MarcoPolo

Οντως μπορει να μην εχει καμια σχεση η προωροτητα αλλα μου ερχεται στο μυαλο και αυτο οσο κι αν θελω να το ξεχασω.

Σε αυτο δεν εχεις καθολου αδικο η μανα μου καθε Πεμπτη εδω και λιγους μηνες περνει τον Μαριο σπιτι της για βραδυ και γκρεμιζει κυριολεκτικα οτι εχω χτισει εγω τοσους μηνες, δεν του χαλαει χατηρι σε τιποτα και την επομενη ημερα γυρναει θηριο στο σπιτι ο Μαριος. Ευτυχως καθημερινα ειναι με εμενα το παιδι τις περισσοτερες ωρες και με τον πατερα του αλλιως θα ειχαμε προβλημα με την γιαγια.

Δεν πειραζει χαλαλι του πραγματικα Παλλαντιν για παρτη τα ξαναπερναγα ολα και αλλα τοσα!!!!!! Εχεις δικιο Παλλαντιν και εγω μετα τον χρονο παιδευτηκα πολυ για να βαλω τον εαυτο μου στην διαδικασια οτι ο Μαριος μεγαλωνει και πρεπει να εχει καποια ορια. Μου ηταν τρομερα δυσκολο να το κανω μιας και μεχρι τοτε του φερομουνα σαν μωρο και ξαφνικα ενιωσα οτι πρεπει να πατησω ενα κουμπι και να ξεκινησω να βαζω ορια για να μην ξεφυγει το παιδι απο την τοση αδυναμια που του εχουμε. Δυσκολο πραγμα πραγματικα ειδικα αν το παιδι ειναι πολυ δυναμικο και δεν κανει πισω σε τιποτα.

Φιλια!!! Μην φοβασαι δεν πονανε τοσο πια μου τα εγιανε ολα ο Μαριος μου.

Γιαυτο λεω οτι δεν πρεπει να πιανουμε τα ακρα βρε Μαρα, σεβαστα ειναι ολα και ο θηλασμος μοναδικος αλλα δεν κρινεσαι ως μανα μονο απο αυτο ευτυχως. Και το λεω εγω που εκανα χιλιομετρα για να καλυψω τεραστια κενα με το παιδι, οπως π,χ ασχημος τοκετος, μοναξια πρωτων ημερων, ελλειψη εμπιστοσυνης, ελλειψη θηλασμου και αλλα πολλα.

Το παιδι δεν ειχε κανενα προβλημα ουτε η εγκυμοσυνη σαν εγκυμοσυνη θα μπορουσα να γεννησω ενα τελειομηνο μωρο απο γυναικολογικης αποψης, δυστυχως ομως κατερρευσε η καρδια λογω χαμηλου αιματοκριτη και οι πνευμονες δεν λειτουργουσαν κανονικα και ακολουθησε οξυ θωρακικο συνδρομο. Μεταφερθηκα στην εντατικη και αφου την εβγαλα καθαρη μετα απο μερες αποφασισαν να μου παρουν το παιδι γιατι ο οργανισμος μου δεν αντεχε αλλο την εγκυμοσυνη και κινδυνευα ξανα να παω στα θυμαρακια, οποτε εκει κριθηκε απο συμβουλιο πολλων γιατρων οτι δεν μπορουσαμε να συνεχισουμε και επρεπε να βγει το παιδι μπας και επιβιωνε και αυτο εξω γιατι μεσα μου κινδυνευε μαζι με εμενα.

Και εγω πιστεψα σε αυτο Παλλαντιν οταν ολοι με κραζαν οτι τον κακομαθαινω που ημουν εκει απικο και δεν το μετανιωσα, τωρα νιωθω οτι οι κοποι μου ανταμοιφθηκαν και συνεχιζω με την ιδια νοοτροπια. Ξερεις τι ειναι βρε Παλλαντιν να εχεις φτυσει το γαλα της μανας σου γιαυτο το παιδι και να σου γραφει ο αλλος οτι αποκλειται να εχεις το ιδιο δεσιμο με το παιδι σου οπως εχω εγω που θηλασα, μου το εχουν γραψει αυτο εδω μεσα και πραγματικα απορησα με το ποσο στενομυαλα σκεφτονται οι ανθρωποι. Εγω εχω την συνειδηδη μου καθαρη οτι εκανα το 150 της 100 των δυνατοτητων μου γιαυτο το παιδι και δεν μασαω απο τετοια σχολια αλλα φαντασου μια αλλη μανα ποσο θα την πονουσε ενα τετοιο σχολιο.

Και που εισαι ακομα Μαρα αν σε 9 μηνες βλεπεις προσωπικοτητα φαντασου τι σε περιμενει στους επομενους μηνες!!!!! Γερα να ειναι κι ας ειναι και ζορικα....

Φαντασου οταν τον εβγαλε απο την κοιλια ο γιατρος ολοι ημασταν με κομμενη την αναπνοη για να δουμε αν θα κλαψει η αν θα χρειαστει διασωληνωση και ο Μαριος βγηκε πανηγυρικα με μια κραυγη και με σηκωμενο προς τον γιατρο το μικροσκοπικο χερακι μπουνια μεσα στην στριτζα και στα νευρα. Αμεσως ο γιατρος μου ειπε χαλαρωσε ειναι μια χαρα και τον φωναζε στριτζακι μεσα στην εντατικη.

