πωπωπω...τι όμορφο θεματάκι....βρε Χριστινάκι μου...δεν μου είχες πει τίποτα...(ντα ντα ντα!!)
θα σας γράψω λοιπόν την δική μου εμπειρία ξεκινώντας από το μακράν καλύτερο ταξιδάκι που έχω κάνει ποτέ μου...!!
Εκεί που νόμιζα ότι θα ήταν άλλο ένα βαρετό διάστημα πασχαλινών εορτών (πριν 3 χρόνια αυτό..επειδή τώρα με το μωρό..ούτε κατά διάνοια τα κρύα μέρη!)...έρχεται ο σύζυγος και λέει...φεύγουμε για κρουαζιέρα στα νορβηγικά φιόρδ...φύγαμε λέω κ εγώ...χωρίς να περιμένω και τίποτα το ιδιαίτερο...
και κορίτσια με πτήση της KLM φτάνουμε Bergen μέσω Amsterdam....Χανσεατικό λιμάνι, με έντονο χρώμα, ψαράδικη ατμόσφαιρα, τοποθετημένο στη βάση ενός ομαλού καταπράσινου αμφιθεατρικού φιόρδ. Το απόγευματάκι κάναμε βολτίτσα με το τελεφερίκ στη κορυφή του λόφου απ όπου η θέα του φιόρδ και του λιμανιού είναι μοναδική. Από τη μια ένα κοσμοπολίτικο λιμάνι και από την άλλη η πόλη των κτιρίων του 14ου αιώνα, χτισμένη από εμπόρους.. Ένας γοητευτικός συνδυασμός του καινούργιου με το παλιό. (εκεί κάπου κόλλησε η Μαρίνα κ λέει δεν θα φύγω ποτέ από εδώ..)
την άλλη μέρα το πρωί μπαίνουμε στο πλοίο...με κατεύθυνση το οροπέδιο του Kvamskogen, λίγο πριν το Hardanger fjord. Θα διασχίσουμε το φιόρδ από το Bruravik προς το Brimsnes για να φτάσουμε στο χωριό Eidsfjor αργά το απόγευμα. Τι να πρωτοπώ...κρυστάλλινα νερά..χρωματιστά σπίτια...βράχοι που σου κόβουν την ανάσα...καταρράκτες που σε τρομάζουν κ σε γοητεύουν ταυτόχρονα... πόση ομορφιά να αντέξω πια;;;
Αποβίβαση στο Fagerness...η φύση δραματική...και διασχίζουμε το Σογκεφιορντεν...το βαθύτερο φιόρδ της χώρας...εκεί με κομμένη την ανάσα...εστω και με μείον 2 βαθμούς...ούτε λεπτό δεν μπήκαμε μέσα στο πλοίο...
Η διαδρομή προς το Σόγκνε Φιόρδ ήταν εντυπωσιακή με εναλλαγές από απότομους βράχους, καταρράκτες, λιμνούλες και σπιτάκια που μέσα σε όλο το σκηνικό θύμιζαν ζωγραφικό τοπίο... δαντέλα από πράσινες και απόκρημνες ακτές που ανακατεύονται και κονταροχτυπιούνται με το θαλάσσιο στοιχείο, σ' έναν αέναο αγώνα κυριαρχίας. Και ο αέρας όμως δεν περνά απαρατήρητος, αφού με το ασταμάτητο βουητό του στο όλο σκηνικό επεμβαίνει στην παλέτα της φύσης.
Επόμενη στάση - Λάβικ. Από το κατάστρωμα φαινόταν όμορφο και γραφικό με τις τριγωνικές στέγες των σπιτιών και τη μικρή προκυμαία γεμάτη με αυτοκίνητα ταξιδιωτών. Τοπίο απαράμιλλης ομορφιάς, μια χαρακιά, σαν κάτι να έκοψε τη γη στα δύο για να πλημμυρίσει με τα νερά του Ατλαντικού που φθάνουν μέχρι το μυχό του Σόγκνε Φιόρδ στην ανατολική άκρη του, μακριά από τον κόσμο.
κάπου εδώ θα τελειώσω...επειδή αν συνεχίσω...θα είμαι σίγουρη πλέον για ποιό λόγο το
Χριστινάκι δε με "κάλεσε" στο θεματάκι της νωρίτερα!!! (θα "μιλάω πολύ" φαίνεται...)