Εγώ του δίνω κάτι να απασχοληθεί την ώρα που τον δένω στο καρότσι για να μην γκρινιάζει. Αν του έχεις χαλαρά τα ζωνάκια, να μην τον σφίγγουν, αλλά να το προφυλάξουν από πέσιμο, δεν είναι καλύτερα?
Γιατί άραγε είναι κακό να κοιμάται το μωρό στο κρεβάτι με τους γονείς του??Τόσους αιώνες που υπήρχε το οικογενειακό κρεβάτι δε λειτούργησε? Αλλωστε αν φοβάσαι ότι θα συνηθίσει, εγώ ξέρω πολλούς φίλους μου, που τα παιδιά τους δεν τα κοίμιζαν όταν ήταν μωρά και όμως όταν μεγάλωσαν αρκετά ώστε να περπατούν τότε άρχισαν να κατεβαίνουν από το δικό τους κρεβάτι μέσα στη νύχτα και πήγαιναν στους γονείς τους.Κι έτσι να γίνει πάντως, εγώ λέω ότι τι είναι τα 3,4,5 χρόνια που θα κοιμόμαστε αγκαλιά μπροστά στα υπόλοιπα 60-70(από αισιοδοξία καλά πάμε..)που θα ζω για να το χαίρομαι
Πάντως και η αγαπημένη μου παιδίατρος, είναι απόλυτα σύμφωνη με το co sleeping, και μου είπε ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν έτσι νιώθουν πιο ασφαλή και είναι λιγότερο φοβισμένα
Αχ Vallou μου πολύ γέλασα με την περιγραφή σου. Δυστυχώς έχουμε ξεχάσει, και πιο πολύ η γενιά των γονιών μας, ότι το πιο σημαντικό είναι νε μεγαλώσουμε ευτυχισμένα και χαρούμενα παιδιά για να γίνουν μετά ευτυχισμένοι ενήλικες και έτσι γεμίζουν τα γραφεία των ψύχολόγων-ψυχοθεραπευτών με δυστυχισμένους ανθρώπους..
Έτσι ακριβώς, δεν υπάρχει κανένας που να μην έβγαλε όλα τα δόντια του, που δεν περπάτησε, που έμεινε νηστικός σε όλη του τη ζωή, που δε μίλησε...
Κορίτσια ας με σταματήσει κάποιος...