MIA8

Καλησπέρα φιλενάδες μου! Νόρα μου ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ για τη Μαρίνα, με υγεία, χαρά, λογική και πρόοδο! Είναι ένα γλυκό, ήρεμο και συνετό παιδί και, πίστεψέ με, ίσως κάποιες (βάζω και τον εαυτό μου μέσα) να υποτιμάμε αυτά τα πολύτιμα στοιχεία του χαρακτήρα των παιδιών μας, επειδή τα θεωρούμε αυτονόητα - δεν είναι όμως.... Όσο για τα υπόλοιπα, καταλαβαίνω πώς νιώθεις, γιατί κι εγώ πονάω σε όλο μου το σώμα κι έχω καταντήσει να ανεβαίνω στα λεωφορεία με υποστήριξη και να μου δίνουν θέση σαν τις γιαγιάδες (οι οποίες - πρέπει να παραδεχτώ - πως έχουν περισσότερες αντοχές, ζωηράδα και όρεξη από μένα, που σέρνομαι). Πάντως, μακάρι να μπορούσα να φύγω έστω για μια εβδομάδα, μια και τα τελευταία χρόνια κάνω διακοπές ανά διετία ή και τριετία. Κορίτσια, φέτος το καλοκαίρι τα έχω δει όλα. Οι παρέες της κόρης μου κάνουν την "επανάσταση του ξενυχτιού, του ναργιλέ και του αλκοόλ", με χρήματα των - κατά τα άλλα αντιπαθών και "παρεμβατικών" - γονέων τους. Το τι περνάμε δεν περιγράφεται και οσονούπω θα ιδρύσουμε σωματείο αλαλιασμένων γονιών: Ξενύχτια, αγωνιώδεις αναζητήσεις σε τηλέφωνα που δεν απαντούν, μεταμεσονύχτια ξεροσταλιάσματα σε στάσεις λεωφορείων και πιάτσες ταξί, άει στα κομμάτια πια! Τα μόνα θετικά σε όλη αυτή την παράνοια είναι αφενός ότι η κόρη μου διαπίστωσε πως σιχαίνεται το ξενύχτι, το ποτό και το τσιγάρο (ευχαριστώ καλέ Θεούλη!) και αφετέρου ότι κάθε λίγο και λιγάκι βγαίνουμε παρέες γονέων και ξεδίνουμε κάπως. Μέχρι σε συναυλίες πήγαμε. Και οι διακοπές αργούν ακόμη - άσε που δεν βλέπουμε την ώρα να έρθει ο Σεπτέμβριος για νʼ ανοίξουν τα σχολεία, μήπως και συμμαζευτούν.... Δομνίνα μου, όπως σου είπα και στο τηλέφωνο, πιστεύω πως το πρόβλημά σου δεν είναι σοβαρό. Να δεις που μόλις ξεκουραστείς και διώξεις το άγχος (τι λέμε τώρα!), όλα θα περάσουν. Margi, Vasdeli (αλλά και σε όλα τα κουρασμένα "παληκάρια"), καλή δύναμη! Πολλά φιλιά

