Καλησπέρα σε όλους. Είναι η πρώτη φορά που γράφω γι αυτό ζητώ συγγνώμη αν θα σας κουράσω, το άγχος μου με πνίγει. Γέννησα ένα υπέροχο πλασματακι τον Ιανουάριο. Φυσιολογικος τοκετος και οι πρώτες εξετάσεις θετικές. Το πρόβλημα μου ξεκίνησε μετά τη λοχεια. Το παιδί γύριζε το κεφαλάκι του προς τα πίσω και εγώ από απορία το έψαξα στο ίντερνετ. Σημάδι αυτισμού έλεγε. Από εκείνη την ώρα καταστράφηκε η ζωή μου. Κατάντησα και το εννοώ ένα ράκος, ένα ράκος που κάθε μέρα προσπαθεί να βγάλει απ το μυαλό του αυτό το ενδεχόμενο. Θέλω τη βοήθειά σας και τη ζητάω ποσο ταπεινά δε φαντάζεστε. Να σας περιγράψω το κοριτσάκι μου. Είναι ένα πολύ χαρούμενο και ζωηρό πλασματακι που γελάει σε όλους, ξεκαρδιζεται σχεδόν με τα πάντα. Έχει βλεμματικη επαφή, τρώει ανάλογα με τις ορέξεις της αλλά όχι πολύ, από βάρος και ύψος αναπτύσσεται κανονικά, κοιμάται συνεχόμενα απ τον δεύτερο μήνα, παίζει έντονα με τα παιχνίδια της και δεν '' κολλάει " με αντικείμενα. Προσπαθεί στους εφταμιση μήνες της και καταφέρνει να μπουσουλησει και να κρατηθεί απ τους κρίκους όρθια μόνη της μέσα στο πάρκο. Όλα καλά μέχρι εδώ. Το μεγάλο μου αγκάθι είναι η ομιλία της. Εξηγείστε μου σας παρακαλώ τι εννοούν με τον όρο βαβουλισμα;Το μπεμπακι μου δεν είμαι σίγουρη πως το έχει κατακτήσει. Ξεκίνησε κάποια στιγμή να μιλάει στον τέταρτο μήνα και σταμάτησε. Εγώ τρελάθηκα στην κυριολεξία. Ξανάρχισε έντονα στον έκτο να βγάζει κραυγουλες και να χρησιμοποιεί μόνο φωνήεντα α, ε. Πριν λίγες μέρες και για μια ολόκληρη μέρα έλεγε συνέχεια μπαμπαμπα και μετά σταμάτησε ή τα έλεγε πιο σπάνια. Με αγχώνει που σταματάει. Σας παρακαλώ πείτε μου αν ένα μωράκι της ηλικίας της μιλάει πιο έντονα. Πιο πολύ. Έχω διαβάσει τόσα για αυτισμό που έχω τρομάξει και κάποια στιγμή αυτός ο φόβος έγινε υπερμετρος και δυστυχώς για μένα αδύνατος να ελέγχει. Δυστυχώς αναζήτησα βοήθεια από ψυχίατρο αλλά παρά την αγωγή οι ανησυχίες δε φεύγουν. Ευχαριστώ πολύ για την κατανόηση.