Καλημέρα κι από μένα!!
Δε θα πω πολλά..απλά ότι είχα παρόμοια περίπτωση όπου δεν τον ήθελαν για το επάγγελμά του..Εμένα προφανώς δε με πείραζε γιατί όταν γνωρίσεις τον "έναν" και είναι αυτό που θες σε όλους τους τομείς τότε δε σε ενδιαφέρουν τα υπόλοιπα. Συνεπώς είμαστε παντρεμένοι εδώ και 9 μήνες
Για μένα το θέμα είναι ένα..αρχικά, να χαλαρώσεις λιγάκι..είσαι μόνο 23..Στο αγόρι σου πρέπει να μιλήσεις και να του εξηγήσεις..
"Εγώ εσένα θέλω γι αυτό είμαι μαζί σου άλλωστε. Οι γονείς είναι και θα είναι πάντα γονείς. Το ότι σου ανέφερα την κατάσταση είναι επειδή ποτέ δε θέλω να έχουμε μυστικά μεταξύ μας και η σχέση μας πρέπει να έχει γερά θεμέλια. Ας τους να λένε. Αυτό που μετράει για μένα είμαστε εμείς και τίποτα παραπάνω. Δε θέλω να αντιδράς έτσι γιατί ό,τι κι αν συμβεί θα το αναλάβω εγώ πρώτη." Ουσιαστικά να του δώσεις να καταλάβει ότι δε χρειάζεται να πάρει θέση για κάτι γιατί εσύ θα είσαι η πρώτη που θα το κάνει. Και έτσι πρέπει. Προς το παρόν, μη συζητάς το θέμα. Φτιάξτε με το καλό το σπιτάκι σας, διακοσμήστε το, μπείτε να μείνετε και τα βλεπετε τα υπόλοιπα. Θεωρώ είναι πολύ νωρίς αφου και οι δύο είστε στη φάση σπουδών ακόμη. Με τους δικούς σου δε χρειάζεται να συζητάς τα πάντα πάντα. Κρατήστε τίποτα και για εσάς. Και για να ηρεμήσουν για τώρα πες τους το σπίτι θα είναι 150 τμ τελικά. Είπαμε να το κάνουμε μεγαλύτερο!! Ζήστε τη ζωή!!Δε γυρίζει πίσω...
Τέλος, όταν με το καλό γίνουν όλα αυτά και φτάσεις σε σημείο που θα κάνεις οικογένεια μαζί του μιλάς στους γονείς σου και βλέπεις: Αν θέλουν να συμφωνήσουν με αυτό καλώς..Διαφορετικά σε έχουν διώξει από μόνοι τους από κοντά τους οπότε να μη στενοχωριέσαι. Να σκέφτεσαι ότι τις ισορροπίες προσπάθησες να τις κρατήσεις και με το παραπάνω!!
Αυτά...
Να είσαι δυναμική και να ξέρεις που πατάς!!
<3