Καλησπέρα φιλενάδες μου! Ευχαριστώ πολύ για τις ευχές στο καμάρι μου, που στα φετινά της γενέθλια έκανε 3ήμερο εορτασμό (Σάββατο στο Color Day, Κυριακή «επίσημο» ξενύχτι μέχρι τα μεσάνυχτα, Δευτέρα τηλέφωνα, socializing κλπ.). Βαθμούς θα πάρουμε μάλλον προς το τέλος του μήνα και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί είναι τόσο μεγάλη η καθυστέρηση. Νόρα μου, κι εμείς έχουμε ψιλοαγχωθεί ενόψει του λυκείου, γιατί όλα σχεδόν τα παιδιά της τάξης της έκαναν ιδιαίτερα από την α΄ γυμνασίου, όπως έχω ήδη γράψει. Μας έχουν συστήσει ένα πολύ καλό φροντιστήριο στην περιοχή, με επιτυχία 100% στις πανελλήνιες, όμως πολύ bootcamp το «κόβω» και προβληματίζομαι. Όσο για τα θέματα των πανελληνίων, ισχύουν όσα λέει η Δομνίνα, γιατί, όπως μου είπαν γνωστές και φίλες με παιδιά που έδωσαν και - κυρίως - εκπαιδευτικοί, τα θέματα επιλέχθηκαν με κριτήριο τις σχολικές (και όχι φροντιστηριακές) γνώσεις ενός μέσου μαθητή, με αποτέλεσμα αφενός μεν τα περισσότερα παιδιά να γράψουν ικανοποιητικά, αφετέρου δε τα «σκληρά» πολυδιαφημισμένα φροντιστήρια να την πατήσουν πανηγυρικά. Εξ ου και ο παραπάνω προβληματισμός μου.... Δομνίνα μου, πόσο δίκιο έχεις σχετικά με το άγχος που φορτώνουμε στα παιδιά μας! Όμως, όσο θα μεγαλώνει ο Γεράσιμος, θα διαπιστώνεις ότι, δυστυχώς, πρόκειται για μονόδρομο. Όχι μόνο απουσιάζουν οι εναλλακτικές λύσεις, αλλά τα παιδιά επηρεάζονται καθοριστικά από το κοινωνικό, σχολικό και οικογενειακό περιβάλλον και εξωθούνται σε πολλαπλές δραστηριότητες, ξένες γλώσσες κλπ., προκειμένου να μην μειονεκτούν σε σχέση με συμμαθητές, φίλους και ξαδέρφια, με συνέπεια να πιέζονται φοβερά (μαζί και οι γονείς) όταν τα μαθήματα σοβαρεύουν και οι απαιτήσεις μεγαλώνουν. Γιʼ αυτό, απολαύστε αυτές τις υπέροχες και ξένοιαστες στιγμές (πιστεύω πως ένα κρυωματάκι δεν θα εμποδίσει τον σούπερ Γεράσιμο να περάσει τέλεια στο χωριό)! Ζηλεύουμε! Πολλά φιλιά

Γεια σας αγαπημένες μου φιλενάδες! Επιτέλους, τέρμα οι εξετάσεις, οι οποίες φέτος τράβηξαν 1 μήνα (δεν συζητώ για τα μαθήματα - στην ουσία τελείωσαν πριν το Πάσχα). Margi μου, καταλαβαίνω την απογοήτευσή σου για τις βαθμολογίες, όμως μη νομίζεις ότι τα πράγματα είναι καλύτερα στα @##!!@ σχολεία των «αρίστων», όπου τα παιδιά πρεσάρονται σε τρομερό βαθμό, αγχώνονται και ταλαιπωρούνται από την α΄ γυμνασίου χωρίς λόγο κατά τη γνώμη μου, ενώ οι γονείς αναγκάζονται να πληρώνουν φροντιστήρια και ιδιαίτερα, προκειμένου το παιδί τους να μη βιώσει την απαξίωση ενός απολυτηρίου με 17 (παρακαλώ!), η οποία είναι διάχυτη στην ατμόσφαιρα τάξεων που θυμίζουν περισσότερο αίθουσες προπόνησης πρωταθλητών. Η αλήθεια είναι πως θα την είχαμε πάρει από το σχολείο αυτό, όμως αφενός έχει εκεί τις παρέες της (στην περιοχή μας δεν γνωρίζει κανένα απολύτως παιδί της ηλικίας της) και αφετέρου ο χαρακτήρας της είναι λίγο «ζαμανφού», οπότε ξεπερνάει τις κακοτοπιές, οι οποίες φέτος ήταν μεγάλες και πολύ οδυνηρές. Εξάλλου, το μόνο που την κάνει πραγματικά να υποφέρει (και μου σκίζει την καρδιά) είναι να βλέπει τις παρέες των παιδιών της γειτονιάς που γεμίζουν τους δρόμους, τις πλατείες και τα στέκια, ενώ η ίδια περιορίζεται στις βόλτες μαζί μας και το βάιμπερ (μόλις έκανα τη «γνωριμία» μαζί του, η άσχετη). Δομνίνα μου και όλες οι υπόλοιπες μικρομαμάδες, τώρα περνάτε τις πιο ωραίες και ξένοιαστες στιγμές με τα παιδάκια σας . Εμείς έχουμε μπει σε άλλη φάση, με το λύκειο προ των πυλών.... Εύχομαι καλό τριήμερο, με υπέροχες βόλτες και πολλές βουτιές με τα μικρά και μεγάλα παιδιά μας! Νόρα μου, να χαιρόμαστε τις κουκλάρες μας! Πολλά φιλιά

