Crystallia

Ο χρόνος πέρασε, αλλά ακόμα τα ίδια. θα γράψω περισσότερα μόλις προλάβω. Εν τω μεταξύ έχω μιλήσει σε κάποιον εμπιστοσύνης, έπεσε απ τα σύννεφα! Μα πόσο υποκρίνομαι σε όλους....όλοι με λένε γελαστή και και και όμως μέσα μου είμαι ματωμένη! θα είχα φύγει μα φοβάμαι....πολύ... Δεν ξέρω πως να απαλλαγώ. Μου είπε το άτομο αμπιστοσύνης να σκεφτούμε κάτι. Δεν ξέρω μόνο ελπίζω....

Αχχχχ σε καταλαβαίνω απόλυτα.... Και εγώ σε αντίστοιχη θέση είμαι... Όλη μέρα μόνη και τα σχετικά.. Ας τους φωτίσει ο θεός, μόνο αυτό μπορώ να σου πω...

Σε ευχαριστώ stelabell για την απάντηση σου! Είχα τόση ανάγκη να δω ότι κάποιος ενδιαφέρεται.... Τα πράγματα έχουν γίνει χειρότερα εδώ και 2 εβδομάδες. Απειλές ότι θα με χτυπήσει, ότι θα μου φέρεται χειρότερα από τώρα... Από φωνές άλλο τίποτα... Η αλήθεια είναι ότι θέλω να φύγω...αλλά φοβάμαι... Μίλησα με την μάνα του, της είπα και για τις απειλές και ότι πλέον δεν ασχολείται ούτε 10 λεπτά τη μέρα με το παιδί.... Στεναχωρήθηκε..σκέφτεται τι να κάνουμε... Δεν θα του κάνει κουβέντα σχετικά, γιατί φοβάμαι πως αν μάθει ότι της μίλησα θα με χτυπήσει... Φόβος και απελπισία...

Σκέφτομαι να πάω σε δικηγόρο.... Τη Δευτέρα θα το αποφασίσω.. Από τη μία δέχομαι απειλές για διάφορα από την άλλη τάχα τον πονάει περισσότερο από μένα όταν μου φέρεται έτσι... Θα δείξει η δευτέρα κάτι πρέπει να κάνω και φοβάμαι πολύ!!!

Ας τον φωτίσει ο Θεός.... Μόνο αυτό μπορώ να πω. Μετά από μια βδομάδα ηρεμία, πάλι ένα ξέσπασμα... Για τόσο ηλίθιο λόγο που δεν λέγεται... Είμαι απελπισμένη... Κλαίω, θέλω να τελειώσει ο εφιάλτης.... Όταν γυρίσει θα του ξαναμιλήσω...θα πω βαριές κουβέντες. Δεν με νοιάζει πια, δεν αντέχω άλλο.

