Η ασφαλής προσκόλληση προς την μαμά αρχίζει από 6 μηνών (τότε δηλαδή που το μωρό συνηδειτοποιεί ότι δεν είναι ένα με την μαμά του αλλά δύο ξεχωριστές οντότητες), κορυφώνεται 12-18 μηνών και αρχίζει μετά να φθίνει...Τα παιδιά σε όλη τη διάρκεια ειδικά των 2 πρώτων χρόνων της ζωής τους περνούν τέτοιες φάσεις προσκόλλησης που ξαναγυρνουν στο να θηλάζουν πολύ και αυτό είναι ένας τρόπος για να δουν αν όντως ειναι εκει γι αυτα η μανουλα. Ενα παιδί επειδή έχω και κατι λιγες γνωσεις ως εκπαιδευτικος νιωθει περισσοτερη ασφαλεια τη στιγμη που οταν σου ζητησει την αγαπη να εισαι εκει γι αυτο, κατι σαν τεστ θελει να ξερει οτι εκει ειναι η υποστηριξη του η ασφαλιστικη του δικλειδα....θα περασει κι αυτο το σταδιο. ο παγκοσμιος οργανισμος υγειας συστηνει 2 χρονια θηλασμου και 1 χρονο το λιγοτερο. Απο 9-12 μηνων οταν ειναι το μωρο και η μητερα θηλαζει εχει απειροελαχιστες πιθανοτητες να παθει καρκινο του μαστου. αυτο μου το ειπε ο γυναικολογος. και δεν ειναι ωραιο που πριν κοιμηθει το μωρακι σας το χετε πανω σας για 15-20 λεπτα και το χαιδευετε το κοιτατε το νιωθετε δεν ειναι μαγικη στιγμη?
ισως καποια στιγμη κουραζει ο θηλασμος ομως να σκεφτεστε παντα οτι προσφερεται στο παιδι κατι που ειναι δικαιωματικα δικο του. Το συνθημα>Ο θηλασμος ειναι δικαιωμα του παιδιου.
Οσο πιο πολυ δειχνουμε σε ενα παιδι οτι ειμαστε εκει γι αυτο τοσο πιο ανεξαρτητο γινεται, εξαρτημενο ειναι ενα παιδι που δεν του δινουμε οσα ζητα συναισθηματικα και παντα ειναι κολλημενο πανω μας σε περιπτωση που του δωσουμε αυτα που ζηταει. Τωρα μια λυση για ενα παιδι που ζηταει συνεχεια βυζακι ειναι να μην εχει συνδεσει τη μαμα μονο μ αυτο αν η μαμα κανει και αλλες πολλες δραστηριοτητες, πχ. ακουμε μουσικη, παμε βολτες, παιζουμε στο κρεβατι παιχνιδια, κυλιομαστε στα πατωματα, ισως το παιδι να ξεχαστει.