Nightwish

Μέλη
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    124
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

Όλα όσα δημοσίευσε η/ο Nightwish

  1. Με το καλό κορίτσι μου το μωράκι σου! Εμείς φωνάξαμε παιδίατρο να την δει μόλις βγήκαμε από την κλινική και μετά την είδε στις 40 μερές. Όταν κλείνει τους 2 μήνες κάνει και το πρώτο του εμβόλιο που είναι εξαπλό. Μετά θα σας λέει εκείνη κάθε πότε πρέπει να το βλέπει. Για τον εοππυ δεν έχω ιδέα αλλά υπάρχουν ιδιώτες που είναι συμβεβλημένοι και σου γράφουν τα φάρμακα και τα εμβόλια αλλά πληρώνεις επίσκεψη. Επίσης κάποιοι έρχονται και στο σπίτι και έιναι καλύτερο αυτό όταν είναι πολύ μωρακια
  2. η μήτρα λοιπον δεν κάνει συσπάσεις αν δεν θηλάζουμε; Εγώ έχω που και που κάτι κίτρινα υγρά μόνο αλλά κανέναν πόνο πια εδώ και καιρό... Χρησιμοποιώ θήλαστρο από την αρχή σχεδόν. Θα αποστειρώνεις το μπουκαλάκι μετά από κάθε χρήση αφού το έχεις πλύνει πρώτα. Εγώ πολλές φορές το χρησιμοποιούσα ενώ ήταν ακόμα βρεγμένο - δε νομίζω να παίζει ρόλο... Ναι απλά το κλείνεις και το βάζεις στο ψυγείο. Και προσπάθησε να το καταναλώνει το μωρό σε ένα 24ωρο καλύτερα... Αντλείς πρώτα από το ένα στήθος για ένα τέταρτο και μετά αντλείς από το άλλο. Δεν χρειάζεται αποστείρωση πριν τελειώσεις και από τα δύο στήθη! Μια χαρά είναι τα 30ml από το ένα!!! Εγώ συνήθως (πέρα από το πρώτο της ημέρας) βγάζω 30ml και από τα δύο!!!
  3. μακάρι γιατί είναι δυσβάσταχτο ώρες ώρες...
  4. σ' ευχαριστώ πολύ! Για να είμαι ειλικρινής σκεφτόμουνα να πάρω τηλέφωνο στη Φαιναρέτη και να πάω από εκεί αν γίνεται γιατί δεν αντέχω άλλο αυτή τη μαυρίλα...
  5. δυστυχώς δεν είμαι καλύτερα... φοβάμαι μην είναι καμιά επιλόχεια κατάθλιψη γιατί αντι να μειώνεται το κλάμα και το άγχος, αυξάνονται... νιώθω να πνίγομαι ώρες ώρες... σε καταλαβαίνω... εσύ πως είσαι; Πως νιώθεις με όλα αυτά;
  6. ποιον γιατρό έχεις αν επιτρέπεται; Είναι καλός; Γιατί μάλλον πρέπει να αρχίσω να ψάχνω για άλλον...
  7. Γι' αυτό το σκέφτομαι κι εγώ... αλλά δεν θα πρέπει να με δει εκεινος εφόσον έκανα μαζί του το χειρουργίο; Κρίμα πάντως γιατί ήταν πολύ προσεκτικός στις λεπτομέρειες κατα την εξέταση στο ιατρείο γενικά. Χαμηλά φώτα για να μη νιώθεις άβολα, πάντα σεντόνι και σακουλάκια για τα πόδια και καλά μηχανήματα. Και πάντα χαλαρός. Σε χαλάρωνε ότι όλα θα πάνε καλά και τίποτα δεν είναι τόσο σοβαρό όσο νομίζουμε... Α και όταν έβλεπε μωρά έλαμπε ολόκληρος και τα κοίταζε με λατρεία! Επίσης όταν είχα την παλλίνδρομη, αν και μου είπε απότομα και χωρίς συναίσθημα ότι πάει, μετά με πρόσεχε διαφορετικά γιατί στεναχωρήθηκε που με είδε χαμένη... Γι' αυτό και ο προβληματισμός... Δεν περίμενα τέτοια συμπεριφορά και δεν ξέρω αν πρέπει να πάω να συζητήσω μαζί του ή δεν έχει νόημα. Επίσης φοβάμαι μη με πάρουν τα κλάματα (κάτι που έχω μόνιμα πια από τότε...) δεν είπα σε κανέναν τίποτα γιατί ήμουν τρελά αγχωμένη και προφανώς δεν ήμουν σε θέση να το διαχειριστώ δυστυχώς... μετά έβριζα τον εαυτό μου γι' αυτό αλλά ήταν αργά...