Κοριτσάκι, γεια σου! Διάβασα την ιστορία σου και με συγκίνησε.... Νιώθω την μισή σου ιστορία, με την οικογενειακή βία από τον άντρα μου (η μαμά του έτρωγε χρόνια ξύλο) και την άλλη μισή που αφορά τον άντρα σου από μένα! Καταρχήν μπράβο που κατάφερες και δεν έγινες σαν τους γονείς σου και έγινες ένας άνθρωπος που μπορεί να δίνει αγάπη... Δεν ξέρω αν έχεις ξεπεράσει τις κακές στιγμές από τα παιδικά σου χρόνια, δεν ξέρω αν γίνεται... Τώρα σχετικά με το τώρα, πάλι σε καταλαβαίνω και εγώ ομοιοπαθούσα (με την μόνη διαφορά ότι δεν γίνεται 24ώρες το 24ώρο). Εγώ προσπαθώ με διάλογο να του εξηγήσω το κακό που μας κάνει... Με πολύ υπομονή και ήρεμα λόγια... Μέχρι στιγμής, έχω καταφέρει να τον πλησιάσω και να μου πει για τα ψυχολογικά φαντάσματα που δεν τον αφήνουν να ηρεμήσει. Αυτές οι κουβέντες μας φέρνουν πιο κοντά και θέλω να πιστεύω ότι με τον καιρό θα ηρεμήσει. Στα λέω αυτά σαν μια "συμβουλή" που ίσως πιάσει τόπο και σε σένα... Ρώτησε τον γιατί φέρεται έτσι, πες του να σου ανοίξει την καρδιά σου, θύμισε του πόσο υπέροχα ήταν όλα πριν, γιατί φέρεται έτσι, από τι είναι πιεσμένος.... Εγώ τουλάχιστον αυτό προσπαθώ, γιατί δεν είμαι έτοιμη να διαλύσω το σπίτι μου... Πιστεύω αυτές οι κουβέντες μας έχουν φέρει αρκετά κοντά. Εσένα οι συμπεριφορά σου, έχει αλλάξει καθόλου μετά τον ερχομό του παιδιού? Μπορείς να βρεις την δύναμη να ξεπεράσεις τα παιδικά σου χρόνια? Έχεις ένα στήριγμα (π.χ την αδερφή σου)? Ελπίζω να βρεις σύντομα την ηρεμία σου και να θυμάσαι ότι το παιδάκι σου μπορεί να σε κάνει να πετάς ψιλά και μόνο με ένα του βλέμμα. Οπότε θα σου δώσει δύναμη και αγάπη για να ανταπεξέλθεις σε όλα...

Γεια σας κορίτσια! Είμαι και εγώ Μαμά Νοεμβρίου! Ναι, ναι Γεννήθηκε 2 εβδομάδες νωρίτερα το σπουργιτάκι μου, λόγω ατυχιών τελευταίας στιγμής. 3410 και 50 εκ. Ήταν να έχουμε κάνει και εμείς το πρώτο μας εμβόλιο, αλλά επειδή αρρωστήσαμε θα το κάνουμε τέλος της εβδομάδας... Να δούμε και πόσο ψηλώσαμε και παχύναμε... Αχ πόσο ευτυχία δίνουν αυτά τα ματάκια! "Σαν με κοιτάααας...." Τραλαλα τραλλαλα

Συνεχίζω να γράφω για να τα βγάλω από μέσα μου... Δεν έχω άλλο τρόπο!! Αγχώθηκα πολύ αυτές τις μέρες για την παλιοϊωση που πέρασε το μωρό... 3 φορές δεν μπόρεσα να πάρω ανάσα και το πρόσωπό μου έκανε νευρικές κινήσεις από μόνο του, χωρίς να μπορώ να το ελέγξω... Αύριο πάμε πάλι γιατρό, ελπίζω να συνεχίζει την καλή πορεία!! Όσο για τον άντρα μου... Είναι τόσο ανάμεικτα τα συναισθήματά μου.... Πφφφφφ δεν ξέρω, από την μία λέω να προσπαθήσω, από την άλλη με πονάει τόσο αυτή η κατάσταση.... Όλο λέω θα ξυπνήσω μα..... Γιατί επέτρεψα από την αρχή αυτή τη συμπεριφορά? Αν είχα σηκωθεί να φύγω τότε, ίσως να ήταν όλα αλλιώς... Κλαίω γιατί συνέχεια με απογοητεύει βρε γμτ.... Σήμερα φροντίσαμε τον μπέμπη όλη μέρα μαζί, αλλά πριν κάνα τρίωρο ήθελε να πάει για το καφεδάκι του... Ήταν οι γονείς του εδώ, οπότε δεν σχολίασα... Όμως έκανα κουβέντα (και δεν με νοιάζουν οι συνέπειες) με τους δικούς του. Τους είπα για τα νεύρα και τις φωνές. Είπαν ότι έχουν καταλάβει ότι δεν είναι καλά ο άντρας μου και ότι είναι επειδή είναι πιεσμένος.... Μου είπαν να του πω να πάρει βοήθεια από ψυχολόγο, αλλά ο άντρας μου αποκλείεται να το κάνει αυτό. Το είχαμε συζητήσει και παλιότερα... Είμαι απελπισμένη.... Θα του δώσω κάποιους μήνες και αν δεν συμμορφωθεί θα του κάνω κουβέντα τόσο μεγάλη που θα φτάσω στα άκρα!! Το μόνο που θέλω είναι ηρεμία για το μωράκι μου.... Σκέφτομαι να μιλήσω στην κοπέλα από ένα φιλικό ζευγάρι... Δεν ξέρω αν θέλω ο κόσμος γύρο μου να μάθει... Δεν θέλω να κάνω πια τον καραγκιόζη.... Να προσποιούμαι σε όλους και πιο πολύ στους γονείς μου ότι όλα είναι καλά... Λες και αυτούς μπορώ να τους κοροϊδέψω...

