nefel

8 μέρες πριν την ΠΗΤ ακριβώς όπως κ στο πρώτο μου παιδι, ξεκινάνε πονάκια, είναι βράδυ, η μικρή μόλις έχει πάει για ύπνο. Στο μεταξύ έχω τσακωθεί με τη μαμά μου στο τηλ γιατί πήγε για περπάτημα και δε με πήρε και πότε θα γεννησω αν δεν περπατάω;;;;;;;; 10.30 ερχεται να με παρει να πάμε για περπάτημα, εγω αραχτη στην τηλεόραση της λέω έχω πονακια ανα 10 λεπτά. Μου λέει τρέχα νοσοκομείο γεννάς. Λέω νωρίς είναι ακόμα κατσε να δουμε τι θα γινει. Στο μεταξυ παιρνω το γιατρό, μου λεει να πάτε στο νοσοκομείο κυρία μου!!! Χαχα!! Ετοιμαζόμαστε κ ξεκινάμε. Εγώ πάω με ψυχολογία οτι θα μου ρίξουν μια ματιά κ θα τους πω να παω καμια βολτα κ να επιστρέψω αργότερα. Πάω, πετάνε τον αντρα μου εξω, με βαζουν καρδιοτοκογράφο, γραφει πραγματι συνεχεια συσπάσεις κ μεσα σε μιση ωρα μου χουν γινει 5 κολπικές, έχει γινει ξύρισμα, έχει μπει ορος κ ο ειδικευομενος με εχει ενημερωσει οτι απαγορεύεται να περπατάτε κ να κάθεστε γιατί θα παθει ασφυξια το μωρό πρέπει να παραμείνετε ξάπλα. Να σημειωσω οτι ο αντρας μου παρολο που ειχε βεβαιωση απο το ιακ πατρας που υποτιθεται θα του επετρεπε να παρισταται ηταν εξω. Με πιανουν κλαμματα. Νιώθω οτι εκανα βλακεία, πηγα κ πιαστηκα σα το ποντικι στη φακα, κ δε μπορουσα να κανω πισω. Σκεφτομουν οτι θα μπορουσα να περιμενω σπιτακι μου ησυχα κι ωραία. Μου ειπαν οτι θα μεινω καρδιοτοκογραφο να δουμε πως παει με δικους μου πονους κ θα αποφασισουν αν θα με στειλουν σε δωματιο μεχρι το πρωι κ να μου βαλουν ωκυτοκινη η θα με κρατησουν. Τελικα αποφασισαν να με κρατησουν, εβαλαν κ τον αντρα μου μεσα 5 ολοκληρα λεπτά. Στο μεταξυ με τη δικαιολογια της τουαλετας, πρεπει να πηγα και 15 φορές, εβγαινα κ εβλεπα τον αντρα μου. Μπηκε για τα καλα η νυχτα , χαλαρωσαν τα πραγματα, μου κατσε και στραβα το κλυσμα κ οντως; πηγα πολλες φορες τουαλετα κ εκανα πολλα ντουζ κ στο μεταξυ περασα ολους τους πονους ορθια να κρατιεμαι απο τον αντρα μου κ να εφαρμοζω το τη μεθοδο λεμπουαγιε με το τραγουδι. Ολα αυτα στο διαδρομο εξω απο το μαιευτηριο. Ναι επιτρεποταν να βγαινω να βλεπω τον αντρα μου κρυφα, αλλα οχι να μπαινει να με βλεπει αυτος παρολο που ηταν νυχτα, δε γενναγε καμια αλλη, το μαιευτηριο ηταν αδειο. Ξεχασα να πω, οτι η αναισθησιολογος που ειχα μιλησει για την επισκληριδιο δε μπορεσε να ρθει. Στο νοσοκομειο πηγαμε στις 11 το βραδυ. Η ωρα εχει παει 5, η διαστολη μου ειναι στο 6 κ εγω εξω στον αντρα μου με πονους που εχουν αρχισει να ζοριζουν. Τον χαιρεταω, του λεω παω να ξαπλωσω. Με το που ξαπλωνω, ερχεται ενας τεραστιος πονος, κ εκει που παει να περασει ακουω κρακ, ο πονος ξαναφουντωνει κ ναι εσπασαν τα νερα. Εγω εχω φτασει να φωναζω βοηθεια κ ειμαι σιγουρη οτι θα πεθανω. Εκεινη την ωρα ερχεται ο γιατρος μου (ο οποιος ηταν σε ενα γαμο 2 ωρες μακρια απο την πατρα κ γι αυτο το λογο γλιτωσα κ την ωκυτοκινη, γιατι ηθελαν να με καθυστερησουν να προλαβει να ρθει). Με εξεταζει, εγω αντιστεκομαι, διαστολη 6. Μου βαζει τις φωνες να .χαλαρωσω, δε μπορει να με εξετασει με κλειστα ποδια, καμια δε γεννησε με κλειστα ποδια, χαλαρωνω μου λεει τελεια διαστολη, στον επομενο πονο σπρωχνω κ το κατεβαζω , παμε χειρουργιο. (δλδ εκει που ολοι νομιζαν οτι εχω διαστολη 6 , εγω ειχα 10 , απιστευτο που προλαβε κ ηρθε στο τσακ. Εγώ οπως προειπα νομιζα οτι πεθαινω, εχω παραιτηθει τελειως, ερχοναι οι πονοι, δε σπρωχνω καν, 2 μου πατανε την κοιλια, ο γιατρος καθεται ορθιος μ ενα ψαλιδι, κ κοιταει κατα που θα κοψει. Εγω σκεφτομαι απο μεσα μου, κοψε, σπρωξτε σωστε με πεθαινω κ δεν κανω απολυτως τιποτα. Μα καλα τοσες ιστοριες εχω διαβάσει οτι οι γυναικες θελουν απο μονες τους να σπρώξουν εγώ γιατί δεν ενιωθα ετσι;;;; Καποια στιγμη το νιωσα να κατεβαινει κ εκει εσπρωξα κ βγηκε. Με περιτυλιξη στο λαιμο. 