  8. το μόνο που του είπε ο γιατρός όταν βγήκε έξω για να τον ενημερώσει ήταν θα την δείτε το απογευματάκι πάνω. Απλά καταλάβανε ότι κάτι δεν πάει καλά, αλλά δεν τους λένε ακριβώς, γιατί άργησα αλλά και γιατί όταν φέραν το παιδί στον άντρα μου και του είπαν να την πλύνουν μαζί, το παιδί δεν έκλαιγε όπως τα άλλα, απλά έκανε γκριμάτσες κλάματος και δυσαρέσκειας αλλά ήταν πολύ υποτονικό και δεν είχε το κουράγιο να κλαψει. Μετά βέβαια που τους είπα τι έγινε καταλάβανε γιατί... Απλά δεν κάναμε σκηνή πρώτον γιατί ήμουν σε μεγάλο σοκ και δεν είχα συνειδητοποισει ακριβώς πως νιώθω και τι μου έχει κάνει και δεύτερον γιατί ήθελα να φύγω από κει μέσα. Ααα ξέχασα να σας πω ότι η τομή άνοιξε τρεις φορές με τις δύο τελυταίες με πολύ αίμα. Δεν ασχολήθηκε κανείς στην αρχή να δει την τομή και μόνο όταν είπα σε μια φίλη μου πόσο άσχημα με ράψανε μπροστα σε μια μαία την είδε και είπε ότι δεν θα έπρεπε να έχει την εμφάνιση που είχε. Το αποτέλεσμα ήταν ότι δεν είχε ραφτεί μάλλον καλά και μάζευε αίμαι εσωτερικά με αποτέλεσμα να παραμορφωθεί. Και όταν την πιέσαν βγήκε το αίμα σε συντριβάνι. Μέχρι στο μαξιλάρι έφτασε! Και μου είπαν δεν είναι τίποτα - συμβαίνουν αυτά και δεν έδωσαν παραπάνω σημασία. Ο γιατρός όταν ήρθε την απόμενη του χειρουργείου δεν είδε την τομή, απλά με ρώτησε πως είμαι. Μόνο όταν του είπαν ότι άνοιξε η τομή την είδε. Και όταν με πιέζαν με δύναμη στην κοιλιά για να βγει όλο το αίμα και η μια μαία ανησυχούσε πόσο θα πονάω, ο τύπος που το έκανε έλεγε 'σιγά δεν πονάει στην τομή!!! ' Και άνοιξε και το επόμενο βράδυ που γύρισα σπίτι σε σημείο που γέμισε και τα δυο μπατζάκια του παντελονιού σαν να με βρέξανε με λάστιχο και όταν πήρα το γιατρό μου απάντησε 'ε καλά και γιατι δεν το πίεζες με μια γάζα;' Η τομή έκλεισε τελικά πριν τέσσερις μέρες. Μέχρι τότε ήταν κάπως ανοιχτή σε ένα σημείο και έβλεπα τα εσωτερικά ράματα...
