gogga

φατσουλες μ....γ...α

Ναι αλλα τι να κανω, ερχονται στιγμες που τα νευρα σπανε και δυστυχως ξεσπαω σε λαθος προσωπα. Το μωρο σε καθε περιπτωση ειναι το μονο ον που δεν φταιει σε τιποτα και δεν ξερει οτι καποια πραγματα με εκνευριζουν; Θελεις να εχεις το πανω χερι στις σχεσεις;

Συντομα θα μας πεις οτι δεν ηταν τιποτα και αγχωθηκες αδικα. Βγαλε απο το μυαλο σου οτιδηποτε "χαζο" του περναει και απολαυσε το μωρακι σου.

Ημουν απο παλια αλλα τωρα εχω σπασει καθε ρεκορ! Απογοητευεσαι ευκολα;

Χαρας στο κουραγιο σου. Εγω πρωτα ο θεος λεω σε μια διετια να βαλω μπρος, εξαλλου δεν υπαρχει χρονος να βρεθω με τον αντρα σε ιδιαιτερες...στιγμες. Μπιζελακι και εγω στις 3 προσπαθειες σε 4μιση μηνες μια ιδια παλιοκατασταση, λετε να φταινε τα ραμματα και ο καθετηρας;. Ο αντρας μου λεει να παρω το γυναικολογο να του πω οτι με ενοχλει το οτιδηποτε στη συγκεκριμενη περιοχη, αλλα ντρεπομαι να του πω του ανθρωπου τα καθεκαστα. Και πως να περιγραψω την κατασταση; Αυτοι οι αντρες λαθος κεφαλι χρησιμοποιουν καποιες φορες για να σκεφτουν!

Εμενα αυτο το σκηνικο παιζει καθημερινα εδω και δυο εβδομαδες. Τα εχω παρει γιατι δεν προλαβαινω να κανω τιποτα με ηρεμια. Το μαγειρεμα οταν γινεται κανω το σταυρο μου που το καταφερνω. Δεν καθεται ΠΟΥΘΕΝΑ ομως, μονο βολτα στην αγκαλια. Κοριτσια σας ευχαριστω για τις συμβουλες σας, ελπιζω την επομενη φορα που θα αποφασισω να παω καπου εξω να ειναι ησυχος και να το απολαυσει. Οχι τιποτα αλλο τη Κυριακη δινει λογο ο αδελφος μου και δεν θελω να τους το βγαλω ξινο.

Καλησπερα, εγω πλεον τον κανω μερα παρα μερα μπανιο. Οσο σκεφτομαι την μουρμουρα του οταν του βαζω φανελακι - μπλουζακι περναει απο το μυαλο μου να τον κανω 1 φορα τον μηνα. κοριτσια οταν πατε βολτα με τα μωρα σας περνεται γαλα και τα σχετικα αξεσουαρ; Εγω κουβαλαω αλλα δεν μπορω να τον τα'ι' σω σε καφετερια. Σημερα παλι αρων αρων γυρισαμε σπιτι και απο τον καφε δεν προλαβα να πιω γουλια, τι αγκαλια τον ειχα, τι τον χαιδευα αυτος τιποτα (ειχε στραβωσει και ενα μεσηλικο ζευγαρι διπλα μας απο το κλαμα του μπεμπη και τα ειχα παρει). για να φαει ειχε περιθωριο μιας ωρας ακομα, λογικα επρεπε να αντεξει. Μολις μπει αυτοκινητο κοιμαται στο καροτσι κοιμαται και οταν κατσουμε σε καφετερεια και παραγγειλουμε ξυπναει και μετα απο λιγο κλαιει σαν τρελλο. Οταν μπουμε στο αυτοκινητο σταματαει και κοιμαται παλι. Λετε να πειναει ή δεν του αρεσει η στασιμοτητα στο καροτσι; Και κατι ακομα,Την πλατη τη σηκωνεται στο κοροτσι;

Αρκετες φορες στο παρελθον και απο το τοτε που παντρευτικα ειδα τον κυκλο της φιλιας να μικραινει και τωρα με το μωρο και την ελλειψη ελευθερου χρονου ειδα φιλους και γνωστους να εξαφανιζονται...Μου το λεγαν αλλα πιστευα οτι στην δικη μου ζωη δεν θα συνεβαινε (τουλαχιστον οχι σε αυτο τον βαθμο) Εχεις μαλωσει ποτε ασχημα με τους γονεις σου;

Δεν ειμαι αχαριστη (οχι πολυ τουλαχιστον), να ειναι γερα ολα τα παιδακια του κοσμου και ολοι οι γονεις, αλλα πως αλλαζει η ζωη της γυναικας; Ποσο αλλαξει ο τροπος ζωης μας, η συνηθειες μας, οι ευθυνες μας, τα αγχο μας...ολοι αυτη η μεταβαση, ο χορος των ορμονων, η κουραση, η αγαπη σε ενα πλασμα που χωρις να το εχουμε αντικρυσει και η εμμονη που παθαινουμε απο την στιγμη που το παιρνουμε αγκαλια. Ισως για αυτο να αξιζει να γινω λιγο "κακια πεθερα". Μπορει να μουρμουραμε λιγο για την κλεισουρα και ολες τις υποχρεωσεις που εχουμε αλλα πιστευω οτι η πληροτητα που μας χαριζουν αυτα τα πλασματακια τα κανουν ολα τα αλλα να φαινονται μικρα...