Καλα ειναι και θεμα χαρακτηρα αυτο Μαρα να σου βγει ζορικο το μωρο και εκει κανεις οτι μπορεις καλυτερο, συνηθως ομως μετα τα δυο χρονια στρωνουν αν το χειριστεις σωστα. Υπαρχουν και τα παιδια βεβαια που ειναι τοσο δυναμικη η προσωπικοτητα τους που αυτο τα ακολουθει σε ολη τους την ζωη. Εγω τους τελευταιους μηνες βλεπω τεραστια προοδο με τον Μαριο, εχει ηρεμησει καπως και πιστευω οτι οταν μιλησει και καλα ολα θα ειναι πιο ηρεμα. Παρολαυτα ποτε δεν θα γινει σαν τα παιδια αλλων γνωστων που jερω που ειναι ηρεμα και υπερβολικα ησυχα παιδακια. Ειναι στον χαρακτηρα του να ειναι αεικινητος και οτι θελει να το καταφερενει και αυτο δεν νομιζω να αλλαξει. Ειναι και θεμα dna.

Τυπικα ηταν προωρακι το μωρο σου Μαρς αλλα ουσιαστικα ευτυχως δεν ηταν!!!!!!

Δεν πιανω καλα τι εννοεις. Στη δικη μου περιπτωση ακολουθησα τις αναγκες του μωρου το οποιο ηταν αρκετα ανικανοποιητο και πολυ θυμωμενο ως βρεφος. Δεν συμβιβαζοταν με τιποτα λιγοτερο απο αυτα που ηθελε,νυχτες ολοκληρες αγκαλια να κουναω, να τον βαζω για υπνο και σε 5 λεπτα να ξυπναει για να σιγουρευτει οτι ειμαι διπλα του και αυτο γινοταν ολη την νυχτα για πανω απο ενα χρονο και ολη την ημερα στα χερια μονη μου στο σπιτι. Αφου για καποια περιοδο τους πρωτους μηνες της ζωης του ενιωθα οτι πραγματικα το παιδι μου δεν ηταν ευχαριστημενο και χαρουμενο οτι κι αν εκανα. Ηταν ζορικη φαση αλλα ευτυχως καποια στιγμη το παιδι ισορροπησε.

Αν γνωρισεις τον Μαριο Μαρα θα το επιβεβαιωσεις αυτο, απο βρεφος το ματι του ηταν αστριτης και σωματικα εκτος απο το βαρος που του ελειπε δεν ειχε κανενα προβλημα ουτε διανοητικα, δεν του ξεφευγε τιποτα και βιαζοταν ολα να τα κανει νωρις γιαυτο γρηγορα ξεπεραστηκαν οι φοβοι μου για την προωροτητα και δεν τον παιδεψα με συνεχεις εξετασεις που μου ελεγαν οι γιατροι. Στο μονο που υστερει και με φοβιζει μηπως οφειλεται στην προωροτητα ειναι η ομιλια, μιλαει βεβαια αλλα οχι με πολλες λεξεις και οποτε θελει αυτος.

Ελλ το ξερω οτι ηταν δυσκολα τελευταια αλλα το να πει φευγω γιατι δεν την παλευω και παω στην μητερα μου ειναι βαρυ. Ρωατω μηπως το ειπε σε εκρηξη θυμου και δεν το εννοει στην πραγματικοτητα. Ριχτο Μαρα Οσο για τον ερχομο του Μαριου στον κοσμο ειναι η μοναδικη φορα στην ζωη μου που ειχα τοσο αντιφατικα συναισθηματα. Στην αρχη ειχα απογνωση που δεν τον ειχα κοντα μου αλλα μετα συνειδητοποιησα ποση απογνωση μπορει να νιωθει αυτος και πηρα τα πανω μου και πηγαινα και στεκομουν διπλα του χωρις να μπορω να τον πιασω και εδινα σημασια στο πως πηγαινε η υγεια του και ποτε θα τον επαιρνα, μονο αυτο σκεφτομουν. Ολα τα αλλα συναισθηματα τα κλειδωσα για να αντεξω μεχρι την στιγμη που τον πηρα σπιτι.

