anemoni1989

Μέλη
  • Περιεχομενο (αριθμoς δημοσιευσεων)

    3.272
  • Μελος απο

  • Τελευταια επισκεψη

3 ακόλουθοι

Πρόσφατοι επισκέπτες του προφίλ

4.610 εμφανίσεις προφίλ
  1. Καλημέρα!!! Αν πήρες το χάπι, νομίζω είσαι εντάξει!!! Τα συμπτώματα είναι λόγω του χαπιού.... Ωστόσο, θα σου συνιστούσα τη χρήση προφυλακτικού οπωσδήποτε για να αποφύγεις τα ΣΜΝ και να μιλήσεις με το γυναικολόγο σου για να ξεκινήσεις αντισυλληπτικά... Για να μην έχεις άγχος...
  2. Κοίτα, προσαρμογή πλήρης δεν έχει υπάρξει, γιατί κι εδώ καραντινα έχουμε και στην Αθήνα καραντινα θα είχαμε... Οπότε, δεδομένου ότι είμαστε δίπλα στη θάλασσα και μπορούμε να κάνουμε τις βολτες μας κλπ (ενώ στην Αθήνα θα μας έτρωγε το τσιμέντο), είναι πολύ καλά!!!! Τώρα εάν και όταν ανοίξουν όλες οι δραστηριότητες, εκεί νομίζω θα φανεί εάν θα μου λείψει κάτι από την πρωτεύουσα ή όχι! Προς το παρόν περνάμε τέλεια και η μικρή ακόμα καλύτερα, αφού μπορεί και παίζει σε αυλή (τα σπίτια όλων είναι μονοκατοικίες), χωρίς περιορισμους.... Μόνο μελανό σημείο όλων, το γεγονός ότι ο πατέρας μου δεν το έχει αποδεχτεί ακόμα και δυστυχώς είχαμε ένα άσχημο σκηνικό στις γιορτές που ανέβηκα με τη μικρή για να τους δούμε και στεναχωρέθηκα πολύ... Τι να κάνουμε?? Καλή καρδιά...
  3. anemoni1989

    Προβλημα με τον πατέρα μου

    Για αυτό αποφάσισα να γράψω εδώ... Ντρέπομαι να το συζητήσω με κάποιον γνωστό, γιατί οι έξω έχουν σχετικά καλή γνώμη για όλους μας... Επιπλέον, οι περισσότεροι δηλώνουν πως έχουν άριστη σχέση με τους γονείς τους, οπότε δεν πιστεύω να με βοηθήσει να ακούω πόσο τέλεια περνούν όλοι οι άλλοι, ενώ εμένα η ψυχολογία μου έχει πιάσει πάτο αυτές τις μέρες... Μάλλον πρέπει να κοιτάξω να βρω κι εγώ κάποιον να κάνω συνεδρίες μέσω skype, γιατί δεν προβλέπω να ξαναμιλαμε και λυπάμαι το παιδί μου... Θέλω να έχει σχέσεις με τον παππού της, έστω και τις τυπικές...
  4. anemoni1989