Αυτο ηταν το τελευταιο ατυχημα , και ευχομαι το τελευταιο. πριν απο αυτο ειχαν ακολουθησει αλλα τεσσερα. Το ενα με εμενα και τον αδελφο μου που σταματησαμε να κατεβει μια φιλη μου και 30 μετρα πιο πανω, φευγει το αυτοκινητο του αδελφου μου (ψιλοεβρεχε και ο δρομος γλυστραγε) και το αυτοκινητο ειχε σταματησει εξω απο την εκκλησια του Αγ. Δημητριου στο Σχιστο Κορυδαλλου!! Και μια φορα πηγαινε με την μητερα μου στη Λιβαδεια να μαζεψουν ελιες. Συνηθως παμε απο την Παλια Εθνικη Οδο (απο Θηβα) εκεινη τη μερα ειχε ομιχλη ο δρομος και ο αδελφος μου ως συνηθως ετρεχε, πηγε να κανει μια προσπερασει σε καποιο σημειο του δρομου που ανοιγει και εχασε τον ελεγχου του αυτοκινητου οταν ειδε μια νταλικα να ανεβαινει απο το απεναντι ρευμα. Το αυτοκινητο δεν σταματησε λιγο πριν μια μεγαλη στροφη, μολις περασαν απο το εκκλησακι του Αγιου Χριστοφορου. Η μητερα μου οταν περναει απο εκει σταυροκοπιεται και καποιες φορες κλαιει απο συγκινησει. Πιστευω σε αυτη τη ζωη ολα συμβαινουν για καποιο λογο και σε καποια πραγματα δεν μπορεις να μην σωσεις σημασια...

Και με συναδελφο και με αφεντικο! Εχεις ερωτευτει ποτε παντρεμενο;

Εγω παλι εχω αναγκη απο μια φιλλιπινεζα για τις δουλειες, μια νταντα για το μωρο, ενα Μαμαλακη για φαγητο, (συμβιβαζομαι και με την Μπαρμπαρηγου), εναν οδηγο να με πηγαινει τσαρκες, την Πιστοτηκη του Βαρδινογιαννη....αυτα μου ειναι αρκετα!!!!!! Ωραιο πραγμα να ονειρευεσαι

Χρονια πολλα στις εορταζουσες!

Εγω τον Μανταμαδο απο την στιγμη που πηγα και προσκυνησα τον εχω ΛΑΤΡΕΨΕΙ, τον εχω για προστατη μου. Η ιστορια εχει ως εξης:Ειχα παει διακοπες με τον αδελφο μου, το αγορι που ημουν τοτε μαζι του και δυο φιλους του αδελφου μου στο εξοχικο μας. ειχαμε κανονισει να μεινουμε 15 μερες μεχρι που ειδα στον υπνο μου, την οικογενεια του παιδιου να του κανουν φασαρια και τον αδελφο του να τον βριζει και να ζηταει επιμονα να γυρισει σπιτι, επειδη η οικογενεια του εκεινη την χρονια δεν θα πηγαιναν διακοπες αρα και εκεινος θα επρεπε να ηταν Αθηνα. Θεμα δεν ειχε τεθει στο παρελθον, ουτε ειχαμε καποια διαφωνια για να στεκει το ονειρο, ισα-ισα που 2 μηνες μετα θα διναμε λογο. Ξυπνησα, το περιεγραψα σε ολους οταν πιναμε καφε και με κοροιδευαν οτι ειχα μεγαλη φαντασια. Λιγες ωρες μετα, ζουσα το ονειρο στην παραλια...Περιττο να σας πω οτι ολοι μου ειχαν πει να γινω μεντιουν. Και κατι ακομα που εχει ζησει ο αδελφος μου, χρονια πριν ειχε ενα αυτοκινητο που το ειχε φτιαξει αγωνιστικο γιατι ειναι παθιασμενος με την ταχυτητα. Ενα βραδυ στον υπνο του, ειδε τον ¨εξω απο εδω¨ να του λεει το αυτοκινητο ή τη ζωη σου; Τον αδελφο μου τον ειχε πιασει μωρα και δεν μπορουσε να μιλησει στον υπνο και εκεινος συνεχιζε επιμονα να ρωταει. Καποια στιγμη φωναξε το αυτοκινητο και ξυπνησε. Το βραδυ πηγε να παρει την κοπελα του και του εφυγε το αυτοκινητο με 220 χιλ (ειχε κολησει το κοντερ) και εφερνε σφουρες στην Εθνικη Οδο και επεσε και σε ενα αυτοκινητο που Δοξα τον Θεο ο ανθρωπος δεν σκοτωθηκε. Το αυτοκινητο του αδελφου μου ειχε καταστραφει (φανταστητε οτι ειχε κοπει στη μεση το σασι και ειχε σηκωθει το πατωμα του αυτο)και καποιος απο την ΤΟΤΑ του ειπε να παει να αναψει ενα κερι γιατι καποιος Αγιος τον προφυλαξε. Ο αδελφος μου ακομα το λεει και ανατριχιαζει.

