Mariaeva σε διαβαζω συχνα..σημερα εκανα εγγραφη απλως για να σου πω ποσο σε καταλαβαινω και ποσο καλα τα λες.. Εμας μας χτυπησε την πορτα ο καρκινος στην κορουλα μας..εκεινα δεις γλεντια...βουτια στο κενο καναμε..Αυτη τη στιγμη που μιλαμε ειμαστε καλα και κοιταζουμε μπροστα Ολο αυτο που περασαμε μας εκανε πολυ καλυτερους και σοφους ανθρωπους...εμενα πλεον δεν με αγγιζουν τα καθημερινα προβληματα, η μαλλον οταν βλεπω οτι με αγγιζουν και πανε να με παρασυρουν στη δινη τους σκεφτομαι ΑΠΛΑ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΜΟΥ ΟΠΟΤΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ...τις ΣΚΕΨΕΙς ΕΚΕΙΝΕς που λενε πως ολα τα αλλα ειναι τοοοοσο μικρα μπροστα στην υγεια του παιδιου μας...και τοτε δια μαγειας βλεπω τα πραγματα στη σωστη τους διασταση, καταλαβαινω οτι τα λεφτα, οι δουλειες και οι γκρινιες ειναι τοοοσο ασημαντα...ΚΑΙ ΕΡΧΟΜΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΜΟΥ. Ακομη θελω να σου πω κατι που πιστευω βεβαια θα το γνωριζεις, η ασθενεια αυτη επηρεάζεται παρα πολυ απο την ψυχολογια μας που πρεπει να τη διατηρουμε καλη. Εννοειται θα ξεσπασουμε, θα κλαψουμε, αλλωστε αυτο μας ξαλαφρωνει, ομως οταν σκουπισουμε τα δακρυα μας θα επιστρεψουμε στο τωρα και θα το κανουμε οσο καλυτερο γινεται! Θα βγουμε εξω σαν φυσιολογικοι ανθρωποι και θα κανουμε βολτες, πολλες βολτες, θα ζουμε το καθε δευτερολεπτο μα αισιοδοξια, στο κατω κατω εδω που ειμαστε δεν εχουμε παρα να πεσουμε στο νερο και να κολυμπησουμε Μπορει να μη σε ξερω ομως σε νιωθω παρα πολυ και θελω να σου πω οτι ειμαστε αρκετοι εκει εξω που παλευουμε