  9. Κοριτσάκια μου τι κάνετε; Πως τα πάτε με τα μπεμπάκια σας; Να σας ζήσουν τα ζουζούνια σας σε όσες γέννησαν και εύχομαι να είστε όλες καλά! Στους πολύ δυνατούς θορύβους τα μικρούλια δεν αντέχουν. Κι εγω της έκλεινα τα αυτάκια όταν οι απέναντι βάλαν κομπρεσέρ και της μιλούσα συνέχεια καθησυχαστικά για να μην φοβάται... Κορίτσια μου χάθηκα γιατί δεν την παλεύω και πολύ ψυχικά... Χθες κλείσαμε 40 μέρες αλλά ακόμη δεν έχω πάρει το γιατρό να πάω να με δει... Είχα μια πολύ άσχημη εμπειρία στη γέννα και από τότε δεν είμαι και πολύ καλά... Και μία λέω θα πάω, μία κάνω πίσω... Δεν ξέρω τι να κάνω... Θα ήθελα να σας πω την εμπειρία μου τώρα που γεννήσατε όλες γιατί ακόμη με ταλανίζει και μου έχει μείνει από τότε ένα αίσθημα άγχους και πανικού... χώρια ότι κλαίω συνέχεια και νιώθω ότι πνίγομαι... Η πρώτη πολύ μεγάλη στεναχώρια ξεκίνησε από την προηγούμενη της γέννας που έμαθα ότι πάμε εσπευμένα για καισαρική γιατί το μωρό έχει καθυστέριση ανάπτυξης τρεις βδομάδες. Μεγάλο σοκ γιατί ήμουν ενάντια στην καισαρική και γιατί μου ήρθε πολύ απότομα. Μου είπε χωρίς πολλά πολλά αύριο μπαίνεις και στο παίρνω. Δεν δεχόταν την πρόκληση και πραγματικά δεν ξέρω αν είχε δίκιο σε αυτό ακόμα... Πήγαμε λοιπόν στο νοσοκομείο και το μεσημεράκι με πήραν για την επέμβαση. Μπήκα μέσα στο χειρουργείο και με βάλαν σε ένα κρεβάτι με μαξιλάρι κάτω από το σώμα μου μόνο στη μια πλευρά με αποτέλεσμα ο κορμός μου να γέρνει προς τα αριστερά, αλλά τα χέρια μου τα είχαν δέσει σαν τον εσταυρωμένο και μου βάλαν ορούς. Και με αφήσαν έτσι. Σιγά σιγά άρχισα να πονάω και να έχω πιαστεί ολόκληρη και δεν καταλάβαινα γιατί με είχαν έτσι. (Αργότερα κατάλαβα ότι ο ένας ορός ήταν ηρεμιστικό χώρις να έχουν πάρει έγκριση από μένα και χωρίς να με ενημερώσουν παρα μόνο αργότερα όταν άρχισα να νιώθω ένα ελαφρύ χάσιμο...) Κάποια στιγμή επιτέλους ήρθαν για την επισκληρίδιο. Κάποιοι πήγαν από πίσω μου και ένας τύπος από μπροστά προσπαθούσε να πιέσει το σώμα μου να πάρει το σχήμα c για να πάρω την κατάλληλη θέση για την επισκληρίδιο. Εκεί ξεκίνησαν και τα βάσανά μου. Ένιωσα να με καρφώνουν στην σπονδυλική στήλη (και όχι το τσιμπηματάκι που λένε όλοι) και μάλλον είχαν πρόβλημα γιατί τελικά με τρυπήσαν 4 φορές σε διαφορετικά σημεία μέχρι να τα καταφέρουν και ο τύπος με πίεζε όλο και πιο πολύ. Επιτέλους νιώθω το πολυπόθητο υγρό να ρέει γιατί άρχισα να φοβάμαι ότι θα μου κάνουν καμιά ζημιά και γιατί έμοιαζαν οι στιγμές ατελείωτες μέχρι να τελειώσουν... Τότε μπαίνει μέσα κι ο γιατρός (ο οποίος δεν μου μίλησε καν) και αρχίσανε την διαδικασία. Κάπου εκεί άρχισα να νιώθω, πέρα από τα πόδια μου που παρέλυσαν (λογικό), τα χέρια μου να μουδιάζουν... Αυτό δεν