κορίτσια πόσο σας ευχαριστώ, δεν λέγεται!! Διαβάζω ξανά και ξανά τα δικά μου και τα δικά σας μηνύματα και συνειδητοποιώ πόσο έχει φτάσει ο κόμπος στο χτένι και θυμώνω για τόσο χρόνο που έχασα με τον φόβο αυτό. Θα γίνω δυνατή, γιατί κάτι πρέπει επιτέλους να γίνει, ότι και αν είναι αυτό. Κατάλαβα μαζί σας, ότι πρέπει να δράσω... Και έτσι αποφάσισα ότι θα του αναθέτω όλο και περισσότερα πράγματα και θα μιλάω χωρίς φόβο. Θα υψώσω το ανάστημα μου, αλλά με το γάντι, γιατί αυτός είναι ο χαρακτήρας μου. Άλλωστε αυτός είναι που μου ζητά συνέχεια να γίνω πιο δυνατή και δυναμική (όχι πως το κάνω γιαυτό, για μένα το κάνω και για το μωράκι μου). Σήμερα του ανέθεσα να κοιτάξει τον άρρωστο μπέμπη και εγώ έκανα πως κοιμόμουν στον καναπέ. Όταν άρχισε την γκρίνια ο μπέμπης και μου είπε ο άντρας μου "τι να κάνω, δεν ξέρω να το χειρίζομαι", του είπα χαλαρά να τον πάει μια βόλτα. Και έκανα ξανά πως κοιμάμαι. Τώρα ατσαλιά δεν έκανε σήμερα μάλιστα έφτιαξε μόνος του ένα γλυκό (πανεύκολο) και ψιλοκαθάρισε μετά (ο Θεός να το κάνει). Να τον έκανε η κουβέντα μας να σκεφτεί, δεν ξέρω.... Μαρια_thess, σε ευχαριστώ πολύ για την στήριξη σου! Ναι, υπήρξαν και υπάρχουν στιγμές τρυφερότητας. Σε καθημερινή βάση αλλά όχι τόσο συχνά όσο παλιότερα. Άσχετο αλλά έκανα και εγώ το σφάλμα και επέτρεψα τους 3 τελευταίους μήνες (+2 μήνες τώρα με τον μπέμπη) να κοιμόμαστε σε χωριστά δωμάτια, γιατί είχε μεγαλώσει πολύ η κοιλιά μου και φοβόταν μην την χτυπήσει, γιατί κάνει άτσαλο ύπνο.... Με τον ερχομό του μπέμπη, γιατί το δωμάτιο μας με κούνια είναι στενάχωρο συνεχίζω σε άλλο δωμάτιο να κοιμάμαι. Το σκέφτηκα όμως και θα βάζω τα βράδια την κούνια (έχει ροδάκια και ίσα ίσα χωράει απ την πόρτα και στο δωμάτιο) οπότε το βράδυ να κοιμόμαστε και οι 3 στο ίδιο δωμάτιο. Αυτό όμως μόλις περάσει η πάλιοϊωση που ταλαιπωρεί με τόσα φάρμακα το μωράκι μου. Τώρα φυσικά και δεν θα λύσει αυτό τα προβλήματα μας, αλλά ίσως μας ξανά δέσει πιο