Ολες στο ιδιο καζανι βραζουμε! Κλεισουρα και Αγιος ο Θεος. Αντε να ανοιξει ο καιρος να γνωριστουμε απο κοντα!

Ιστορικό ΓΥΡΩ στο 10ο με 11ο αιώνα, όταν το Βυζαντινό κράτος μεσουρανούσε, οι Σαρακηνοί πειρατές βρίσκονταν κι αυτοί στις δόξες τους. Λυμαίνονταν τα νησιά του Αιγαίου, λήστευαν, έκαιγαν κι αιχμαλώτιζαν ανθρώπους, πού τους προόριζαν για τα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. H Λέσβος, πλούσια κι ελκυστική, είχε γίνει διαλεχτή λεία των κουρσάρων. Στην τοποθεσία Λεσβάδος, κοντά στο Μανταμάδο, υπήρχε μια αρχαία πολιτεία, ο Στένακας, και όχι πολύ μακριά της ένα μοναστήρι των Ταξιαρχών, πού ή ίδρυση του χάνεται στα βάθη των αιώνων. Το ιστορικό του το μαθαίνουμε από τη ζωντανή τοπική παράδοση, πού έφτασε ως τις μέρες μας. Ήταν οχυρωμένο σαν κάστρο με τείχη και πύργο, κι από νωρίς είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον των πειρατών, πού το 'χαν βάλει πείσμα να το πατήσουν. Έτσι κάποια άνοιξη, ο αρχιπειρατής Σιρχάν, ένας άγριος και μελαψός γίγαντας, ζωσμένος το μπαλτά και τη σπάθα, κάλεσε το τσούρμο του και τους είπε: - Αυτή τη φορά, το δίχως άλλο, θα μπούμε στο μοναστήρι. Εγώ θέλω μόνο το χρυσό ποτήρι, πού λειτουργάνε οι καλόγεροι, για να πίνω το κρασί μου. Όλα τ' αλλά δικά σας. O ίδιος δεν θα 'παιρνε μέρος στην επιχείρηση. Δεν καταδεχόταν τέτοιες μικροδουλειές. Έβαλαν πλώρη για τη Λέσβο. Πλησίασαν το μοναστήρι μεσάνυχτα και κρύφτηκαν στα δέντρα. Στο μεταξύ οι καλόγεροι, ανέμελοι από την ησυχία του χειμώνα, δεν φύλαγαν το μοναστήρι όπως έπρεπε. Κάποια στιγμή χτύπησε το σήμαντρο, πού καλούσε τους μοναχούς στην ορθρινή ακολουθία. Τα βήματα τους ακούστηκαν ρυθμικά στον ξύλινο εξώστη, καθώς κατέβαιναν στην εκκλησία. Σε λίγο όλα ησύχασαν. Τότε o αρχηγός έδωσε το σύνθημα. Ένας πειρατής έριξε το γάντζο, σκαρφάλωσε στα τείχη, πήδηξε στην αυλή και άνοιξε τη μεγάλη καστρόπορτα. Οι κουρσάροι όρμησαν με αλαλαγμούς στην εκκλησία. Πριν συνέλθουν οι μοναχοί από τον αιφνιδιασμό, περνούσαν από τη ζωή στο θάνατο... Ένα δόκιμο καλογέρι, ο Γαβριήλ, βρισκόταν στο ιερό. Γρήγορος κι ευκίνητος, σκαρφάλωσε στη στέγη του ναού. ΟΙ πειρατές τον ακολούθησαν. Τότε όμως ακούστηκε μια δυνατή βουή, και ή σκεπή μετατράπηκε θαυματουργικά σε φουρτουνιασμένο πέλαγος. Πάνω στ' αφρισμένα κύματα ένας πελώριος και αγριωπός Στρατιώτης, με σπάθα πού έβγαζε φωτιές, όρμησε εναντίον τους. Εκείνοι παράτησαν αμέσως όπλα και κλοπιμαία κι έφυγαν πανικόβλητοι. O Γαβριήλ, ο μόνος πού απέμεινε ζωντανός από την τραγωδία, συγκλονισμένος από το θαύμα του αρχαγγέλου πλησίασε και πρόσπεσε στο εικονοστάσι του. Όταν συνήλθε από την ταραχή, σήκωσε τα μάτια. Αλλά τι πρόσωπο ήταν αυτό; Αν και ζωγραφισμένο, φαινόταν ζωντανό κι είχε μια θεϊκή γλυκύτητα. O δόκιμος επιθύμησε να το ζωγραφίσει. - Ταξιάρχη μου, παρακάλεσε, μεσίτευσε στον Κύριο ν' αναπαύσει τους αδελφούς μου. Κι έμενα αξίωσε με ν' απεικονίσω την εξαίσια μορφή σου. Αμέσως, σαν να φωτίστηκε από τον αρχάγγελο, πήρε ένα σφουγγάρι, μάζεψε μ' αυτό ευλαβικά το αίμα των μοναχών σε μια λεκάνη, το ανακάτεψε με ασπρόχωμα και άρχισε να πλάθει την εικόνα του. Από την αρχή της εργασίας ένιωσε αισθητή τη βοήθεια του Ταξιάρχη. Τα χέρια του, σαν να τα οδηγούσε αόρατη δύναμη, σχημάτιζαν γρήγορα και σταθερά με τον πηλό το πρόσωπο του αρχαγγέλου Μιχαήλ. Το πρόσωπο εκείνο πού είδε στη σκεπή του ναού, το αγριωπό, αλλά με τη θεϊκή χάρη. Ενώ στο μοναστήρι του Ταξιάρχη παιζόταν αυτό το δράμα, η ζωή στους γύρω συνοικισμούς συνεχιζόταν ήσυχη. Μόνο ένα τσοπανόπουλο, καθώς αγνάντευε τη θάλασσα από μια κορυφή, είδε κουρσάρικα καράβια λίγο πιο μέσα άπ' την ακτή. Πήδηξε στ' άλογο του και κάλπασε προς τη μονή για να ειδοποιήσει τους μοναχούς να φυλαχθούν. Το