5.45 το πρωί. Μόνο με δικούς μου πονους. Να σημειώσω οτι ο ειδικευομενος μου χε πει οτι θα εμπαιναν κ πονοι καποια στιγμη κ ειπα, οχι ωκυτοκίνη. Μου λέει κοπέλα μου δε γέννησε καμία χωρίς πόνους τι λες τώρα;;; Τελικά τους γλίτωσα. Ακολούθησε ενα μαρτύριο γυρω στα 40 λεπτά οπου δεν ξεκολλαγε ο πλακουντας. Αυτο ηταν οτι χειροτερο γιαι ο γιατρος μου ζούλαγε την κοιλιά, είχα συσπάσεις, ηθελα να με κοιμίσουν. Ο γιατρος για μένα απλά φοβερός. Μου λέει τι θες να σε κοιμισω κ ν αρχισουμε να τραβάμε;;; Ευτυχως τελειωσε κ αυτο το μαρτύριο κ μετα ακολούθησε το ράψιμο. Ευτυχως δεν είχα πολύ σκίσιμο παρόλα τα 4.450 κιλά του παιδιού. Το ράψιμο έγινε με τον πιο απανθρωπο τρόπο κ ηταν το χειρότερο απ όλα. Χωρις αναισθησία. Να ουρλιαζω ασταμάτητα οχι αλλο οχι αλλο , σας παρακαλώ κάντε κάτι κ το προσωπικό να σχολιάζει κανουμε οτι δεν την ακούμε οπως τα παιδιά που κλαινε κ δε τους δίνουμε σημασία. Κάποια στιγμή είπα είναι απάνθρωπο αυτό που κάνετε κ ο ειδικευόμενος τα πήρε. Στο μεταξύ ένας άλλος ειδικευόμενος που έκανε εξεταση ορθου, του φάνηκε πολύ οκ να κανει καφρίλες παράλληλα, ακουγα αλλα ημουν τοσο εξαντλημένη που δεν είπα τίποτα. Τέλειωσε το μαρτυριο κ με πάνε σ ενα δωματιο με το φοριο τρεχοντας στους διαδρόμους κ γελώντας κ εγώ παρακάλαγα, μη σας παρακαλώ, πιο ήρεμα ζαλίζομαι, μη σας παρακαλώ. Κ η απάντηση έλα τώρα σου κάνουμε κ αστειάκια κ θυμώνεις. Δεν αντεχα απλα. Μετά Κυριακή πρωί πια πηγαμε στο δωματιο, εγω σνηλθα εντελως, κ ενιωθα σα να μη γέννησα. Το νοσοκομειο μια ταλαιπωρια, κανεις δεν ηρθε να δει το σηθος, ξεχασαν να μου φερουν φαγητο, φαγαμε αηδιες, επαθα κολικο, ζητουσα ενα μπουσκοπαν, δε μου εδιναν, 3 τη νυχτα κ ενω ειχα μαρτυρησει να κοιμηθει ο μικρός μπαινανε οι νοσηλευτριες να παρουν πιεση κ πυρετο, τους ειπα σας παρακαλω, μην μπαινεται ετσι νυχτιατικα, το πρωι αρχισαν τους τσαμπουκαδες. Δικο σας ειναι το δωματιο κυρια μου που θα μας πειτε τι να κάνουμε; Μετα ζητουσα μπουσκοπαν κ φερονταν σαν κατινες κ φωναξαν ενα γιατρο να με μαζεψει γιατι κ καλα δε μπορουσαν να με κανουν καλα. Το γραφειο τους ηταν στο διπλα δωμάτιο καπνιζαν κ ο καπνος εμπαινε στο δωματιο μας. Αληθεια δεν εχει απαγορευτει το καπνισμα στους δημοσιους χωρους;;;;; Δευτερα πρωι περναει ο γιατρος μου του λεω θελω να φυγω, μου λεει απο μενα ελευθερα. Περνανε οι παιδιατροι, ειχαν ενημερωθει οτι θελω να φύγω, μου λενε οκ απλα θα ρθεις σε 3 μερες με το παιδι. Ηρθε κ ο καθηγηης παιδιατρικης κ φυγαμε με τις ευχες του 24 ωρες μετα τον τοκετο. Ηρθαμε σπιτακι μας, τρωμε σαν ανθρωποι, κοιμομαστε στα κρεβατακια μας , δε μας ενοχλει κανεις κ όλα κυλάνε τέλεια!!!! Συνολικά είμαι πολύ ευχαριστημένη, γλίτωσα μια βέβαιη καισαρική με την επιλογη του συγκεκριμενου γιατρου στο νοσοκομείο. Που τελικα θα ηταν κ ασκοπη γιατι το παιδι βγηκε πολυ ευκολα παρα την περιτυλιξη κ τα πολλά κιλά. Ο τοκετός δεν είχε πολλές παρεμβάσεις κ το αποτελεσμα ήταν να πάρω ενα παιδι ηρεμο στα χερια μου σε αντιθεση με την κορη μου η οποια ηταν απιστευτα ταραγμενη μετα τον τοκετό. Στις 3 μερες πηγαμε το μπεμπη, δεν ειχε καθολου ικτερο, ειχε χασει μονο 180 γραμμαρια σε αντιθεση με την κορη μου που ειχε χασει μισο κιλο. Το στηθος μου επανηλθε σε φυσιολογικα μεγεθη, ξετουμπανιασε κ ο θηλασμος κυλαει ρολοι. Ειναι τοσο καλό μωράκι, το έχω λατρεψει!!!!

