Γεια σας κορίτσια! Αν κ δεν έχω ξαναγράψει , ενιωσα την ανάγκη να ζητήσω μια γνώμη από έμπειρες κ μια κουβέντα από τις αισιόδοξες!!ειμαι 31 έχω ένα γιο διομιση χρονων κ ενώ είναι σχεδόν ένα χρόνο δεν ένιωθα καθόλου έτοιμη για δεύτερο έχω πιάσει τους τελευταίος μήνες τον εαυτό Μ να θέλει να κάνει αυτό το βήμα! Η πρώτη εγκυμοσύνη κ ο ερχομός του μωρού ήταν πολύ δύσκολη περίοδος γιατί κ δύσκολο μωρό ήταν κ η εγκυμοσύνη Μ ήταν δύσκολη κ βοήθεια καμιά δεν είχα μιας κ η μανουλα μ.δεν ζει..τώρα όμως π άρχισε να μεγαλώνει ο μικρός κ να συνεννοησε ,τώρα π τον βλέπω μόνο τ να παίζει κ να βαριέται,όταν τον βλέπω να είναι Μ αλλά παιδάκια κ να λάμπει,έχω μπει σε διάθεση για δεύτερο!τώρα εργάζομαι κάνω ιδιαίτερα σ μαθητές,όμως ξέρω ότι αν μείνω έγκυος (πράγμα π περιμένω σ λίγες μέρες να δω μήπως κ έγινε καθώς είχαμε μια επαφή ελευθερη-αλλα κ να μην είμαι δεν θα στεναωρεθω το χω δει χαλαρά )θα πρέπει να σταματήσω γιατί όπως είπα δεν έχω βοήθεια εκτός από την πεθερά Μ που τον κρατάει λίγες ώρες γ να πάω στα μαθήματα.δυο παιδιά δεν υπάρχει περίπτωση να κρατήσει οπότε είναι μονόδρομος.απλα ενώ ήμουν τόσο χαρούμενη με την ιδέα ,τελευταίες μέρες κ τα νεύρα μ είναι σ άλλο επίπεδο κ όρεξη δεν εχω γενικά κ άρχισα να σκέφτομαι μήπως δε τα καταφέρω με δύο παιδιά κ ξεκινάει μια αγωνία κ μια λύπη γιατί δεν ειναι έδως η μαμά Μ κτλ..θα ήθελα αν έχετε έτσι μια δόση δύναμης να μου τη δώσετε!Ευχαριστώ σ όποιον μπει στον κόπο να Μ απαντήσει!