θέαμα όμως πού αντίκρισε, τον έριξε κάτω λιπόθυμο. Όταν συνήλθε, έτρεξε και ειδοποίησε τον Αλέξη, τον άρχοντα του Στένακα, για τα συμβάντα. Εκείνος ξεκίνησε αμέσως για το μοναστήρι μ' άλλους πενήντα καβαλάρηδες. Όταν μπήκε στο ναό τάχασε. Είδε τους μοναχούς σφαγμένους και βαμμένους στο αίμα και τον ηγούμενο νεκρό μπροστά στην αγία Τράπεζα! Έσφιξε τα δόντια και βγήκε έξω με διάθεση να εκδικηθεί. Πήδηξαν όλοι στ' άλογα τους κι ακολουθώντας τ' άχνάρια των πειρατών, πλησίασαν σ' ένα πλάτωμα. Απότομα σταμάτησαν. Το θέαμα πού αντίκρισαν τούς έκανε κι ανατρίχιασαν. Είδαν αυτούς πού καταδίωκαν, νεκρούς και σκορπισμένους σ' όλο το πλάτωμα. Μια σπαθιά, πού άρχιζε άπ' το μέτωπο κι έφτανε ως την κοιλιά, ήταν χαραγμένη στο σώμα του καθενός και τ' άνοιγε στα δύο. Ή μαχαιριά σε κάθε σώμα ήταν ακριβώς η ίδια. Κανείς άπ' τους καβαλάρηδες δεν ρώτησε ποιος το 'κανε. Όλοι μάντευαν τον τιμωρό. Δεν είχαν αμφιβολία. - Μεγάλη η χάρη κι η δύναμη σου, αρχάγγελε! ψέλλισαν και σταυροκοπήθηκαν. Στο μεταξύ, δυο πειρατές, πού είχαν μείνει στην παραλία περιμένοντας τους συντρόφους τους, ανησύχησαν από την αργοπορία και ανηφόρισαν για να τους συναντήσουν. Όταν αντίκρισαν στο πλάτωμα το μακάβριο θέαμα, γύρισαν γρήγορα στα καράβια, οπού περίμενε με αγωνία ο αρχηγός τους, και του διηγήθηκαν την τραγωδία. Μόλις τ' ακούσε εκείνος, χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι και ορκίστηκε εκδίκηση. Τον άλλο χρόνο έβαλε σ' εφαρμογή το σχέδιο του για την κατάληψη του Στένακα. Μια νύχτα οι πειρατές αποβιβάστηκαν αθόρυβα στην παραλία και ετοιμάζονταν να επιτεθούν τα χαράματα στη μικρή πολιτεία, πού κοιμόταν ανυποψίαστη. Αυτή την κρίσιμη ώρα επεμβαίνει και πάλι ο Ταξιάρχης. Ό Στέφανος, ο γιος του άρχοντα 'Αλέξη, πού μόλις είχε πέσει να κοιμηθεί, βλέπει μπροστά του τον αρχάγγελο. Ήταν πανώριος μες στην ολόχρυση πανοπλία του. Τα ξανθά μαλλιά του χύνονταν στους ώμους κι έδιναν στα κάτασπρα φτερά του χρυσή ανταύγεια. Στο δεξί χέρι κρατούσε πύρινη ρομφαία, ενώ τ' αριστερό ήταν σηκωμένο με τεντωμένο το δείκτη. Χαμογέλασε στο νέο και με γλυκεία φωνή του είπε: - Σήκω πάνω, Στέφανε. Πήγαινε γρήγορα με τον πατέρα σου να ετοιμάσετε την άμυνα της πόλης. Έρχονται οι Σαρακηνοί να σας αφανίσουν. Μη φοβηθείτε! Στο πλευρό σας θα είμαστε εγώ κι ο προστάτης σου Άγιος. Θα σας προστατεύουμε και θα σας καθοδηγούμε. Οι πειρατές έχουν αράξει στον όρμο, κάτω από την πόλη σας. Λίγοι άπ' αυτούς θ' αναρριχηθούν στο κάστρο, για να εξουδετερώσουν το σκοπό της πύλης και ν' ανοίξουν την καστρόπορτα. Θα σας επιτεθούν την ώρα πού ή νύχτα παλεύει με τη μέρα. Προσοχή στην πύλη! Τα γεγονότα εξελίχθηκαν όπως τα είπε ο Ταξιάρχης. Όταν οι κουρσάροι επιτέθηκαν, βρήκαν τους υπερασπιστές στις επάλξεις. Την ίδια ώρα ένα απόσπασμα με αρχηγό το Στέφανο, πού είχε κατηφορίσει αθόρυβα στην παραλία, έβαζε φωτιά στα πειρατικά καράβια. Οι πειρατές είδαν τη φωτεινή ανταύγεια της φωτιάς και τα 'χασαν. Ό πανικός πού ακολούθησε ήταν απερίγραπτος. Ενώ έτρεχαν προς τη θάλασσα, τους καταδίωκαν έφιπποι οι Στενακιώτες και τους αποδεκάτιζαν. Μια ομάδα με τον αρχιληστή κατάφερε να ξεφύγει, ακολουθώντας πορεία μέσα από το δάσος. Έπεσε όμως πάνω στο απόσπασμα πού είχε Πριν λίγο κάψει τα καράβια, και βρέθηκε κυκλωμένη. Σε λίγο κι αυτοί οι πειρατές, μαζί με τον αρχιληστή, είχαν εξολοθρευτεί. Πέρασαν αιώνες. Το μοναστήρι ερειπώθηκε από τις αλλεπάλληλες επιδρομές των Αγαρηνών. Τον 18ο αιώνα ο μικρός παλαιός ναός αντικαταστάθηκε με νέο και μεγαλύτερο, μα η ανάγλυφη θαυματουργή εικόνα του αρχαγγέλου διασώθηκε ως τις μέρες μας, όπως ακριβώς τη φιλοτέχνησε ο δόκιμος Γαβριήλ. Διατηρεί την πρώτη ζωντάνια της και παραμένει άφθορη από το χρόνο κι από τους ασπασμούς χιλιάδων