πολύ. Ναι ακόμα δεν θα εγκαταλείψω "το πλοίο", έχω πολύ υπομονή σαν άνθρωπος και ας με πουν αθεράπευτα ρομαντική, ίιιιιιισως και βγει κάτι.... Θα δείξει.... Τουλάχιστον, αν μη τι άλλο, θα δυναμώσω εγώ.... Δεν θέλω να περάσει ούτε μια μέρα ακόμα που να πω, μα τι όνειρο είναι αυτό μακάρι να ξυπνήσω και το μόνο αληθινό να είναι το παιδί μου!!! jo89 σε ευχαριστώ πολύ που καταθέτεις ένα κομμάτι του εαυτού σου για να με κάνεις να δω πέρα απ τα ρομαντικά μου μάτια.... Κάποια καλά είναι ότι δεν πίνει, δεν ξενυχτάει, με αφήνει να πηγαίνω και για τις βόλτες μου, να εργαστώ, του αρέσει να είμαι περιποιημένη και δεν ζηλεύει (φίλους, γιατί όταν βαριόταν να βγούμε και του έλεγα να πάω με ένα φιλικό ζευγάρι έξω (καραφτιαγμένη) ξαφνικά του ερχόταν η όρεξη να έρθει και αυτός. Επίσης, δεν μου δίνει δικαίωμα να ζηλεύω. Τώρα τι να τα κάνω αυτά ενώ συμβαίνουν τόσα.... Τι να πω, ας στα πω να τα ξέρεις Έχεις δίκιο γιαυτό που λες να μπορούσα να τον αφήσω μόνο για λίγο. Μια φίλη μου έτσι άλλαξε τον άντρα της..αλλά σηκώθηκε και έφυγε από το σπίτι με νεογέννητο στην αγκαλιά για κάποιους μήνες.... Αυτό ίσως να είναι και το τελευταίο χαρτί που θα έπαιζα όμως.... Εντάξει ευτυχώς δεν τα έχω τόσο χαμένα που να αφήνω τις καταστάσεις να μου χαλάνε τις στιγμές με το μωράκι μου. Όχι είναι πάνω απ' όλα και δικαιούται μια μαμά δυνατή και όχι πιόνι στο χέρι του καθένα.... Γιατί κάνοντας μια αναδρομή στο παρελθόν, οι περισσότεροι φίλοι με χειριζόντουσαν και γελάγαν πίσω απ την πλάτη μου. Αυτό με έκανε τότε να συνειδητοποιήσω ο άντρας μου. Τώρα είναι η σειρά μου να μην το ξανα επιτρέψω σε κανέναν!!! Κορίτσια ευχαριστώ και πάλι μες απ την καρδιά μου. Σήμερα την ώρα που ο γιατρός είπε ότι το ζουζούνι μας είναι καλύτερα, κοιταχτήκαμε τόσο δυνατά και με αγάπη, όπως παλιά.... Γιαυτό κάθομαι και το παλεύω ακόμα.... Ίσως να μην είναι ακόμα αργά, αλλιώς ίσως να μην είναι και νωρίς να καταλάβω εάν ήρθε το τέλος. Καληνύχτα!!