    Προβλημα με τον πατέρα μου

    Σε ευχαριστώ πολύ για την άμεση απάντηση... Έχω κάνει κι εγώ ψυχοθεραπεία στο παρελθόν και σιγουρα αυτό με βοήθησε να καταφέρω να φύγω από το κουκούλι που είχαν δημιουργήσει για εμένα και την αδερφή μου... Ένας από τους λόγους που ήθελα να φύγω από την πόλη, ήταν αφενός η ποιότητα ζωής και αφετέρου το άγχος που μου δημιουργούσε η "συγκατοίκηση" στο ίδιο κτίριο με τον πατέρα μου. Ένα μόνιμο άγχος είχα εκεί... Ο άντρας μου έχει πικραθεί πολύ.... Είναι το πολλοστο σκηνικό που έχει συμβεί με τον πατέρα μου... Σκέψου όταν ανακοινώσαμε ότι μετακομίζουμε, τον είχε πιάσει ο πατέρας μου και του έλεγε πως δεν πρέπει να με εμπιστεύεται γιατί θα αλλάξω γνώμη πολύ γρήγορα, θα βαρεθω και στο τέλος θα τα γκρεμίσω όλα και θα τα καταστρεψω και θα χάσει έτσι λεφτά και τη δουλειά του. Ειλικρινά, ποιος γονιός λέει αυτά τα πράγματα για το παιδί του??? Ντραπηκα όταν μου το είπε ο άντρας μου και ηθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί... Έχεις σχέσεις με τους γονείς σου??? Εγώ αισθάνομαι ότι δεν θέλω να βρεθώ ξανά στο ίδιο δωμάτιο με τον πατέρα μου.... Έχω μεγάλο θυμό και στεναχώρια...
  5. Καλημέρα και καλή χρονιά. Κατά καιρούς, σε ασχετα θέματα έχει τύχει να αναφερθώ στην ιδιαζουσα σχέση με τον πατέρα μου. Πρόκειται για έναν άνθρωπο επίμονο, που του αρέσει να επιβάλλεται και γενικά να κάνει κουμάντο στους άλλους... Όντας κι εγώ πολύ δυναμική σαν χαρακτήρας, πολλές φορές ερχόμαστε σε ρήξη, από την εφηβεία μου κιόλας, με τους καυγάδες μας να χαρακτηρίζονται ως ομηρικοί. Το προβλημα είναι ότι τώρα έχω κάνει οικογένεια και δεν ανέχομαι από κανέναν να μου κάνει κουμάντο (όχι ότι πριν το ανεχομουν). Δεν εξαρτωμαστε από τους γονείς μου οικονομικά, έχουμε και εγώ και ο άντρας μου δόξα τω θεώ πολύ καλές δουλειές, με πολύ καλές για την εποχή απολαβές και μάλιστα έχουμε αρνηθεί προτάσεις για δουλειά ακόμα και μέσα σε αυτή την κρίση. Επιπλέον, καταφέραμε και κάναμε πραγματικότητα το όνειρο μας να φυγουμε από την Αθήνα, ενώ παράλληλα μεγαλώνουμε ένα υπέροχο κοριτσάκι... Το προβλημα μου, λοιπόν, είναι ότι ο πατέρας μου έχει σκυλιασει που "πήρα το παιδί και έφυγα". Τους επισκέφτηκα μέσα στις γιορτές για να δουν τη μικρή γιατί λόγω ΛΟΚ νταουν είχαν αρκετούς μήνες να τη δουν και αντί να εκτιμήσει αυτή την κίνηση από μεριάς μου, με προσέβαλλε ασταμάτητα μπροστά στο παιδί μου. Έλεγε ανυπόστατα πράγματα, ότι έχω αποτύχει, να μην γίνει σαν εμένα, ότι ΤΟΝ πούλησα ενώ μου έφτιαξε σπίτι και πήγα αλλού που δεν μου πρόσφεραν τα αντίστοιχα και άλλα τέτοια, τα οποία αφενός θεωρώ πως δεν ισχύουν, αφετέρου τα θεωρώ απαράδεκτα ακόμα κι αν είχα όντως κάνει λάθος επιλογές στη ζωή μου. Να μην τα πολυλογω, φτάσαμε στο σημείο να μας διώξει από το σπίτι και εγώ πλέον να μην θέλω να πατήσω το πόδι μου ξανά εκεί πέρα. Δήλωσα ήδη στη μητέρα μου πως άμα θέλει να βλέπει τη μικρή, μπορεί να έρχεται η ίδια όποτε θέλει και πως εγώ δεν ξαναπαταω εκεί πέρα. Το θέμα μου είναι ότι εγω αισθάνομαι πολύ μεγάλο θυμό. Θεωρώ πως σαν παιδί τους έχω φερθεί καλά και με το παραπάνω. Ότι έχουμε καταφέρει με τον άντρα μου το έχουμε επιτύχει μόνοι μας και με ελάχιστη έως μηδαμινή βοήθεια και δεν ανέχομαι να με προσβάλλουν έτσι, ειδικά μπροστά στο παιδί μου. Δηλαδή, οκ, είναι 2,5 χρόνων και δεν καταλαβαίνει πολλά, αλλά αυτό δε δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να προσβάλλει τη μητέρα του μπροστά του και μάλιστα με πραγματα τα οποία είναι ανυπόστατα (δεν είμαι και καμία ναρκομανής, ούτε εγκληματίας).. Υπαρχουν άλλοι εδώ μέσα που να έχουν έρθει σε ρήξη με τους γονείς τους? Πως το αντιμετωπίσατε??? Η κατάληξη ποια ήταν??? Προσωπικά έχω επηρεαστεί πάρα πολύ... Έχει ήδη σχεδόν 1 βδομάδα που έγινε το σκηνικό και ακόμα κλαίω όταν τα σκεφτομαι και είμαι μονη
