειναι αυτο που με βασανιζει, άρχισε να "σπάει" γιατί βήχω και φτύνω (σαν νταλικιέρης... ) και έχω τρελή καταρροή, που αυτό πάντα είναι το σημάδι πως άρχισε η αποσυμφόρηση.
Το σπίτι μου (για να σας κάνω να αισθανθείτε άνετα άμα το σπίτι σας είναι μπάχαλο και δεν έχετε όρεξη για δουλειές), με ένα απλό σκανάρισμα του ματιού μου βλέπω:
1) Η σιδερώστρα ανοιγμένη στο πίσω μέρος του σαλονιού και επάνω μία γιγάντια στοίβα ασιδέρωτα...
2) Πάνω στο πάσο χαρτιά υγείας που έφερε ο αντρας μου χθες και... "ξεχασε" να τα βαλει στη θεση τους...
3) Στο 1 χαλί πεταμένα στρατιωτάκια και κουβαδάκια του φιόγκου....
4) Στο τραπεζάκι του σαλονιού ζωγραφικές και μαρκαδόροι του ιδίου υπόπτου....
5) Στο δωμάτιο του (την άκρη, που βλέπω από δω) όλο το κομμάτι που βλέπω γεμάτο (αλλά γεμάτο όμως...) παιχνίδια του, που από τις τόσες μέρες που έχει κλειστεί εδώ μέσα το παιδάκι έχει σαλτάρει και τα χει βγάλει όλα έξω....
....:( ουφ... εγώ πότε θα γίνω καλά?