ακομα εδώ κορίτσια!!!! Ελεος!!! Την κόρη μου τετοια μερα την ειχα γεννησει!!!!! κοντευει αλλα τωρα πότε, ένας θεός ξέρει. Την Τεταρτη μπαίνω για πρόκληση όπως κ να χει. Αντε να τελειώνω κ με το παλιοζάχαρο. Ξυπνάω καθε απόγευμα κ λέω οχι παλι γιαούρτι θεε μου. Εχω προγραμματισει τι θα φαμε κ καθε μερα, τελευταιες δυσκολες μερες που πρεπει να τρωω συγκεκριμενα πραγματα, μετα θα μαγειρευω οτι θελω. Αντε αυριο κοτοπουλο με μπαμιες, τη Δευτερα ψαρια, την Τριτη δεν ξερω, τριτη βραδυ θα μαι στο νοσοκομείο. Μακαρι να μας κάνει την εκπληξη νωρίτερα!!!

Καλημέρα!!!!! Εδώ επικρατεί το χάος!!! Ολο το απογευμα βραδυ χτες ειχα συσπασεις, κατα τ πρωι ενιωσα κατι πολυ γερες , σηκωθηκα να δω τι παιζει σταματησαν, κ μετα ο αντρας μου εφυγε γιαα δουλεια κ βρεθηκε στην τραπεζα να με παιρνει τηλεφωνα να μου λεει οτι εχουν μπλοκαρει τα βιβλιαρια μας κ ποτε εκανα αιτηση απωλειας;;; που να θυμαμαι, μια καρτα ειχα χασει , δεν εκανα αιτηση απωλειας βιβλιαριου. Στην αλλη γραμμη η μαια να μου εξηγει πως να κανω ρεφλεξολογια να εχω αποτελεσματικες συσπασεις κ να πιω κανελα κ το παιδι κρεμασμενο πανω μου να ζηταει παιδικα κ οι γονεις μου να κορναρουν απ εξω, ολα αυτα ταυτοχρονα μ εμενα να ψαχνω στα κουτια να βρω βιβλιαρια. Χαος