έπρεπε να γίνει... Και λίγο αργότερα με έπιασε και δύσπνοια... Αρχισα να αγωνίζομαι να αναπνεύσω ενώ παράλληλα ένιωθα σαν σε όνειρο, θολά. Εκεί μου είπαν ότι 'ξέρεις σου κάναμε και ηρεμιστική γι' αυτό νιώθεις θολούρα' αλλά δύσπνοια δεν έπρεπε να με πιάσει. Κάνανε λάθος με την επισκληρίδιο και άρχισα να παραλύω από το λαιμό και κάτω γι' αυτό και μετά έπρεπε να προσπαθώ με δυνατες ανάσες να αναπνεύσω... Επίσης όταν έβγαζαν το μωρό και μετά τον πλακούντα ένιωσα πάρα πολύ μεγάλο πόνο σα να μου σπάνε το κόκαλο κάτω και όταν τους το είπα γιατί ήταν σοκαριστικό (δεν περιμένεις να καταλάβεις κάτι), μου είπαν ότι είναι φυσιολογικό και ότι έτσι νιώθουν όλες. Βγάλαν το μωράκι μου κι εγώ το άκουγα από το υπερπέραν χωρίς να έχω πεντακάθαρες τις αισθήσεις μου όπως περίμενα αλλά μαστουρωμένη και αγωνιζόμενη να αναπνεύσω... Μου το φέραν να το δω και με αφήσαν να το χαϊδέψω αλλά δεν το βάλαν πάνω μου να με νιώσει και να το νιώσω. Μου το δείξαν σαν να είναι δείγμα και το πήραν γρήγορα. Βέβαια τα χέρια μου είχαν μουδιάσει τόσο που χρειάστηκε να μου μετακινήσει το χέρι μια κοπέλα και να το βάλει πάνω στη μικρή. Ούτε να χαϊδέψω το παιδί μου δεν μπορούσα!!! Κι εκεί μάλλον καταλάβανε τη σοβαρότητα του προβλήματος... Μετά από αυτο ο γιατρός ήρθε από πάνω μου να μου πει ότι το μωρό είναι καλά κι έφυγε ενώ δεν είχε τελειώσει η διαδικασία! Με ανέλαβε να με ράψει ο τύπος που με κράταγε για την επισκληρίδιο και το έκανε τόσο άγαρμπα που αν δεν με είχαν δεμένη θα έπεφτα από το κρεβάτι. Και μετά αρχίσανε τα όργανα... Θα περίμενα λίγη ώρα για να ξεμουδιάσω τελειώς και να πάω πάνω στο παιδάκι μου αλλά τελικά μου πήρε 5 ώρες για να ξεμουδιάσω πλήρως!!! Με είχαν αφήσει μόνη μέσα στο χειρουργείο με έναν τύπο ο οποίος με πρόσεχε γιατί εμένα με είχε πιάσει έντονη υπνηλία από το ηρεμιστικό αλλά κάθε φορά που πήγαινε να με πάρει ο ύπνος σταμάταγα και να αναπνέω και βάραγε ο συναγερμός από το μηχάνημα που έλεγχε τους παλμούς και ο τύπος φόναζε μην κοιμάσε - βαθιές αναπνοές!!! Είχα όντως εν μέρη παραλήσει στο στήθος και έπρεπε να προσπαθώ να αναπνεύσω και να κάνω το στήθος μου να πάει πάνω κάτω! Έτσι για τουλάχιστον τρεις ώρες είχα την αγωνία και το μαρτύριο να μη με πάρει ο ύπνος και να προσπαθώ να αναπνέω βαθιά! Εν τω μεταξύ κανένα σημάδι ότι τα πόδια μου αρχίζω να τα νιώθω και να τα κουναω... Ερχόταν κατα διαστήματα μια κοπέλα να μάθει αν αρχίζω να νιώθω τα πόδια μου και έφευγε εκπληκτη. Καποια στιγμή όμως άρχισε να αγχώνεται γιατί είχαν περάσει τεσσερις ώρες κι εγω ακόμα τίποτα και άρχισε να τηλεφωνεί και να μιλάει ψιθυριστά... Μέχρι και τα φώτα είχαν σβήσει στο διάδρομο και πέρναγε που και που μια καθαρίστρια να μαζέψει