elle

Ούτε κι εγώ θα έδινα λεφτά για στολή, (αλήθεια πόσο κοστίζει απλά θα έφτιαχνα κάτι από με τη φαντασία μου συνδυάζοντας τα ρούχα που έχω, αυτό μου αρέσει σαν ιδέα, να εμφανιστώ κάπου όμως ντυμένη έτσι, δε μου αρέσει σαν ιδέα.

Κι εγώ κάπως ...ντρέπομαι να ντυθώ για τις απόκριες, μας έχουν καλέσει σ΄ένα αποκριάτικο χορό αλλά εκτός από το ότι είναι αρκετά αργά οπότε δε μπορώ να αφήσω τα παιδιά τόσο αργά σε κάποιον να τα φυλάει μου φαίνεται ότι θα νιώθω περίεργα ντυμένη με αποκριάτικη στολή.

Χθες περπάτησα μέχρι το Σύνταγμα και από εκεί μέχρι την Κηφησίας ψηλά κι έπειτα επέστρεψα στο σπίτι με τα πόδια. Τελικά μου φαίνεται ότι με τα πόδια πηγαίνω πιο γρήγορα απ' ότι με το λεωφορείο. Θα το λάβω σοβαρά υπόψη στο μέλλον, μέχρι πρότινος νόμιζα ότι ήταν μακρυνές οι αποστάσεις, με την απεργία διαπίστωσα όμως ότι δεν είναι. Συν τη γυμναστική που κάνω έτσι χωρίς να βαριέμαι.

Καλημέρα σας! Πολλές εκπλήξεις και εξελίξεις μας επιφύλαξε αυτός ο μήνας, δεν έχουμε παράπονο! Η ζωή προχωρά δυναμικά και 'μείς μαζί της. Με το καλό τα καινούρια μπεμπάκια που κυοφορούνται και δίνουν ανοιξιάτικη αισιοδοξία σε όλες μας. Καλή επιτυχία και σε όσες ξεκινούν καινούριες προσπάθειες στην εργασία τους ή στην αναζήτησή μιας άλλης εργασίας, όλα να πάνε όπως το εύχονται στα όνειρά τους. Όπως μου είπε προχθές η Σοφία "μαμά, άσε τους άλλους και ακολούθα τα όνειρά σου"! Και στους γονείς μας καλή δύναμη στο τρίτο στάδιο της ζωής τους από το οποίο όλοι θα περάσουμε, καθώς περαστικοί ταξιδιώτες είμαστε στη ζωή. Όμως ο σπόρος αν δεν πέσει στη γη δε θα ανθίσει αργότερα όταν θα έρθει η άνοιξη.

Βέβαια όταν πηγαίνω, αυτός ειδικά που λείπει περισσότερο είναι ο πατέρας μου που έφυγε σχετικά νωρίς, 65 ετών, πριν τέσσερα χρόνια...Και όσο σκέφτομαι πόσο θα χαιρόταν να πηγαίνει βόλτα με τα εγγονάκια του στις ελιές, στ' αμπέλια μου έρχεται στο νου ένα κρυφό χαμόγελο από το πρόσωπό του έτσι όπως θα τα υποδεχόταν...

'Όταν δεν έχεις αναμνήσεις είναι πιο εύκολα, το βλέπεις σαν εξοχικό προορισμό. Στην κόρη μου για παράδειγμα ή στο σύζυγο αρέσει αφάνταστα. Όμως εμένα μου φαίνεται όταν είμαι εκεί σαν να είναι ζωντανοί ακόμα οι ήχοι, τα βήματα, οι παρουσίες όσων έχουν φύγει και μπερδεύομαι... Άνθρωποι που ζούσαν κοντά στη φύση και συνεχίζουν να ζουν κατά κάποιο τρόπο ακόμα.

Eγώ έχω μεγαλώσει μέσα στη φύση, στο χωριό μου, (χωρίς αυτόνομη, ούτε κεντρική θέρμανση) με υπέροχες αναμνήσεις, όμως επίσης όταν πηγαίνω να μείνω στο σπίτι μας πάνω από μια μέρα με πιάνει κατάθλιψη. Για άλλους λόγους βέβαια. Έχουν πεθάνει όλοι στη γειτονιά μας και ο πατέρας μου... Έχει ερημώσει.