προσκυνητών. Στο μέτωπο και στα μαγουλά του οι πιστοί κολλάνε μεταλλικά νομίσματα, πού αφήνουν σημάδια στο πρόσωπο του, αλλά γρήγορα εξαλείφονται. Κάθε τόσο τα μάτια του αρχαγγέλου βουρκώνουν, και οι χριστιανοί σκουπίζουν με μπαμπάκι τα δάκρυα του. Το ίδιο κάνουν με τον ίδρωτα, όταν συμβαίνει το πρόσωπο του να Ιδρώνει. To χτίσιμο του νέου ναού Συγκλονιστικά θαύματα επιτελεί η χάρη του σ' όσους προστρέχουν με πίστη κοντά του. Αλλά και το χτίσιμο του νέου ναού του άρχισε και τελείωσε με θαύμα: Ή επιτροπή πού συγκροτήθηκε για την ανέγερση του, αποφάσισε να τον χτίσει λίγο μακρύτερα από το μοναστήρι. Οι εργάτες άρχισαν να σκάβουν τα θεμέλια, αλλά το πρωί τα βρήκαν σκεπασμένα με χώμα, ενώ τα εργαλεία τους ήταν στην αυλή του παλιού ναού. Ξαναέσκαψαν τα θεμέλια από την αρχή. Κι όταν βράδιασε, άφησαν επίτηδες τα εργαλεία τους εκτεθειμένα, ενώ μερικοί άνδρες κρύφτηκαν στους θάμνους για να δουν τι θα συμβεί. Τα μεσάνυχτα λοιπόν είδαν κάτι ανέλπιστο: Ένα δυνατό φως σηκώθηκε από τον παλιό ναό, σχημάτισε καμπύλη και στάθηκε πάνω από τα θεμέλια. Ύστερα ακολούθησε την αντίστροφη πορεία και χάθηκε. Οι φύλακες έμειναν εκστατικοί. Συγχρόνως ένιωσαν μυρωδιά από φρεσκοσκαμμένο χώμα. Πλησιάζουν στα θεμέλια και τα βρίσκουν πάλι σκεπασμένα. Τρέχουν στο δέντρο πού ήταν κρεμασμένα τα εργαλεία, αλλά εκείνα έλειπαν. Ξεκίνησαν ζαλισμένοι για τον παλιό ναό, στο μοναστήρι του Ταξιάρχη. Είχε αρχίσει να χαράζει, όταν ακούστηκε ξαφνικά η καμπάνα της μονής. Σταμάτησε για λίγο κι άρχισε πάλι να χτυπάει σιγά και ρυθμικά. Κι όμως, καθώς αργότερα έμαθαν, δεν τη χτυπούσε ανθρώπινο χέρι. Έφτασαν, τέλος, στο μοναστήρι και μπήκαν στην αυλή. Εκεί είδαν ακουμπισμένα στον τοίχο με τάξη τα εργαλεία, στο ίδιο σημείο πού τα είχαν βρει και την προηγούμενη μέρα. Κατάλαβαν πια πώς ήταν θέλημα του αρχαγγέλου να χτιστεί ο καινούργιος ναός στη θέση του παλιού. Ή κατασκευή ξεκίνησε. Όλοι βοηθούσαν στις εργασίες, ακόμα και οι Τούρκοι. Τον σέβονταν από παλιά και τον φοβόντουσαν. Μερικοί άπ' αυτούς είχαν τολμήσει να προσβάλουν το ναό του ή να μπουν στο προαύλιο καβάλα στ' άλογο τους, και τότε τον είδαν άγριο να τους κυνηγάει και να τους διώχνει. Όταν ήρθε η ώρα να μετακινηθεί η ανάγλυφη εικόνα, στάθηκε αδύνατο. Ό Ταξιάρχης εμπόδισε κάθε προσπάθεια για μετακίνηση της. Ήθελε η εικόνα του να παραμείνει εκεί πού την τοποθέτησε ο Γαβριήλ, ο κατασκευαστής της. Οι εργασίες προχώρησαν γοργά και πλησίαζαν στο τέλος. Τα χρήματα όμως ήταν λιγοστά. Δεν έφταναν ούτε για τα μεροκάματα των εργατών. Συγκεντρώθηκαν τότε τα μέλη της επιτροπής ανεγέρσεως του ναού στο σπίτι του ταμία. Έμειναν μέχρι αργά το βράδυ προσπαθώντας να βρουν κάποια λύση. Μα έφυγαν άπρακτοι. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Ό ταμίας καθόταν σε μια πολυθρόνα βαρύθυμος και σκεπτικός, όταν ξαφνικά άνοιξε ή πόρτα. Ένας άγνωστος πέρασε μέσα, ανέβηκε τη σκάλα και προχώρησε στο δωμάτιο, όπου βρισκόταν το μπαούλο με τα λιγοστά χρήματα της επιτροπής. Ο ταμίας προσπάθησε να σηκωθεί, αλλά δεν μπόρεσε. Ένιωθε τα πόδια του καρφωμένα. Άκουσε το μπαούλο ν' ανοίγει κι ύστερα από λίγο να κλείνει. Μετά είδε τον ξένο να επιστρέφει με βήματα αργά και βαριά. Ήταν ένας νέος με σγουρά μαλλιά και ματιά φωτεινή σαν αστραπή. Φορούσε ρόδινο σακάκι και μαύρες μπότες, πού ανέβαιναν μέχρι τους μηρούς. Χαμογέλασε στο νοικοκύρη και είπε: - Τα χρήματα για τις πληρωμές βρίσκονται μέσα στο μπαούλο. Ύστερα κούνησε το χέρι, σαν να τον χαιρετούσε, άνοιξε την εξώπορτα και χάθηκε στο σκοτάδι. Ο ταμίας έτρεξε στο μπαούλο. Ήταν κλειδωμένο. Το άνοιξε και τι να δει! Τρεις σειρές από φλουριά, μητζίτια και λίρες. Τα έπιασε στη χούφτα του για να βεβαιωθεί, και τ' άφησε πάλι να πέσουν. Τα