κάτι... Όπως καταλαβαίνετε είχα αρχίσει να πανικοβάλλομαι ότι μου έκαν ζημιά και ότι παρέλυσα πραγματικά και για πάντα. Είναι ένα συναίσθημα που δεν το εύχομαι ούτε για τον εχθρό μου γιατί πραγματικά άρχισα να αναρωτιέμαι τι θα κάνω και πως θα είναι η ζωή μου από δω και πέρα και αν θα είμαι σε θέση να μεγαλώσω το παιδί μου και αν θα θέλω μια ζωή έτσι... Επιτέλους στις 3 'ωρες περίπου άρχισα να νιώθω ότι έφυγε το βάρος από το στήθος μου και μπορώ να αναπνεύσω ακούσια χωρίς προσπάθεια και μετά τις 4 ώρες άρχισα να νιώθω λίγο λίγο τα πόδια μου και η ανακούφισή μου ήταν μεγάλη!!! Φωνάξανε λοιπόν να με πάρουν και με αναβάσανε πάνω. Βέβαια πέρασε άλλο ένα μισάωρο για να έχω πλήρη έλεγχο των ποδιών μου γιατί δεν μπορούσα να τα λυγίσω. Επιτέλους φέρανε το μωρό μου αλλά κοιμότανε συνέχεια και δεν μπορούσε να ξυπνήσει ενώ πείναγε πολύ λόγο της δόσης που πήρε! Και όποτε ξύπναγε ήταν πολύ αδύναμη και πεινασμένη με αποτέλεσμα να μην μπορεί να θηλάσει και να κλαίει γοερά! Από τότε ξεκίνησε και ο γολγοθάς της σίτισης της μικρής και μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει να θηλάσει... Επίσης οι μαίες την πρώτη μέρα είχαν τρομάξει και νομίζανε ότι κάτι έχει η μικρή γιατί δεν είχαν ενημερωθεί για το τι έγινε. Αλλά ευτυχώς τώρα δε φαίνεται να έχει κάτι και ελπίζω να μην ανακαλύψουμε τίποτα στην πορεία... Συγνώμη για το τεράστιο κείμενο αλλά αν δεν τα έγραφα θα έσκαγα! Και πείτε μου τώρα, έχει ή δεν έχει ευθύνη ο γιατρός μου γι' αυτό; Όταν τον ρώτησα γιατί ήμουν παραλυτη για 5 ώρες μου απάντησε ' Ε σου δώσανε μεγαλύτερη δόση για να μην πονάς' . Λες και δεν πόνεσα στο χειρουργείο και μετά δε θα μου δίνανε παυσίπονα!!! Δεν ξέρω τι να κάνω και πως να το διαχειριστώ αλλά δεν την παλεύω και πολύ...
  10. Κι εγώ είχα θέμα με τις κλειδώσεις στα δάχτυλα των ποδιών και των χεριών. Μάλιστα πρήζονταν κιολας και το βραδυ μέχρι το πρωί είχαν και μια σχετική αγκυλωση. Μετά τη γέννα έφυγε το πρήξιμο και ο πόνος στα πόδια και έμεινε ένας ελαφρύς πόνος στα δάχτυλα των χεριών με μια ελαφριά αγκυλωση στο ένα δάχτυλο. Αλλά λίγο λίγο βελτιώνεται κι αυτό. Γι' αυτό μην ανησυχείτε. Θα φύγουν κι αυτά τα συμπτώματα μετα απλά θέλουν μαλλον τον χρόνο τους...
  11. Αφρόλουτρα δεν χρειάζονται γιατί τα παρέχει το νοσοκομείο. Και pampers και γαζουλες και οινόπνευμα. Εγώ δεν είχα πάρει ούτε σεντόνια, κουβέρτες. Πήρα μόνο όταν θα βγαίναμε απο το νοσοκομείο. Για το μωρο πάρε κονταμανικα ρουχαλάκια γιατί έχει πολυ ζεστη (26 - 27 βαθμούς) και πετσετούλα. Μακρυμάνικο θα χρειαστεί μόνο την πρώτη μέρα λογικά. Επίσης να πάρεις σελτεδακια για να το ακουμπάς όταν θα το αλλάζεις. Ακόμη βολεύουν και τα μικρά πετσετακια για τοπικό πλύσιμο.