Τί ωραία που το περιγράφεις, γιατί να μη βρίσκεται πιο κοντά; Πάντως αν το διαμέρισμα σου αρέσει και δε σου "σφίγγει" η ψυχή στη σκέψη ότι θα μείνεις εκεί, ξανασκέψου το, η αυτόνομη θέρμανση είναι βέβαια σημαντική αλλά και οι άνθρωποι που δεν την είχαν τόσα χρόνια τί έπαθαν; Μάλιστα πόσο πιο προνομιούχοι ήταν από εκείνους που δεν είχαν καν κεντρική θέρμανση, αλλά θέρμαιναν μόνο ένα δωμάτιο του σπιτιού τους; Ναι, ναι δεν το σκέφτηκα.

Αν η Αγία Παρασκευή σου θυμίζει Κυψέλη παρότι έχει κήπους μπροστά από τα σπίτια της τότε τί να λέμε κι εμείς εδώ; Πάντως όσοι βγαίνουν έξω από την Αθήνα έτσι λένε και δε θέλουν με τίποτα να επιστρέψουν σ' αυτήν. Το πρακτικό μέρος του ζητήματος κατά τη γνώμη μου είναι σημαντικότερο. Τί να την κάνεις την ησυχία όταν δεν μπορεί ο σύζυγος να πεταχτεί για λίγο το μεσημέρι από του δουλειά να φάει λίγο να πάρει μια ανάσα, να πηγαίνεις κι εσύ λίγο στο μαγαζί σας, να βρίσκεις λίγη άμεση βοήθεια από τη μητέρα σου, να συμμετέχουν τα παιδιά στις ωραίες δραστηριότητες που έχει εκεί ο δήμος και να κερδίζεις σε χρόνο; Ο χρόνος στις μέρες μας σημαίνει ποιότητα ζωής. Όσο για την εξοχή αναπληρώνεται με οικογενειακές εκδρομές το Σαββατοκύριακο. Σε όλα κερδίζεις και χάνεις παράλληλα.

Παρόλες τις ανέσεις και τα δέλεαρ που σου παρέχει η εξοχή, το να έχεις βοήθεια από τη μητέρα είναι ανεκτίμητο! Στην περιοχή της μαμάς σου είναι πολύ όμορφα πάντως και οι τιμές ανθρώπινες. Αν μας εξυπηρετούσε για τις δουλειές και τα σχολεία μας εκεί θα πηγαίναμε κι εμείς, αλλά τώρα έχουμε "βολευτεί" εδώ στη περιοχή μας από πολλές άλλες απόψεις και μόνο κάπου εδώ κοντά ψάχνουμε.

Καλημέρα Μαριάννα, σε ματιάσανε βέβαια, αυτό με τον πονόλαιμο πάντως είναι σχεδόν ίδιο με εκείνο που είχα περάσει και το φάρμακο μου το είχες πει, αλλά σε σένα δεν έπιασε. Μάλλον δεν πρέπει να αποκαλύπτεις τα μυστικά της τέχνης γιατί τότε χάνει την ισχύ της. Εγώ μόνη μου εδώ στη Αθήνα δεν πηγαίνω ποτέ πια και με τα δύο στην παιδική χαρά, μόνο με το ένα, άσε που δεν μπορώ να σπρώχνω το καρότσι (καθώς το χέρι μου ακόμα πονάει από τη πίεση που ασκούσε ο μικρός κατά το θηλασμό) και έτσι το έχουμε καταργήσει εντελώς.

Το περπάτημα, η βόλτα σε κάποιο πάρκο ή στα μαγαζιά (χωρίς λεφτά ή πιστωτική στο πορτοφόλι) για καμιά ωρίτσα είναι πολύ καλή ψυχοθεραπεία, επιστρέφεις στο σπίτι κι έχεις "ξελαμπικάρει" κάπως. Βέβαια και το γυμναστήριο αλλά έχουμε πει τις δυσκολίες για να πάμε, βέβαια έστω και μια φορά τη εβδομάδα δε θα ήταν τόσο ανέφικτο.