Είμαι πολύ χαρουμενη!!!! Εχω 2 εκατοστά διαστολή πολυτόκου. Ο γιατρός είπε οτι λογικα θα ξεκινησουν σιγα σιγα συσπάσεςι να ρχονται, αν δεν ερθουν τριτη βραδυ να κανω εισαγωγη κ τεταρτη να κανουμε προκληση. Θα μπορουσε να με αφησει κι ααλλο αλλα μη το αφησουμε να μεγαλωσει κι αλλο ειναι ηδη μεγάλο. Κι οτι ο τράχηλος θ ανοίξει για πλάκα. Καλά εδω ανοιξε στην κορη μου που δεν ειχα καν διαστολη δε θ ανοιξει τώρα;; Είμαι πολύ χαρούμενη!!!!!!!!

Δεν την θελω την καισαρικη, ειναι το τελευταιο παιδακι που θα κανω κ ηθελα να γινουν ολα οπως τα ονειρευτηκα, να ξεκινησει ο τοκετος μονος του, να μη γινουν παρεμβασεις κλπ κλπ. Εχω στενοχωρηθει. Πιστευω οτι απο το υποσεινηδητο αγχος να γινουν ολα οπως τα φανταστηκα μπλοκαρα τη διαδικασια, μπορει να μην ειναι ακομα η ωρα μου, δεν ξερω. Αυτο που ξερω ειναι οτι ειναι αδικο αλλες να χουν 3 κιλα παιδακια κ εγω 4-5 κιλα κ να μη μπορω να γεννησω οπως θελω. Φυσικα κ λεω βλακειες, φυσικα κ το πρωτο που με νοιαζει ειναι να ειναι υγιες. Δεν ξερω εχω πολυ αγωνια να το παρω γερο στην αγκαλια μου. Απλα οταν στον 5ο μηνα ο γιατρος μου ειπε οτι ειναι μεγαλο το παιδι ισως να σκεφτουμε την καισαρικη, αρχισα να τρεχω σε διαιτολογους, να κανω οτι περναει απο το χερι μου για να μη μεγαλωσει πολυ το παιδι, μου χει φυγει η ψυχη στη διαιτα κ τη στερηση αλλα το παιδακι ειναι πολυ μεγάλο. Μετα προεκυψε κ το ζάχαρο, ακόμα χειρότερη δίαιτα αλλα το παιδι μεγαλωνει. Αν δεν τα κανα ολα αυτα θα πιστευα οτι φταιω εγω, αλλα ειναι το σκαρι του. Τι να γινει, γερο να ναι μονο αυτο με νοιάζει.

Πιστευω οτι φταιει το καλοκαιρι, για τα πιτσιρικια, η ζεστη, το οτι δε μπορεις να τα βγαλεις το ιδιο ευκολα εξω, κι αυτα ισως κανουν κακο υπνο κ μετα νυσταζουν , κι αυτα πιστευω οτι νιωθουν ατονια οπως κ εμεις με τη ζεστη. Τώρα οσο για πονακια, δεν εχω οι συσπασεις καμια σχεση με τακτικοτητα, μια δω μια κει εχω, στην κορη μου σαν χτες ειχα ξεκινησει να πιστευω οτι θα γεννησω, ειχα δει το βλενωδες πωμα που φραζει τον τραχηλο, το ιδιο βραδυ ειχα αιματακι, κ τακτικες ανωδινες συσπασεις, την αλλη μερα σταματησαν , ξαναρχισαν το βραδυ επωδυνες, ξανασταματησαν, το ιδιο κ την επομενη το απογευμα, στο μεταξυ ειχα κ μια τρυπουλα στο σακο απο την προηγουμενη το απογευμα κ ψιλοεσταζε κ το επομενο πρωι με κρατησαν κ γεννησα. Τωρα δε βλεπω τιποτα στον οριζοντα. Ποσο πια, ειμαι 10 μερες πρην την πητ με ενα γιγαντιο παιδι, τι θα γινει;;; Ειναι να μην αγχωνομαι;;; Θα δουμε τι θα πει κ ο γιατρος, αλλα μπορω να φανταστω. Εντελως ανετοιμος τραχηλος