  12. Δε με ζάλισες καθόλου! Χαρά μου που μπορώ να βοηθήσω! Ήμουνα στο κάτω μαιευτικό. Ο άντρας σου μπορεί να μείνει μόνο αν είσαι μόνη σου στο δωμάτιο η' συνεννοηθείτε με την άλλη κοπέλα να μείνουν οι άντρες σας. Αλλιώς μπορείς να έχεις γυναίκα συνοδό. Το μωρο δεν το παίρνουν οι μαίες όταν έχει επισκεπτήριο απλά λες στον κόσμο να μπαίνουν ένας ένας, το πολυ δυο. Δεν ξέρω βέβαια αν τους πεις να το πάρουν τι θα σου πουν.. Ο γιατρός μου ήταν ο Βακας. Γέννησα Πέμπτη και βγήκα Δευτερα λόγω καισαρικής δυστυχώς... Εσύ πας για φυσιολογικά ε; Marimarv σου εύχομαι κοριτσάκι να πάνε όλα καλά και να μας πεις σύντομα την εμπειρία σου! Με τι καλοοοο!!!!
  13. Καλημέρα κοριτσάκια μου γλυκα! Να σας ζήσουν τα μπεμπακια σας όσες γεννήσανε και με το καλο οι υπόλοιπες! Άντε κοντεύετε! bella32 βλέπω οτι θα γεννήσεις στο Αρεταίειο όπου γέννησα κι εγώ. Τα μωράκια τα έχεις συνέχεια μαζί σου εκτως απο λίγη ώρα το πρωί που το παίρνουν να το κάνουν μπάνιο, να το ζυγίσουν κτλ. Σε βοηθούν να θηλάσεις και σου δείχνουν πως να του αλλάξεις πάνα και να το καθαρίσεις. Μην ανησυχείς γι' αυτά. Είναι γενικα πρόθυμες να βοηθήσουν αν το χρειάζεσαι. Για τα δωμάτια, η τακτική τους ειναι να μην τα γεμίζουν εκτως κι αν γίνει ο χαμός και δε χωράνε! Να φανταστείς οτι ήμουν σε τετράκλινο και ήμασταν δυο άτομα. Ποτέ τρία η' τέσσερα! Και το επισκεπτήριο ειναι γενικα αυστηρό. Δεν μπαινοβγαίνει κόσμος οποτε γουστάρει. Αλήθεια, ποιόν γιατρό έχεις αν επιτρέπεται; Οτι θες μπορείς να με ρωτήσεις Μαρια1430 με το καλο να πάτε σπίτι! Εμείς δυστυχώς δε θηλαζουμε γιατί αρνείται να θηλάσει. Το έχει συνδυάσει με υπερπροσπαθια και δε θέλει δυστυχώς... Βγάζω με θήλαστρο και παίρνει και συμπλήρωμα... Είναι μικροσκοπική αλλα τρώει για δέκα Χαχαχα!!!
  14. Γεια σας κοριτσάκια μου γλυκα! Τι κάνετε; Καταρχάς να σας ζήσουν τα ζουζούνια σας σε όσες έχουν γεννήσει και οι υπόλοιπες κουράγιο και υπομονή και θα έρθει η πολύτιμη ώρα! Εγώ τελικά γέννησα την Πέμπτη 27/09 με καισαρική και η μικρή μου βγήκε 2550, 47cm. Δεν είχα το μυαλό να σας γράψω γιατί έγιναν αρκετά ευτράπελα με την καισαρικη και μετα έπεσα πολυ ψυχολογικά. Τώρα προσπαθώ να συνέλθω λίγο και να γνωρίσω καλυτερα τη μπουμπού μου που ειναι μικροσκοπική και όμορφη σαν μπιμπελό!
  15. Τουλάχιστον εκείνη το πάλεψε πρώτα για φυσιολογικό... Μακάρι να μου το λέγε και μένα...
  16. έχει καθυστέρηση ανάπτυξης τριών εβδομάδων και υποθέτει οτι φταίει ο πλακούντας αλλά δεν ειναι 100% σίγουρος. Βέβαια οξυγονώνετε καλά και για το λώρο δεν είπε κάτι. Μπορεί να έχει δίκιο βρε κορίτσια αλλα ήδη έχω πάθει κατάθλιψη και δεν μπορώ να χαρώ το γεγονός οτι αύριο, μεθαύριο θα την έχω αγκαλιά μου... Από τότε που το εμαθα όλο μου έρχονται κλάματα... Ήταν όνειρο ζωής η εμπειρία του φυσιολογικού τοκετού και δεν μπορώ να το αφήσω πίσω μου...