χρυσά αυτά νομίσματα, πού πρόσφερε για το ναό του ο ίδιος ο αρχάγγελος Μιχαήλ, ήταν ακριβώς όσα χρειάζονταν για να πληρωθούν τα έξοδα, μέχρι και το τελευταίο γρόσι. H ανέλπιστη σωτηρία Σ τα 1963, το πρωινό εκείνο της επιθέσεως των Τουρκοκυπρίων στη μαρτυρική Κύπρο, όταν μπήκε ο νεωκόρος στο ιερό προσκύνημα του Μανταμάδου για ν' ανάψει το καντήλι του Ταξιάρχη, είδε κατάπληκτος πώς η ολόσωμη εικόνα του έλειπε! Αυτή η απροσδόκητη εξαφάνιση προκάλεσε σύγχυση στον ευσεβή λαό και κράτησε μια βδομάδα. Ξαφνικά, η εικόνα βρέθηκε πάλι στη θέση της, όπως είχε εξαφανιστεί. Πέρασε καιρός. Ένα χειμωνιάτικο πρωινό ο νε­ωκόρος του Μανταμάδου άκουσε ποδοβολητό αλόγου. Βγαίνει έξω και βλέπει ξανα νέο, πού μόλις είχε ξεπεζέψει, να σηκώνει στους ώμους του ένα κριάρι. Μπήκαν μαζί στο ναό, κι ο νέος προχώρησε στην εικόνα του Ταξιάρχη, απίθωσε εκεί το κριάρι και άναψε λαμπάδα ίση με το μπόι του. Ύστερα γονάτισε, προσκύνησε την εικόνα και χάιδεψε με βουρκωμένα μάτια και τρεμάμενα χείλη το ανάγλυφο πρόσωπο του αρχαγγέλου. - Είναι ο σωτήρας μου, γυρίζει και λέει συγκινημένος στο νεωκόρο. Αυτός μ' έσωσε από τους Τούρκους. - Πες μου, παιδί μου, τι σου συνέβη; ρώτησε μ' ενδιαφέρον εκείνος, καθώς έβγαιναν από το ναό. - Στα τελευταία γεγονότα με τους Τούρκους, άρχισε ο νέος, υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία στην Κύπρο. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα της 12ης Αυγούστου, όταν μας ξάφνιασαν τα πυρά των Τουρκοκυπρίων. Ήμασταν πάντα σ' επιφυλακή, γιατί ξέραμε τι ύπουλος εχθρός ήταν απέναντι μας. Μας δυσκόλευαν λίγο οι βολές του πολεμικού τους ναυτικού, αλλά δεν μας έβλαψε καθόλου η αεροπορία τους. Σε λίγες ώρες ελέγχαμε την κατάσταση και προχωρήσαμε στην αντεπίθεση. Λες κι είχαμε στα πόδια μας φτερά. Τους πήραμε φαλάγγι και τους κυνηγήσαμε. Λίγο ακόμα και θα τους ρίχναμε στη θάλασσα. Ενώ τρέχαμε ακράτητοι από ενθουσιασμό και σχεδόν ακάλυπτοι, βλέπω ξαφνικά μπροστά μου, σε πέντε μέτρα απόσταση, να ξεπροβάλλει ένας ακανόνιστος όγκος. Σταμάτησα απότομα, και τότε... μέσα στο σύθαμπο της αυγής διέκρινα ένα τουρκικό πολυβολείο. Είδα την κάννη του πολυβόλου να στρέφεται πάνω μου, και, μη έχοντας που να καλυφθώ, έπεσα με το πρόσωπο στη γη, σκεπάζοντας καλά με το κράνος το κεφάλι μου. "Ταξιάρχη μου, σώσε με!", είπα μέσα μου, κι αμέσως ήρθε στο νου μου ο πατέρας μου, πού σώθηκε θαυματουργικά από βέβαιο θάνατο στο αλβανικό μέτωπο, τάζοντας στον Ταξιάρχη ένα κριάρι. "Ταξιάρχη μου σώσε με!", μουρμούρισα πάλι, κάνοντας κι εγώ το ίδιο τάμα. Την ίδια στιγμή ένας εκκωφαντικός κρότος πήρε σχεδόν την ακοή μου. "Με χτύπησαν", σκέφτηκα, κι έφερα στο νου μου τ' αγαπημένα μου πρόσωπα... Ύστερα ένιωσα να μ' ακουμπούν, να με ψάχνουν, να με σηκώνουν. Ήταν οι δικοί μας. "Χτύπησες; Πώς είσαι;", άκουσα αμυδρά τη φωνή τους. Ψάχτηκα, μα δεν βρήκα τραύμα. Τότε θυμήθηκα το πολυβολείο. Κοίταξα προς τα κει, αλλά δεν είδα τίποτα. "Εδώ ακριβώς", φώναξα, "υπήρχε τουρκικό πολυβολείο". Πήγαμε κοντά, ερευνήσαμε, μα δεν το βρήκαμε. Στη θέση πού ορθωνόταν Πριν το πολυβολείο, υπήρχαν τώρα μόνο συντρίμμια και μια τεράστια τρύπα. Φαίνεται πώς στην κρίσιμη για μένα στιγμή, κάποια οβίδα πλοίου ή κάποιος όλμος έκανε συντρίμμια το επικίνδυνο πολυβολείο, ενώ συγχρόνως κάποια ανώτερη δύναμη με φύλαξε τελείως αβλαβή κι απ' τα πυρά κι από την έκρηξη. Ο νεωκόρος, πού μέχρι τώρα παρακολουθούσε συγκινημένος, πήρε το λόγο: - Ναί, παιδί μου, ήταν ο Ταξιάρχης. Αυτός σ' έσωσε. Τότε, με τα επεισόδια της Κύπρου, είχε χαθεί από δω ή εικόνα του για μια βδομάδα. Ο νέος ταράχθηκε. Αγκάλιασε με το βλέμμα του την εικόνα του αρχαγγέλου και τα μάτια του βούρκωσαν. Ήταν ένα ακόμη "ευχαριστώ" για την ανέλπιστη σωτηρία του.