Εγω μπορω να αντεξω απειρες δοσεις ουρλιαχτου κ φασαριας, κ οσο πιο πολυ η φασαρια, τοσο περισσοτερο δε την αντιλαμβανομαι λογω επαγγελματος (δασκάλα), απλα το σκεφτομαι συνδιαστικα με το μπεμπη, οτι μολις ερθει με το καλο το σπιτι θα γινει τσιρκο, θα φυγουν κ οι γονεις μου ενα μηνα διακοπες τον αυγουστο, ο αντρας μου δουλευει πολλες ωρες, πως θα τα καταφερω;; Αλλα γενικα εχω αλλα να με απασχολουν, με εχουν πιασει τρομερες φοβιες με το μωρο, αν θα πανε ολα καλα στη γεννα, φοβαμαι πολυ μη σφηνωσει κ τετοια μη γινει καμια ζημια στο παιδι. Να δουμε ττι θα πει κ ο γιατρος σημερα

Ρε συ κ εδω χαμός γίνεται με τη μικρή μου, εχει μια βδομαδα που ειναι σε φρικη, δεν μπορω να καταλαβω, μου ξαναγυρισε κ στον πρωινο υπνο, αν δεν κοιμηθει το πρωι κλαιει κ ουρλιαζει, μετα βεβαια δεν κοιμαται το μεσημερι κ δημιουργειται χειροτερος εκνευρισμος. Σημερα το μεσημερι εχω γιατρο κ θα την κρατησει η μαμα μου. Αφου γκανιαξε στο κλαμα, πηγε μονη της κ ανεβηκε στον καναπε να κοιμηθει, παιρνω τη μαμα μου η οποια με παρακαλεσε να μην την κοπιμησω το πρωι για να κοιμηθει το μεσημερι κ σε 1 λεπτο ειχε ερθει σιφουνας ο πατερας μου να την παρει να την απασχολησουν για να μην κοιμηθει, μενουν διπλα οι γονεις μου. Απο αυριο ομως ας κοιμαται οποτε θελει, τι να κανω, εξαλλου σε λιγο θα ρθει το μωρο κ οτι προγραμμα υπαρχει απλα θα σταματησει να υπάρχει.

Μια κουταλιτσα εφαγα αλλα τι να μου κανει;;; χειροτερα ηταν. Εχω μια υποψια οτι οσο το σκεφτομαστε κ θελουμε να γεννησουμε , μπλοκαρουμε τις ορμονες κ δε θα ξεκινησει ποτε ο τοκετος

Κοριτσια χτες ηρθε σπιτι μια φιλη κ εφερε παγωτο απο το max perry, κ φυσικα λογω ζαχάρου δε μπορώ να φάω!!!! γκρρρρρρρρρρρρρρ, ποτε θα γεννήσω;;;; αυτο για μενα ειναι μαρτυριο, το παγωτο ειναι το παθος μου

Τη μια κάνω σεξ, δε γίνεται τίποτα, τσαντιζομαι, λεω δεν ξανακάνω σεξ. Μετά πάω για περπάτημα, κουράζομαι, δε γίνεται τίποτα, λέω δεν ξαναπερπατάω αφου δε γίνεται τίποτα, θα κάνω σεξ.

Καλημέρα!!! Τι κάνετε;;;; εγω ακόμα εδώ, δε γέννησα με τη χθεσινή πανσέληνο, με πρόλαβε κ η πριγκίπισσα , αφήστε με ειμαι να σκάσω. Μάλλον με το επόμενο φεγγάρι θα βγει ο μπέμπης, στις 42 εβδομάδες.

Κι εγώ σα να μην είμαι έγκυος

Δε θα γεννήσουμε ποτέ λέμε!!!!

Zounitsa ακριβως το ιδιο κ εγω, μετα απο 2 εγκυμοσύνες, είπα ποτέ ξανά, δε θέλω να ξαναπεράσω τη φάση εγκυμοσύνη με τίποτα. Ρε κοριτσια δεν αντεχω αλλο θέλω να γεννήσω, αλλά φοβάμαι οτι με το να το θέλω τόσο πολύ, μπλοκάρω τη διαδικασία κ δε θ αρχίσει ποτέ ο τοκετός. Πάντως εμενα στον υπέρηχο βγαινει 41 εβδομάδων , αλλα αυτο δε σημαινει οτι αλλαζει η καταληκτικη ημερομηνια. Τι να πω την κορη μου 38 κ 6 τη γεννησα, ααυτο θα φτάσειι 40;;;; εκτος αν το μπλοκάρει εγώ όπως προείπα