Καλημέρα καλές μου φιλενάδες! Μπήκα για να ευχηθώ σε όλα τα παιδάκια που γιόρτασαν, γιορτάζουν ή θα γιορτάσουν αυτές τις ημέρες, να είναι πολύχρονα, υγιή, χαρούμενα και κάθε στιγμή τους να είναι γεμάτη αγάπη και χαμόγελο! Εμείς, κορίτσια, περάσαμε και περνάμε άλλο ένα σοβαρότατο πρόβλημα (δεν έτυχε μεν στη δική μας οικογένεια, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία). Ίσως να μπορέσω γράψω κάτι αργότερα, όμως τώρα δεν έχω τη δύναμη. Αμάν πια, να τελειώσουν αυτές οι εξετάσεις, που ταλαιπωρούν παιδιά, γονείς και καθηγητές... Ένα μόνο: Προσοχή μεγάλη στους εφήβους μας και την εύθραυστη ψυχοσύνθεσή τους! Πιστέψτε με, όσο κι αν νομίζουμε πως τους έχουμε δώσει σωστή ανατροφή, πως είμαστε δίπλα τους ή πως ελέγχουμε την κατάσταση, τα πράγματα μπορούν να ξεφύγουν σε ανύποπτο χρόνο..... Ευχαριστώ που είστε εδώ (τελικά το καφέ μας είναι ΚΑΙ ψυχοθεραπευτικό) και σας φιλώ όλες με πολλή αγάπη.

Καλημέρα φιλενάδες μου! Margi μου, χρόνια πολλά για τη μικρούλα σου. Εύχομαι να πάνε όλα καλά και πιστεύω πως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Δυστυχώς, δεν θα σταματήσουμε ποτέ να αγχωνόμαστε για τα παιδάκια μας, όσο κι αν μεγαλώσουν. Έχεις απόλυτο δίκιο για την "εφηβεία" της νηπιακής ηλικίας. Πάντως, μη νομίζεις ότι τα ζουζούνια θα ησυχάσουν κάποια στιγμή, γιατί (ειδικά στα κορίτσια) η προεφηβεία αρχίζει γύρω στα 10, οπότε .... Νόρα μου, περαστικά και καλά κουράγια. Η δική μου έχει ξεπεράσει το στάδιο των νυχιών και τώρα βρίσκεται στο στάδιο του ρουζ κλπ. (ευτυχώς δεν μοιάζει με κλόουν όταν βάφεται). Χθες, με οδηγίες των φιλενάδων της από το viber, έκοψε τα μαλλιά της κι έγινε σαν την Κλεοπάτρα. Άσε, σε σκέφτομαι και συμπάσχω... Δομνίνα μου, καλή υπομονή με τον μικρό "επαναστάτη". Διάβασα όσα είχες γράψει τις προηγούμενες ημέρες και στενοχωρήθηκα με την ταλαιπωρία σας (τα έχουμε περάσει κι εμείς, όπως ξέρεις). Ευτυχώς βελτιώθηκε ο καιρός και όλα τα προβλήματα σιγά-σιγά θα ξεπεραστούν, ιδίως όταν ο Γεράσιμος βρεθεί στη θάλασσα και τον καθαρό αέρα του χωριού. Η κόρη, ευτυχώς, συμμαζεύτηκε λόγω των εξετάσεων και θέλω να πιστεύω ότι δεν θα έχουμε και το καλοκαίρι τα ίδια "κρούσματα" με τις ημέρες του Πάσχα. Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλα τα παιδιά! Καλή εβδομάδα και πολλά φιλιά σε όλες!