  6. Κοριτσια καλημερα!!! Καλή χρονιά σας εύχομαι, με υγεία!!! Τι κάνετε? Πως τα περνάτε?? Εσείς με τα 2α την παλεύετε??? Εμείς είμαστε πολύ καλά... Στην επαρχία η καραντινα περνάει αλλιώς!!! Σας φιλώ όλες!!!
  7. Πραγματικά, είναι λες και περιγράφεις εμένα... Και εγώ το σκέφτομαι πολλές φορές
  8. Ούτε εγώ!! Και δεν θέλω κιόλας!! Αισθάνομαι πλήρης και ιδιαίτερα κουρασμένη!!!
  9. Ναι εργάζομαι κανονικά, αλλά όχι σε νοσοκομείο
  10. Ωωωω να σου ζήσει!!! Καλή ανατροφή εύχομαι, εσύ σιδερένια να είσαι και καλό κουράγιο!!! Τόσο σύντομα θα ξεκινήσεις δουλεια? Αν θυμάμαι καλά είσαι συναδελφος νοσηλευτρια??? Ξέχασα να σας πω κορίτσια πως επιτέλους μετακομίσαμε και εμείς!! Επαρχία!!! Και πραγματικά είμαι πολύ χαρούμενη που η κόρη μου θα μεγαλώσει μακριά από την τρέλα της Αθήνας!
  11. Κι εγώ εδώ είμαι κορίτσια!!! Δεν μπαίνω τακτικα πλέον, αλλά μια στο τόσο μπαίνω να δω .... @Μαρία1430 συγχαρητήρια!!! Με το καλό!!! Όσον αφορά τον μικρό, μην αγχώνεσαι, είναι μικρούλης ακόμα, αν και στη θέση σου θα τον ξεκινούσαν σε κάποιο ΚΔΑΠ ή έστω θα κανόνιζα καθημερινά να βρίσκεται με παιδάκια, μπας και τον "τραβήξουν" στο θέμα της ομιλίας. Βέβαια σε καμία περίπτωση μην αφήσεις να περνάει μετά τα 2,5 ο καιρός και καλό θα ήταν αν μέχρι τότε δεν μιλάει να τον πας σε κάποιον ειδικό γιατί φυσιολογικό δεν θα είναι και θα είναι κρίμα το παιδί να μην μπορεί να επικοινωνήσει... Συγγενούς η κόρη δεν μίλαγε 3,5 ετών και το παιδί στεναχωριοταν και νευρίαζε γιατί δεν μπορούσε να επικοινωνήσει και όταν ήθελε να επικοινωνήσει απλά μουγκρίζει και έδειχνε.... Εν τέλει, επιτέλους, μετά από συνεχόμενες προτροπές όλων μας αποφάσισε να το πάει λογοθεραπεία και το παιδί ξεκίνησε να μιλάει... Καμία φορά, για το καλό του παιδιού πρέπει να βάζουμε τα θέλω και τις ανησυχίες και τα άγχη μας στην άκρη.... Όπως και να το κάνουμε στην ηλικία του κάποιες λεξουλες πρέπει να τις λέει και είμαι σίγουρη ότι θα τις πει!! κορίτσια, κάποια άλλη εγκυμοσύνη είχαμε?! Εγώ ούτε να το σκεφτώ δε θέλω!!!
  12. Πω πωωωω!!! Να σου ζήσουν!!! Καλά είμαστε!! Η μικρή μεγαλώνει και ζωηρευει!!! Σε λίγες μέρες κλείνει τα 2 και έχει γίνει σωστή αντάρτισσα!!!! Αχαχαχαχαχχαχ
  13. Γεννησες κοριτσάρα???? Είχα καιρό να μπω και μόλις το είδα!!! Συγχαρητήρια κορίτσι μου!!! Να σας ζήσουν οι πριγκίπισσες σας (αν θυμάμαι καλά, δίδυμα κοριτσάκια είχες)!!! Τα καλύτερα σας εύχομαι γιατί σας αξίζουν!!!
  14. Μόλις πήρα το οκ από το γιατρό, με την πρώτη!
  15. Καλησπέρα! Επειδή πρόσφατα θα νιώσω κάτι αντίστοιχο (μετακομίζουνε στο χωριό του άντρα μου τον άλλο μήνα), πήρα το θάρρος να αναθερμανω το θέμα... Πόσες κοπέλες μετακόμισαν από πόλη σε χωριό μακριά από τους δικούς τους?? Εμάς ήταν κοινή απόφαση και έκατσαν οι περιστάσεις και το αποφασισαμε... Απλά τώρα που πλησιάζει ο καιρός με έχει πιάσει τρομερό άγχος... Στεναχωριέμαι και για τους γονείς μου που θα φύγω μακριά τους, αν και θα είμαστε μόλις 2,5 ώρες μακριά... Θα χαρώ να μοιραστούμε εμπειρίες και να δω τις απόψεις όσων το τόλμησαν...