Μαρια_thess καλησπέρα! Σε ευχαριστώ πολύ για την απάντηση σου. Την είχα μεγάλη ανάγκη μια γνώμη τρίτη!! Τι να πω, έχεις δίκιο... Παντρεύτηκα γιατί με τύφλωσε ο έρωτας και έκανα παιδί γιατί μέχρι πρότινος ήμουν ακόμα τόσο τυφλά ερωτευμένη! Όσο για τα ερωτήματα σου: Ερωτικές επαφές δεν έχουμε από την αρχή της εγκυμοσύνης, γιατί φοβόμουν, μετά μέχρι να σαραντίσω λογικό να μην έχουμε, αλλά με έπιασε και μια μόλυνση πρίν σαραντίσω και στο καπάκι ίωση, οπότε καταλαβαίνεις ότι έχουμε λόγω των καταστάσεων πάρα πολύ καιρό... Οι γονείς του, σε γενικές γραμμές καλοί είναι απέναντί μου, εκτός από κάποιες παραξενιές που έχει η μάνα του, αλλά είναι συνηθισμένο για την ηλικία της. ΚΑΝΕΝΑΣ δεν γνωρίζει σχετικά με το θέμα. Αυτό γιατί δεν θέλω να ξέρουν γιατί θα θυμώσουν μαζί του και θα αλλάξουν συμπεριφορά. Θα μάθουν όταν θα είμαι 100% σίγουρη ότι θέλω να χωρίσω... Έχει πάρα πολλά οικογενειακά και σοβαρά προβλήματα, από μικρό παιδί τα είχε. Και τώρα προστέθηκαν και τα οικονομικά. Δεν ξέρω ειλικρινά. Από την μία λέω να αλλάξω πρώτα εγώ, μήπως και γίνει τίποτα γιατί έχω και εγώ τα θεματάκια μου, από την άλλη λέω να βρει καμιά άλλη και να με παρατήσει. Προς το παρόν, εύχομαι να τον φωτίσει ο Θεός να συνέλθει. Χτες μιλήσαμε και του είπα πολλά. Μεταξύ άλλων είπα ότι μπορεί να έχει προβλήματα αλλά πάσχει από αυτολύπηση και όταν θυμώνει λέει πολλά και αν τα εννοεί.... Είπα και άλλα και είμαι περήφανη για τον εαυτό μου που επιτέλους έβγαλα κάποια πράγματα και δεν φοβόμουν τις φωνές. Φώναξε ελάχιστα. Συζητήσαμε για πρώτη φορά σωστά. Θα προσπαθήσω λίγο καιρό ακόμα. Δεν είμαι έτοιμη ακόμα να δώσω το τέλος. Τώρα σχετικά με το θέμα αν με συντηρεί, όχι ακριβώς, ο ένας συντηρεί τον άλλον (βασικά τα του παιδιού καταφέρνουμε ίσα ίσα). Εγώ δεν δουλεύω αλλά παίρνω ελάχιστα χρήματα. Δεν είναι οικονομικό το ζήτημα, θα μπορούσα να πάω στους δικούς μου που μπορούν να μας συντηρήσουν.