Αγαπημένες μου φίλες Χριστός Ανέστη και Χρόνια Πολλά! Είναι γεγονός ότι χάθηκα από το καφέ μας, όμως είχαμε απανωτές πολύ σοβαρές περιπέτειες υγείας σε παππούδες-γιαγιάδες (φοβηθήκαμε μάλιστα και για επερχόμενο μοιραίο) που κράτησαν μήνες και μας εξουθένωσαν σωματικά και ψυχικά με ξενύχτια, νοσοκομεία κλπ. Δυστυχώς, πρέπει σιγά-σιγά να συνειδητοποιήσουμε ότι οι γονείς μας κάποια στιγμή θα "φύγουν" και να προετοιμαστούμε για το μεγάλο αντίο..... Σαν να μην έφταναν αυτά, η κόρη πέρασε και περνάει μια φάση αμφισβήτησης, άρνησης και ανεξαρτητοποίησης από την οικογένεια, η οποία θα ήταν απόλυτα κατανοητή και αποδεκτή, αν δεν είχε σαν αποτέλεσμα τη σκόπιμη "εξαφάνιση" (δεν σηκώνει κινητό, δεν λέει πού πηγαίνει και με ποιες παρέες κλπ.) μέχρι τα μαύρα μεσάνυχτα: 12.30 μαζεύτηκε ένα βράδυ, με συνέπεια να τιμωρηθεί μεν, πλην όμως υπό τις μεγάλες αποδοκιμασίες προς εμάς από τους υπόλοιπους ... προοδευτικούς γονείς των φιλενάδων της, οι οποίοι της παρέχουν την καλύτερη υποστήριξη και κάλυψη και την κάνουν να μας αντιπαθεί ως υπερσυντηρητικούς, που να πάρει!). Έχω πλέον εναποθέσει τις ελπίδες μου στο Λύκειο, όπου τα πράγματα θα σοβαρέψουν και θα τεθούν για πρώτη φορά επί τάπητος οι προοπτικές του - πολύ κοντινού πλέον - μέλλοντος, οπότε η επερχόμενη στοχοπροσήλωση (πιστεύω πως) θα αποτελέσει το απαραίτητο "αντίβαρο" σ' αυτήν την ανερμάτιστη συμπεριφορά.... Μακάρι να πάνε καλύτερα τα πράγματα, να ηρεμήσουμε και να μπορώ να μπαίνω συχνότερα. Μου λείπετε όλες τόσο πολύ! Εύχομαι σε σας και τις οικογένειές σας πάνω απ' όλα υγεία, ψυχική γαλήνη, ελπίδα και πολλά ανοιξιάτικα χαμόγελα! Καλό μήνα!

Αγαπημένες μου φίλες, ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια, αν και με φέρνουν σε μεγάλη αμηχανία, καθώς πιστεύω πως δεν κάνω τίποτε άλλο πέρα από το αυτονόητο. Όλες μας έχουμε απεριόριστα αποθέματα αγάπης και συμπόνιας και μπορούμε να βοηθήσουμε όσο και όπως μπορούμε η καθεμία. Δεν μπαίνει διαβάθμιση στην ανθρωπιά, την προσφορά και την αλληλεγγύη. Η αγκαλιά μας είναι ανοιχτή, όπως και η ψυχή μας.... Θα υπάρξουν πολλές δράσεις αλληλεγγύης σε κάθε δήμο, πόλη ή χωριό της Πατρίδας μας και είμαι βέβαιη πως όλοι θα είμαστε εκεί. Αν οι τυραννισμένοι αυτοί άνθρωποι έχουν ακόμη τη δύναμη να χαμογελάνε, αυτό οφείλεται στο ψυχικό μεγαλείο του λαού μας....

Καλημέρα φιλενάδες μου και καλή εβδομάδα! Η αλήθεια είναι ότι χάθηκα από το καφέ μας και η Δομνίνα με επανέφερε στην τάξη, όμως οι μέρες μου ήταν (και είναι) τόσο γεμάτες και ο χρόνος τόσο πυκνός, που νιώθω σαν να είναι τουλάχιστον Οκτώβριος. Αγαπημένες μου φίλες, ήθελα να σας γράψω τα νέα μας, όμως είναι πολύ ασήμαντα και φτωχά μπροστά σε όσα συγκλονιστικά έχω ζήσει τις τελευταίες μέρες, που πηγαίνω και βοηθώ στα κέντρα φιλοξενίας προσφύγων. Η κατάσταση είναι δραματική, κορίτσια, ολόκληρες οικογένειες με μικρά παιδιά εγκλωβισμένες σε τεράστιους χώρους χωρίς εξαερισμό (αυτή η μυρωδιά θα στοιχειώνει για πάντα, νομίζω, τις μέρες μου), πάνω σε χαρτόνια ή στο γυμνό πάτωμα, με μωράκια να κλαίνε, παιδάκια να ορμάνε στα αυτοκίνητα των εθελοντών ζητώντας φαγητό, να τους λείπουν το νερό, τα τρόφιμα, τα φάρμακα, τα βασικά είδη διατροφής και υγιεινής που για μας είναι αυτονόητα (και πολλές φορές καταλήγουν στα σκουπίδια). Στέκονται υπομονετικά στην ουρά για ένα πιάτο φακές και σου λένε χίλια ευχαριστώ (στα ελληνικά), τα μικρά απλώνουν τα χεράκια τους για να μας αγκαλιάσουν, μητέρες παρακαλούν για λίγο παραπάνω ψωμί και όταν τους το δίνεις χαμογελάνε σαν τους έδωσες χαβιάρι.... Θεέ μου, κλαίω τις νύχτες, αλλά συνάμα δυναμώνω περισσότερο νιώθοντας το ψυχικό σθένος και τη δίψα για ζωή αυτών των ανθρώπων που, ακόμη και στην οικτρή κατάσταση που βρίσκονται έχουν το κουράγιο να ελπίζουν για ένα καλύτερο αύριο και να εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους με ειλικρίνεια και αληθινή ζεστασιά..... Συγχωρήστε με για την ένταση, όμως ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας. Στέλνω όλη μου την αγάπη και πολλά-πολλά φιλιά σε σας και τα παιδάκια σας....