Αρχ.... τελειως τα κοκαλα Σεβουλα!!!! Η προωροτητα ουσιαστικα εχει να κανει με το ποσο νωριτερα γεννηθηκε το μωρο. 36 εβδομαδψν ειναι μεν προωρο αλλα αρκετα καλη εβδομαδα οποτε συνηθως δεν αντιμετοπιζουν προβληματα τα παιδακια που εχουν γεννηθει σε αυτη την εβδομαδα. Η τακτικη για τα πολυ προωρα μωρα ειναι οτι μετρας την ηλικια τους συμφωνα με το ποτε επρεπε να εχουν γεννηθει και οχι με την κανονικη ημερομηνια γεννησης. Δηλαδη οταν ενα μωρο ειναι δυο μηνων αλλα γεννηθηκε ενα μηνα νωριτερα θεωρειται ενος μηνα παιδι και οχι δυο. Θεωρητικα ολα αυτα γιατι πολλα προωρακια δεν εχουν ουτε κινητικα ουτε σε αλλα θεματα καθυστερηση. Π.χ ο Μαριος γεννηθηκε 32 εβδομαδα που ειναι νωρις μεν αλλα περπατησε 11 μηνων κανονικα και ακολουθησε σε ολες του τις εκφανσεις τα συνομιλικα παιδακια εκτος απο το θεμα της ομιλιας που ακομα ειμαστε λιγο πισω. Οσο για το ψυχολογικο κομματι αυτο ειναι αλλο θεμα. Οταν γεννηθηκε ο Μαριος πηγε κατευθειαν εντατικη και δεν τον ειχα καθολου κοντα μου. Τον αγκαλιασα πρωτη φορα 10 μερες μετα που θεωρειται και θαυμα, αρκετα νωρις δηλαδη σε σχεση με το ποσο προωρος γεννηθηκε. Φανταζομαι οτι το να βγαινεις στον κοσμο αυτο και να μην εχεις την μαμα σου και ουτε αλλο χαδι φιλικο κατι θα σου αφησει στην ψυχη και στο υποσυνειδητο. Αντι για τις πρωτες αγκαλιες ο Μαριος ειχε μονο πονο απο ενεσεις και σωληνακια στην μυτη. Και αυτο σιγουρα το κουβαλαει, οταν τον πηρα σπιτι και μεχρι που μπουσουλησε δεν δεχοταν να κατσει οπουδηποτε αλλου εκτος απο την αγκαλια μου, σε ριλαξ καθοταν μονο αν ημουν ακριβως διπλα του εγω. Τρελη κουραση και πιεση αλλα δεν μπορουσα παρα να ανταποκρινομαι γιατι εβλεπα ποσο με ειχε αναγκη. Ελλ το εννοουσε ο αντρας σου αυτο???

Ακριβως αυτο Παλαντιν, ποτε δεν θα μου το βγαλεις απο το μυαλο οτι επαιξε ρολο η προωρη γεννα και η παραμονη στην εντατικη και στον χαρακτηρα του και σε πολλα αλλα πραγματα. Εκανα τεραστια προσπαθεια να τον κανω να νιωσει ασφαλεια και δεν ελειψα στιγμη απο διπλα του γιαυτον ακριβως τον λογο.

Κανε δουλεια σου, ολα καλα!!!! Σου ειπαν τιποτα για το οικονομικο???

Ελα βρε Μαρα μας κοψοχολιασες λιγο, σου βαλαμε απουσια και πηγε το ατιμο μυαλο μας στο κακο... Χαιρομαι που το πουκιδιο ειναι καλα!!!!

O δικος μου ηρεμησε κατα πολυ απο οταν βγηκε απο την κουνια, παλι ξυπναει βεβαια αλλα οχι εκεινο το κακο καθε μιση ωρα να χτυπαει στα καγκελα και να κλαιει. Και την χρυσοπληρωσα την κουνια και καποια στιγμη πρεπει να αποφασισω να την χαρισω. Φαιη τι σου ειχα απαντησει??? Αν εκαναν το ακουογραμμα οσο ηταν στην εντατικη το παιδι δεν θα ειχα προβλημα αλλα οταν φυγαμε δεν ηθελα να τον ξαναβαλω στην δοκιμασια του νοσοκομειου εκανα αμαν να το ηρεμησω το βρεφακι που το ακουμπαγες και πεταγοταν γιατι νομιζε οτι θα το πονουσαμε με ενεσεις και διαφορα.

Και εσεις στρωματσαδα Παλλαντιν?? Και εμες αυτη την προσωρινη λυση ειχαμε βρει αφου δεν ηθελε με τιποτα την κουνια και ξυπναγε καθε μιση ωρα και πηδαγε απο την κουνια. Μερες τωρα ψαχνω για κρεβατι να αγορασουμε καταλληλο για μικρο παιδι. Αν την ξερεις την κοπελα που σου ειπα μιλα της να πaει σε πανεπιστημιακο please!!!!

Βρε παιδια η Μαρα μπηκε καθολου σημερα??? Μηπως τρεχει κατι με το Πουκοπαιδο????

Υποφερει το πουλακι μου, ευχομαι συντομα να ανοιξει εντελως ο καιρος και να παρει τα πανω του το παιδι!!!!!!

Στο αναπνευστικο τον πηραζει Μεταξακι??? Μην τον πολυβγαζεις νυχτα εξω με υγρασια για να μην υποφερει πολυ.

Εγω με την υγρασια πραγματικα υποφερω και αυτο το δολιο το παιδακι μου εχει δικιο να θελει βολτες.

Πονανε τα ατιμα τα κακαλα μου με τον ηλιθιο καιρο που εχει σημερα παλι.Ο Μαριουλης καλομαθε στις βολτες και λυσσαγε να βγει και ευτυχως που ηρθε η γιαγια και τον παει παρκο.