Κορίτσια καλησπέρα! Ο τίτλος αφορά τον άντρα μου. Για την ιστορία, είμαστε νέοι γονείς (ο μπέμπης είναι σχεδόν 2 μηνών), παντρεμένοι και μένουμε 4 χρόνια μαζί. Τον άντρα μου, τον ερωτεύτηκα τρελά! Πιο πολύ δεν γίνεται να ερωτευτεί κανείς, έτσι έλεγα.... Αλλά δεν άξιζε.... Από την αρχή της συγκατοίκησης μας, ήταν πολύ νευρικός σε βαθμό να ουρλιάζει, να σπάει πράγματα και να με προσβάλλει μόνο με μια κουβέντα μόνο που του έλεγες.... (παράδειγμα επειδή χτύπαγε το ξυπνητήρι στο κινητό, το πέταγε και έσπαγε....). Τότε ήμασταν ακόμα ανύπαντροι. Με τον καιρό γινόταν αυτά τα επεισόδια πιο αραιά και ήπια (χωρίς τα σπασίματα) και τον παρακάλαγα συνέχεια να μείνουν έτσι τα πράγματα. Να αναφέρω ότι έκανα κάποιες συνεδρίες σε ψυχολόγο λόγο αυτής της κατάστασης και των δικών του οικογενειακών προβλημάτων που με "χτύπανε" και εμένα... Τώρα θα μου πείτε γιατί τον παντρεύτηκα, γιατί ήθελα να παντρευτώ τον τρελό μου έρωτα που μέχρι πριν λίγους μήνες "ξεθύμανε" λόγω της συμπεριφοράς του. Ας έρθουμε στο τώρα. Αφού γεννήθηκε το μωράκι μας, εκτός του ότι λείπει άπειρες ώρες γιατί μετά τη δουλειά όλο και κάπου θα πάει, είτε σε κάνα φίλο του που έχει μαγαζί, είτε σε καφενείο, με το που έρχεται σπίτι στρογγυλοκάθεται είτε σε Η/Υ ή τηλεόραση.... Εγώ έχω την μέση μου, το χέρι μου ίσα ίσα το ορίζω και δεν είμαι για πολλά. Εκείνος όμως πρέπει να ηρεμήσει από τη μέρα του. Να απλώνω τα ρούχα, να μου φωνάζει για το παιδί, να μαγειρεύω και να κοιτάω και το παιδί, να σιδερώνω στο άλλο δωμάτιο και να κοιτάω και το παιδί... Το χειρότερο όμως είναι ότι ουρλιάζει μπροστά στο παιδί!!! Άμα δεν γίνουν ακριβώς όπως τα θέλει τα πράγματα ή φέρω αντίρρηση, λέει ότι κάνω μαγκιές και από φωνές άλλο τίποτα... Το παιδάκι μας είναι κρυωμένο και τσαντίζεται που δεν ήταν ήσυχο και δεν κοιμόταν!!! Και με έστειλε στο άλλο δωμάτιο να το ταΐσω για να παίξει στον Η/Υ. Δεν έχει ξενυχτίσει ούτε μία φορά να το κοιτάξει.... Αλλά και συνολικά όλη μέρα πάνω από 45 λεπτά (και πολλά λέω) δεν ασχολείται μαζί του! Καλά που με θεωρεί και υπηρέτρια. Τελειώνει το γάλα, το κουτί πάνω στο τραπέζι το αφήνει, την βρεγμένη πετσέτα στο κρεβάτι, τα βρώμικα ρούχα στο πάτωμα. Έχει και απαίτηση να μαγειρεύω σπεσιαλιτέ πιάτα.. Εδώ το σπίτι είναι άδειο γιατί υπάρχουν ελάχιστα έσοδα και αυτός, άντε να μην πω..... Στη εγκυμοσύνη μου, με είχε γραμμένη, καμία συμπαράσταση, κανένας γλυκός λόγος τπτ.... Αντιμετώπισα κάποια μικροπροβλήματα αλλά πάλι ουσιαστική συμπαράσταση δεν.... (Αλλά τι να λέμε τώρα για έναν άνθρωπο που ενώ ήταν το πόδι μου χτυπημένο, με άφηνε να καθαρίζω το σπίτι "παίζοντας κουτσό" (χοροπηδόντας στο ένα πόδι). Ήρθαν και οι δικοί του εκείνη την μέρα και τους έφτιαξα καφέ να πάρουν μαζί τους, πάλι παίζοντας κουτσό.... Καταλάβατε λοιπόν...ο κύριος τα έχει όλα έτοιμα (Αφού υπάρχει οικονομική βοήθεια) και εμένα να με χειρίζεται όπως θέλει!!!! Την έχει δει "δεν ξέρω και εγώ ποιος είμαι", αφού εγώ σε ότι και να κάνει δεν μπορώ να του φέρω αντίρρηση, γιατί γίνεται χαμός! Κανένας δεν του έχει πει κουβέντα, ότι λάθη και να κάνει... Και έτσι μας έγινε ο μεγαλύτερος αχάριστος και παρτάκιας EVER!!!!