Ευχαριστώ πολύ κορίτσια για το θάρρος που μου δίνετε σχετικά με την αυστηρότητα ή μη απέναντι στις νυχτερινές εξόδους των παιδιών σε τόσο μικρή ηλικία, γιατί σκοπεύω να επιμείνω στη στάση αυτή και, όπως βλέπω, έχω συμμάχους. Να δούμε τώρα πώς θα αντιμετωπίσω τους "υπερ-υπερ-προοδευτικούς" γονείς! Καλό ταξίδι Δομνίνα μου και καλό Σ/Κ σε όλες! Πολλά φιλιά

Φιλενάδες μου καλημέρα, καλή εβδομάδα και καλό μήνα! Σήμερα, με την απεργία να συνεχίζεται, επιτέλους θα πάω στο μάθημα πιλάτες μετά από πολύ καιρό, γιατί έχω χειροτερέψει και αρχίζω να νοσταλγώ ξανά το - πάλαι ποτέ - πι. Το Σάββατο κάναμε οικογενειακώς το αντιγριπικό εμβόλιο, μήπως και γλιτώσουμε τις "ειδούς του Μαρτίου", δηλ. το ετήσιο ραντεβού μας με όλα τα μικρόβια που κυκλοφορούν στα πέριξ. Κατά τα άλλα είμαστε καλά και πάντα στον αγώνα, όπως όλοι άλλωστε. Η κόρη βρίσκεται στο peak (θέλω να ελπίζω) της εφηβείας και έχει αρχίσει την "επανάσταση της βόλτας". Το Σάββατο, μετά από καυγάδες και τσιρίδες που θα ακούστηκαν μέχρι τον Πειραιά, την αφήσαμε για πρώτη φορά να βγει βραδάκι με φίλες της και να πάει σε ένα cafe που μαζεύει νεολαία της ηλικίας της. Βέβαια, εμείς κανονίσαμε με άλλους γονείς και πήγαμε για καφέ στην ίδια περιοχή, με αποτέλεσμα να υποστούμε γκρίνιες και μούτρα μέχρι το πάτωμα όταν πήγαμε να τις πάρουμε κατά τις 10 το βράδυ. Αυτό που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, κορίτσια, είναι ότι μερικές από την παρέα κινούνται τελείως μόνες τους μέσα στη νύχτα με λεωφορεία, μετρό κλπ., βγαίνουν συνέχεια ήδη από πέρυσι (που ήταν δεν ήταν 14 χρονών) και, το χειρότερο, αν δεν τις ακολουθήσει κάποια, την απομονώνουν τελείως - ούτε τηλέφωνο δεν την παίρνουν, ποτέ και για κανένα λόγο. Με έχει προβληματίσει πολύ αυτή η κατάσταση, ιδίως όσον αφορά τους γονείς τους, οι οποίοι είναι υπέρ του δέοντος "άνετοι" και μας συμπεριφέρονται απαξιωτικά, ως δήθεν "υπερπροστατευτικούς". Εσείς αντιμετωπίζετε κάτι παρόμοιο, και αν ναι, πώς το χειρίζεστε; Τι στην ευχή, τόσο λάθος είμαστε; Όπως βλέπετε, κάθε ηλικία έχει τα ζόρια της κι εκεί που λες "επιτέλους, γλίτωσα από τις συνεχείς ιώσεις", αρχίζουν άλλα.... Margi μου, χρόνια πολλά για τη γιορτή σου, καθυστερημένα μεν, με πολλή αγάπη δε! Άντε, 2 μήνες μας έμειναν μέχρι την άνοιξη (όπως λέω κι εγώ για να παρηγορούμαι κάθε φορά που τουρτουρίζω, ακριβώς όπως εσύ). Εδώ μπορεί ο καιρός να είναι καλύτερος, δηλ. να μην έχει υγρασία, όμως η ατμόσφαιρα είναι τόσο μολυσμένη και νοσηρή, που νιώθεις ότι πνίγεσαι. Δομνίνα μου, είμαι σίγουρη πως θα περάσατε ένα τέλειο Σ/Κ, μετά από πολύ καιρό. Περιμένουμε να διαβάσουμε τις "περιπέτειες του Γεράσιμου". Είναι τα πιο όμορφα "βιβλία" που εσύ, όπως και όλες μας, γράφουμε καθημερινά για τα παιδάκια μας και έχουμε συνέχεια μέσα στο μυαλό και την καρδιά μας. Νόρα μου, καλοφόρετα τα καινούρια ρούχα! Εσείς πώς τα πάτε με την "επανάσταση"; Πάντως, με τη μικρή δεν νομίζω πως θα ανησυχείτε τόσο πολύ όταν - με το καλό - αρχίσει τις νυχτερινές βόλτες. Δεν βλέπω να βγαίνει σώος όποιος τολμήσει να την πειράξει.... Πολλά-πολλά φιλιά σε όλες σας!