  17. πήρε μόνο 100 γραμμάρια μέσα σε 15 μέρες αλλα αυτό που δεν καταλαβαίνω ειναι γιατί θεωρεί τα 2700 λίγα και πρέπει να πάμε για καισαρική γιατί αλλιως θα ταλαιπωρηθεί... Εγώ γεννήθηκα 1400 με φυσιολογικό τοκετό και ο άντρας μου 1700 πάλι φυσιολογικά και δεν πάθαμε τίποτα. Και τώρα θεωρείται λίγο το 2700; Δεν μπορώ να το χωνέψω....
  18. Κοριτσάκια μου γλυκά χαίρομαι που είστε καλά και συζητάτε για τον φυσιολογικό τοκετό... Εγώ δυστυχώς θα μπω αύριο στο νοσοκομείο και θα κάνω καισαρική η' αύριο το βραδυ η' μεθαύριο το πρωί και νιώθω μεγάλη απογοητευση... Αυτό θα γίνει γιατί η μικρή σταμάτησε να αναπτύσσεται και ο γιατρός θέλει να το πάρει. Αυτό δε με νοιάζει αλλα λέει πως επειδή ειναι 2700 θεωρείται μικρή και δεν θέλει να την ταλαιπωρήσει με φυσιολογικό τοκετο. Δεν ξέρω γιατί αλλα το θεωρώ υπερβολή και είμαι να σκάσω...
  19. εμένα όταν μου πήραν δείγμα για μύκητες μου βάλαν κάτι σαν μπατονετα αλλα μακριά! Ο γιατρός σας σας κάνει αυτή την εξέταση; Γιατί εμένα με στέλνει να τις κάνω σε μικροβιολογικά... Αλήθεια, που επηρεάζει το μέγεθος της κοιλιάς;
  20. χαχαχαχα δεν πειράζει!!!!!
  21. Να σου ζήσει το ζουζούνι!!! Γερο και καλότυχο να ναι και συ εύχομαι να αναρρώσεις σύντομα και να πάνε όλα καλά με το θηλασμό! @Marimarv δεν θα καταλάβεις για ποτε θα περάσει η βδομάδα, οποτε υπομονή καλο μου και όλα θα πάνε καλά!
  22. πολυ ρομαντικό θα ήταν να πέσει η γεννηση στην επέτειο σας!!! Και μένα πάντως η μικρή αλλάζει ακόμα θέση και ελπίζω τώρα που θα πάω την Τετάρτη να έχει κάτσει με το κεφάλι κάτω και να μην ξαναλλαξει...
  23. ΠΗΤ έχω στις 11/10 αλλα θα πάω στο γιατρό την Τεταρτη και θα δούμε τι θα μας πει... Marinara μην αγχώνεσαι, δεν τα νιώθουμε τα μπεμπακια μας πάντα το ίδιο... αυτό δε σημαίνει κάτι...
  24. Γεια σας κορίτσια, τι κάνετε; Μου λειψατε! Χάθηκα τελείως λόγω δουλειάς και τρεξίματος να φτιάξουμε το σπίτι και όταν μπήκα να δω τι κάνετε είχατε γεμίσει καμιά 30αρια σελίδες!!!! Καταρχάς να σας ζήσουν τα μωράκια σε όσες κοπέλες γεννήσαν ήδη! Είμαι πια 37 + 2 και η κοιλιά νιώθω οτι πετρώνει με την παραμικρή κίνηση / περπάτημα που κάνω. Αυτά ειναι συσπάσεις άραγε; Σιγά σιγά πλησιάζουμε όλες αλλα βρε κορίτσια δεν το έχω πιστέψει ακόμα... Νιώθω οτι υπάρχει πολύς χρόνος μπροστά μου αλλα δεν ισχύει!!! Το νιώθει καμιά σας αυτό;;;
  25. @ada32 ελπίζω να πάνε όλα καλά και να κάνεις φυσιολογικό τοκετό!