Τί λέμε πάντα, ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε τον εαυτό μας, κάτι που μας ξεκουράζει και ευχαριστεί πρέπει οπωσδήποτε να μπει στο πρόγραμμα πριν μας πάρει η κάτω βόλτα... και θα είναι μετά σε βάρος όλων. Τα προβλήματα από δω και πέρα (αφού μεγαλώνουμε κι ερχόμαστε ουσιαστικά στη θέση των μεγαλύτερων, των γονιών μας, κ.ο.κ.) θα τα έχουμε στο τσεπάκι, όσο πιο γρήγορα βρούμε τρόπους να εξισορροπούμε τόσο το καλύτερο, αλλιώς το ένα θα έρχεται να προστίθεται στο άλλο, μέχρι να ξεχυλίσει το ποτήρι...

Μια μικρή βοήθεια αυτού του τύπου Κατερίνα; Αν σε παρηγορεί, οι περισσότερες μαμάδες έτσι είμαστε τρέχουμε και δεν σταματάμε ποτέ, μα ποτέ σου λέω... Όταν πάντως δεν τρώει το παιδί συνήθως ξέρει από μόνο του, θα σου πει και ο γιατρός.

Άλλη ζωή βέβαια, εγώ που πήρα φέτος μετάθεση από τα Χανιά στην Αθήνα τί να λέω; Δεν μπορούσα βέβαια να διατηρώ (για γραφειοκρατικούς λόγους) τη θέση μου εκεί αφού δεν υπάρχει περίπτωση να πάμε...

...και μια πρωινή αφιέρωση: http://www.theinsider.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=10193%3Anikos-xilouris-31-years-without-the-archangel-of-crete-tribute&catid=58%3Aart&Itemid=100

Καλημέρα μικρές όμορφες κυρίες! Πάμε για καφεδάκι τέτοια μέρα που είναι σήμερα;

Mα τί υπέροχο κοριτσάκι είναι αυτό! Μόλις σήμερα αποκτήσαμε ξανά τηλέφωνο και ίντερνετ...

Καλημέρα! Από χθες το πρωί είμαστε χωρίς τηλέφωνο και ιντερνετ. Τώρα σας γράφω από μια πολύ αργήηηη ασύρματη σύνδεση. Το ξενύχτι προχθες ήταν ολονύχτιο και για την εκτύπωση και γιατί ψηνόταν στον πυρετό η Σοφία, οπότε την παρακολουθούσα. Χθες το απόγευμα και ο μικρός έκλαιγε και είχε λίγο πυρετό. Σήμερα είναι και τα δυο καλύτερα, ελπίζω να την γλιτωσουμε και να ήταν μόνο αυτό. Εχουμε μάλιστα πάρτυ και γιορτές σήμερα και αύριο... Μαριάννα η φωτογραφία που έβαλες είναι τόσο ελκυστική και για σήμερα, τί ωραία μαξιλάρια! Άσε από τους συνεχείς καφέδες για να κρατιέμαι ξύπνια έχω χάσει όλη την ηρεμία και τη διαύγεια.

Καληνύχτα, δηλαδή καλημέρα! εκτυπώνω σελίδες ατέλειωτες......

Ίσως κάπως έτσι;

Ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας. Τα παραπάνω για το που, πως, τι, τα εφάρμοζα κι εγώ, αλλά για το ποιος, ποια, αν τονίζονται σε ερώτηση δεν ξέρω. Στο διαδίκτυο καπου είχα βρει και την εκδοχή να τονίζονται αλλά και την εκδοχή να μην τονίζονται. Και ...σχεδόν έκαψα και το δεύτερο φαγητό. "Δε χωράνε δύο καρπούζια σε μια μασχάλη", δε λένε; Ή θα κάνω τις διορθώσεις στην εργασία ή θα μαγειρεύω, γίνονται και τα δύο, εμ δε γίνονται...

Και μια φιλολογική ερώτηση στην οποία βρίσκω διφορούμενες απαντήσεις: Όταν ρωτάμε "πως", "τι", "ποιος", "ποια", "που" τονίζεται ή όχι η λέξη;