Γεια σας φιλενάδες μου! Δομνίνα μου, κι από δω σου εύχομαι να είναι περαστικά κι αγύριστα και ο Γερασιμάκος μας να το ξεπεράσει γρήγορα. Θέλει όμως προσοχή, όπως σου είπα..... Margi μου, καλό ξεκίνημα στον παιδικό. Τα παιδάκια σας είναι σούπερ κοινωνικά, αφού προσαρμόστηκαν αμέσως. Από συγγενείς, φίλους, αλλά και προσωπική πείρα ξέρω πόσο δύσκολες είναι οι πρώτες εβδομάδες σε ξένο περιβάλλον. Σχετικά με τις ιώσεις τώρα, δεν χρειάζεται να αγχώνεστε, γιατί είναι μια απόλυτα φυσική διαδικασία προσαρμογής ενός παρθένου οργανισμού στο περιβάλλον, μέσω της οποίας θα αποκτήσει τα απαραίτητα αντισώματα. Και η κόρη τα πρώτα χρόνια ήταν συνέχεια άρρωστη - τα βιβλιάριά της είχαν καταντήσει "τόμοι" από τις συρραφές και δεν προλαβαίναμε τα συνταγολόγια. Όμως, όταν ήρθε η ώρα του σχολείου, ήταν από τα παιδιά με τις λιγότερες ιώσεις/απουσίες σε σχέση με αυτά που πήγαιναν για πρώτη φορά. Οπότε, καλή δύναμη και υπομονή και όλα θα περάσουν! Πολλά-πολλά φιλιά!

Margi μου, σου έστειλα π.μ. Συγγνώμη για την καθυστέρηση, αλλά δεν είχα μπει καθόλου στο καφέ μας....

Πολυαγαπημένες μου φιλενάδες, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με υγεία, οικογενειακή θαλπωρή, ανθρωπιά, προκοπή και αισιοδοξία! Σας αγαπώ πολύ και σας σκέφτομαι συχνά. Εύχομαι ο παλιός χρόνος να έχει πάρει μαζί του τις δυσκολίες και τα προβλήματα και να ατενίσουμε την αυγή της νέας χρονιάς με ελπίδα και χαμόγελο!

Εδώ είμαι κι εγώ, καλές μου φιλενάδες! Περαστικά στα νινάκια! Κι εμείς περάσαμε οικογενειακώς τη γνωστή ίωση του αναπνευστικού, η οποία ακόμη μας ταλαιπωρεί. Ο σύζυγος επίσης απών, εγώ "άνθρωπος-ορχήστρα", η μητέρα μου απαράδεκτη και η κόρη στην ίδια κοσμάρα με της Νόρας. Κατά τα άλλα, το σπίτι μου κάλλιστα θα μπορούσε να βρίσκεται στη Συρία (βομβαρδισμένο τοπίο), διανύω τον τελευταίο μήνα στη συγκεκριμένη δουλειά, διεκδικώ τα δεδουλευμένα 7+ μηνών και, γενικά, τραβάω μεγάλο ζόρι. Θα προσπαθήσω να μπω το Σ/Κ. Αν δεν τα καταφέρω, συγχωρέστε με.... Πολλά φιλιά

Κορίτσια καλησπέρα! Δεν ξέρω τι έπαθε πάλι αυτό το @@#!! δίκτυό μου και είμαι συνέχεια "εκτός". Μπήκα γρήγορα για να απαντήσω στη Margi, να σας στείλω την αγάπη μου και - κυρίως - να ευχηθώ κι από το καφέ μας ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στον αγαπημένο μας Γεράσιμο! Πολλά φιλιά