Τα παντα για να κανω το παιδι μου μαμακια! Αλλοι πονανε, αλλοι γεννανε, αλλοι χαιρονται; Δε λεει Το παιδι σου μολις βλεπει την πεθερα σου κλαιει και δεν καθεται ουτε λεπτο στην αγκαλια της. Πως αντιδρας;

Ο μικρος οταν ηταν δυο μηνων μου ειχε κοκκινησει και το ανεφερα στον παιδιατρο νομιζοντας οτι εχει συγκαει. εκεινη την περιοδο χρησιμοποιουσα μωρομαντηλα (οχι συχνα) και ο γιατρος μου ειπε οχι μωρομαντηλα, μονο οταν ειμαι εξω και δεν υπαρχει νερο. Αγορασα βαμβακι της chicco και το βρεχω με ζεστο νερο και καθαριζω με αυτο τον τροπο πλεον το μικρο. Δεν εχει κανει ερεθισμους μεχρι στιγμης. Εκανα και αλλη μια βλακεια αλλα δεν γνωριζα οτι δεν πρεπει, σε καθε αλλαγη της πανας εβαζα κρεμα, τωρα πλεον βαζω 2 φορες την μερα, ελπιζω και αυτο να μην ειναι πολυ.

Ναι, αυτο το κτιριο δεξια σου(αληθεια, ποσο ετων να ειναι); γειτωνισσα και εσυ και προφανως με ωραια θεα(αν μενεται λιγο ψηλα)

Επισης πολυ ωραια ατομικα τυραμισου στο ζαχαροπλαστειο "Castelo" στη περιοχη Κορυδαλου (Γρ. λαμπρακη με Δημητρακοπουλου γωνια). Κοριτσια εγω μετα τη γεννα κανοντας γουρουνιες πηρα 6 κιλα :confused: (στην εγκυμοσυνη εμφανισα διαβητη και επεσε πολυ πεινα για 3 μιση μηνες)

Κοριτσια Καλησπερα. Για καλη μου τυχη ειδα το θεμα (όντως υπεροχο) μεσημερι, αν ειχε νυχτωσει θα ειχα προβλημα, γιατι δεν ειμαι και απο τις θαραλλεες. Δεν ξερω αν κολλαει με το θεμα, αλλα σας εχει τυχει να κοιμαστε, να βλεπετε ενα ονειρο, να ξυπνατε και να το περιγραφεται και λιγες ωρες μετα να το ζητε; Μου ειχε τυχει πριν 8 χρονια και οταν το σκεφτομαι φρικαρω.

Καλημερα. Εμενα με τις baby dry εκανε κοκκινιλα στο δερματακι του και νομιζα οτι ηταν συγκαμα και του εβαλα μελανι. Τελικα ηταν απο την πανα. Και εγω πλεον χρησιμοποιω της active fit.

Οταν πηγα εγω γυμνασιο ο Μακρυγιαννης ειχε παραχωρησει το κτιριο στο δημοσιο και λειτουργουσε ως δημοσιο γυμνασιο αλλα ευτυχως μετα το κρατος εφτιαξε γυμνασιο. Το προλαβα και βοηθησα και στη μετακομιση του χημειου (και εκανα και ζημια με τον ανθρωπινο σκελετο, μου ειχε πεσει!!!). Μια φιλη μου ομως πηγε και τα δυο παιδια της στο ιδιωτικο νηπιο-δημοτικο και ηταν ικανοποιημενη. Πολυ καλα λογια εχω ακουσει και την "παιδεια" στο χαιδαρι (ειναι κοντα στο Θεαθηνε την καφετερια)

Μεχρι στιγμης δεν το εχω κανει και ελπιζω να μην το κανω και στο μελλον...Σε ενα μηνα πρεπει να τον παω ομως στο δωματιο του Εχεις παρακινησει ποτε καποιον, να κανει κατι που δεν ηθελε αλλα το εκανε και του βγηκε σε καλο;

Πρεπει να εισαι πιο μικρη απο μενα. Εγω το καλοκαιρι εκλεισα τα 31.:sad: